Alex de Minaur: Top-5 dan keyingi mag‘lubiyat va yo‘qotilgan mojo

Alex de Minaur Nyu-York tuni zulmatida emas, jimlikda ketdi. Hech qanday dramatik tiebreak, qahramonona qaytish yo‘q. Faqat toza raqamlar: 6-4, 7-5, 6-2. Raqib – Botic van de Zandschulp. Oldingi to‘rt uchrashuvda unga hech qachon yutqazmagan odamga.

Bu safar esa u o‘yin ichiga ham kira olmadi.

Tan olinadigan mag‘lubiyat

De Minaur bahona qidirmadi. U o‘zini oqlashga urinmadi, charchoqni, jadvalni yoki kechikkan birinchi bosqichni tilga olib chalg‘itmadi.

“Bugungi darajam yetarli bo‘lmadi. Juda sodda,” – dedi u AAP’ga ko‘ra.

Bu gaplar ortida esa juda murakkab kechinma turibdi. Bir kun avval italiyalik saralash ishtirokchisi Andrea Guerrieri ustidan kechiktirilgan uchrashuvda g‘alaba, ertasi kuni esa maydonga biroz zanglab chiqqan, o‘zini topa olmayotgan, odatdagi aniqligini yo‘qotgan raqam bir avstraliyalik.

De Minaur odatda tayanchga aylangan zarbasini – forhandni – bu safar tanimadi. Oddiy yakunlovchi to‘plar torga ilinib qoldi, xavfsiz ko‘ringan urinishlar chiziqdan metrlar uzoqqa uchib ketdi. Uning o‘yini yillar davomida tayangan intizomli, xatosiz, raqibni siqib boruvchi uslubdan uzoqlashdi.

“Bugun to‘pning raketka ipidagi hisi umuman yo‘q edi. Juda ko‘p xatoga yo‘l qo‘ydim, bu odatdagi o‘yinim emas,” – dedi u. “Qancha ko‘proq urinmasin, intensivlikni oshirmasin, o‘zimni ruhlantirmasin, baribir asossiz xatolar ketaverdi.”

Shunday pallalarda, deydi u, senga kelgan har bir kichik imkoniyatga raqib javoban eng yaxshi tennisini qo‘yib beradi. “Bu – ofisdagi og‘ir kun uchun mukammal retsept.”

“Bu sportda hamma yutqazadi”

Ikkinchi bosqichdagi chiqib ketish, albatta, alamli. Ayniqsa o‘zini yangi darajaga ko‘targan, “top-5”ga kirgan, “Grand Slam”larda yetti marta chorak final ko‘rgan tennischi uchun.

Shunga qaramay, u ovozini balandlatmadi, keskin gaplar aytmadi. Falsafiy yondashdi.

“Albatta, yaxshiroq natija ko‘rsatishni xohlagan bo‘ardim, har qanday raqobatchi shunday qiladi. Lekin bu sportda shunday bo‘ladi. Hamma yutqazadi,” – dedi u. “Hamma o‘zi qaytarib olishni istaydigan o‘yinlarni boy beradi. Bu ham shunday o‘yin. Qaytarib olsam deyman, lekin oldinga yuramiz, bu dunyoning oxiri emas.”

Bu ketma-ket “slam”larda pasayish fonida aytilgan so‘zlar. Australian Open’dagi chorak finaldan keyin Roland-Garros’da uchinchi, Wimbledon’da to‘rtinchi bosqichda to‘xtash, endi esa US Open’da ikkinchi davra. Orada ATP Tour musobaqalarida ham bir necha erta mag‘lubiyatlar.

Natijada esa bitta katta savol: o‘zgartirish vaqti kelmadimi?

Adolfo Gutierrez bilan ikki o‘n yillik

De Minaur atrofida eng ko‘p tilga olinayotgan mavzu – uning uzoq yillik murabbiyi Adolfo Gutierrez bilan aloqasi. Ular deyarli yigirma yildirki birga. Alex 9 yoshida Ispaniyaga ko‘chib o‘tganidan beri.

So‘nggi oylar natijalari esa ayrimlarni “murabbiyni almashtirish kerak” degan fikrga olib keldi.

Nine telekanali sharhlovchisi Jelena Dokic bu chaqiriqlardan ajablanmaganini aytadi, lekin bunday uzoq davom etgan hamkorlikning o‘zi tennisda kamyob hodisa ekanini ham eslatadi.

“Faqat Alex o‘zi nimaga muhtoj ekanini biladi… Ko‘p o‘yinchilar murabbiyini tez-tez almashtiradi, ayniqsa natija kelmayapti deb his qilsa,” – deydi u. “Bu qarorlarni u o‘zi qabul qiladi. Adolfo uni karerasining juda yuqori nuqtasiga – dunyo reytingida ilk beshlikka olib chiqqanini ham unutmaslik kerak.”

Murabbiylik masalasi shunchaki taktika yoki texnika bilan bog‘liq emas. Bu yerda gap De Minaur xarakteri, uning mukammallikni quvishi haqida ham ketmoqda.

Mukammalchi xarakterning narxi

Dokicning fikricha, De Minaurning o‘ziga bo‘lgan talabchanligi endi og‘ir yukka aylanayotgan bo‘lishi mumkin. Wimbledon’dagi chiqib ketishdan keyin u deyarli ko‘z yoshini zo‘rg‘a tiygan, so‘nggi oylar formasidan qattiq norozi ekanini yashirmagan edi.

“Biz uning mentalitetini bilamiz, u qanday mukammalchi ekanini bilamiz. U cho‘qqiga chiqishni xohlaydi va so‘nggi ikki yilda bunga erishmayotgani uni ta’sir ostida qoldirgan,” – deydi Dokic. “U uchun g‘alabalar deyarli yengillik bo‘lib qolgan, quvonch va zavq emas. Bu juda og‘ir. Mag‘lubiyatlar esa deyarli dunyoning oxiriga aylangan.”

Bu holat tanadan ko‘ra boshga ko‘proq zarba beradi. Har bir o‘yin – imtihon, har bir xato – ayb. Bunday bosim ostida uzoq vaqt yurish qiyin.

“U o‘ziga biroz ko‘proq baho berishi, ko‘proq kredit yozishi kerak,” – deydi Dokic. “U murabbiylik bo‘yicha nima qaror qabul qilishidan qat’i nazar, narsalarga yondashuvi, mentaliteti o‘zgarishi kerak bo‘ladi. Har safar o‘zingdan faqat g‘alaba kutish – uzoq muddat davom ettirish qiyin bo‘lgan narsa. Bu uning uchun muammo bo‘lib kelmoqda.”

Doimiy ichki bosim, “cho‘qqiga yetishim kerak” degan fikr, natijalar esa kutilganidek bo‘lmayotgani – bularning barchasi motivatsiyani yemirishi mumkin.

“Menimcha, aynan shu sodir bo‘lgan – u kortga chiqishdagi biroz ‘mojo’sini yo‘qotdi,” – deydi Dokic.

Ta’tillar, jadval va yo‘qotilgan zavq

Dokicning yana bir fikri – De Minaur o‘z taqvimiga ham qayta nazar solishi kerak. Juda ko‘p turnirlar, kam tanaffus, har haftada yangi bosim. Bir paytlar qiziqarli bo‘lgan safarlar endi majburiyatga aylanadi.

Shu paytda US Open’da yana bir fakt ko‘zga tashlanadi: De Minaur mag‘lub bo‘lgach, yakkalik bahslarida avstraliyaliklardan faqat bitta ism qoldi. Dane Sweeny. U kun boshida 13-raqamli raketa Lorenzo Musetti’ni mag‘lub etib, turnirning katta sensatsiyalaridan birini yaratdi.

Sweeny uchun bu – katta sahnaga chiqish imkoniyati. De Minaur uchun esa – o‘ylash, tahlil qilish, qayta qurish davri.

Murabbiy almashtiradimi? Jadvalni qisqartiradimi? Mentalitetini o‘zgartiradimi?

Yoki u shunchaki o‘zi aytganidek, “oldinga yurib”, yo‘qolgan hisni yana topadimi?