Ancelotti Italiyaga “yo‘q” dedi: yuragi Braziliya bilan qoldi
Italiya futboli yana bir bor keskin burilish oldida turgan paytda, FIGC eng katta orzusini ro‘yobga chiqarishga urindi: Carlo Ancelotti’ni Azzurri bosh murabbiyi sifatida qaytarish. Reja aniq edi, nomukammal bo‘lsa-da, juda jozibali: vatanga qaytgan afsona, mundial sari yangi loyiha, Maldini boshchiligidagi texnik inqilob.
Ammo Ancelotti boshqa yo‘lni tanladi. U Braziliyani tanladi. Va qat’iy tanladi.
Maldini rejasi, tartibsiz muzokaralar va iste’fo
FIGC ichida navbatdagi yuqori darajadagi o‘zgarishlar fonida texnik direktor Paolo Maldini ikkita ismni ustuvor deb belgilagan edi: Carlo Ancelotti va Pep Guardiola. Orzu darajasidagi duet. Futbol olamidagi eng mukammal murabbiylar loyihasi.
Ammo muzokaralar chigallashdi. Rejalar birin-ketin qulab tushdi, qarorlar chalkashdi, ichki tartibsizlik kuchaydi. Oxiri jarayon shunchalik boshqaruvdan chiqib ketdiki, Maldini o‘zi iste’fo berishga majbur bo‘ldi. Shundan keyin Claudio Ranieri texnik direktor etib tayinlandi, bosh murabbiylikka esa Roberto Mancini keldi.
Italiya yangi yo‘lni tanladi. Ammo bu yo‘l Ancelotti bilan emas.
To‘liq aylana yopilmay qoldi
Carlo Ancelotti uchun Azzurri shtabiga qaytish – oddiy ish taklifi emasdi. U o‘z murabbiylik yo‘lini aynan shu yerda boshlagan: 1992–1995 yillarda Arrigo Sacchi qo‘l ostida Italiya terma jamoasida yordamchi sifatida ishlagan. O‘sha davr, o‘sha avlod, o‘sha ruh – hammasi uning bugungi darajasiga poydevor bo‘lgan.
Shu bois Italiya bosh murabbiyi lavozimi uning karerasida ramziy “to‘liq aylana” bo‘lishi mumkin edi. Futbol hikoyalarida bunday sahnalar odatda romantik yakun sifatida tasvirlanadi.
Lekin bu safar romantika emas, prinsip g‘alaba qildi.
Ancelotti aniq aytdi: u Braziliyaga, CBF’ga sodiq. U bu qarorni na hissiyot, na bozor, na vatandan kelgan bosim bilan o‘zgartirmadi.
“Bu shartnoma emas, bu majburiyat”
ESPN jurnalisti Pedro Ivo Almeida bilan suhbatda Ancelotti masalani keskin ravishda oydinlashtirdi. U Italiyadan kelgan taklifni nega rad etganini ochiq gapirdi:
“Bu shartnoma masalasi emas; sabab bu emas. Gap shundaki, men CBF va bu mamlakat oldida majburiyat olganman, chunki bu mamlakat meni ilk yilimdayoq juda iliq kutib oldi. Men bu yerda qolishni istayman”.
Bu so‘zlar ortida oddiy mantiq yotadi: u tanlovni allaqachon qilgan. Braziliya uni bag‘riga olgan, u esa javoban sodiqlik ko‘rsatmoqda. Aynan shuning uchun Italiya taklifi – qanchalik sharafli bo‘lmasin – ikkinchi planga tushib qoldi.
Ancelotti FIGC’ni ham e’tiborsiz qoldirmadi, minnatdorchiligini bildirdi. Lekin nuqtani o‘zi qo‘ydi:
“Albatta, men Italiya Federatsiyasiga ham rahmat aytdim, lekin men bu yerda qolmoqchiman, chunki meni shunchalik iliq kutib olgan mamlakatda qolish, menga ishlash imkonini bergan institutda qolish to‘g‘ri va adolatli deb hisoblayman”.
Bu – murabbiylik karerasining eng yuqori bosqichida turgan insonning pozitsiyasi. Aniq, sokin, lekin qat’iy.
Braziliyada uzoq muddatli reja: post-Neymar davri
Ancelotti qarori faqat bugungi kun haqida emas. U Braziliya bilan uzoq yo‘lga chiqqanini rasman tasdiqladi. U 2026 yilgi Jahon chempionatidan oldin CBF bilan shartnomasini uzaytirdi va endi Braziliya terma jamoasini 2030 yil iyunigacha boshqarishi belgilangan.
Bu degani, u nafaqat yaqin o‘yinlarga, balki to‘liq avlodlar almashinuviga mas’ul bo‘ladi. Braziliya post-Neymar davriga kirib bormoqda, va aynan Ancelotti bu o‘tish davrini boshqaradi.
Endi uning stolida uchta yirik vazifa yotibdi:
- CONMEBOL Jahon chempionati saralashlari – muntazam bosim, murakkab safarlar, Janubiy Amerika futbolining barcha betartibligi va ehtirosi;
- 2028 yilgi Copa America – Braziliya uchun har doim ham turnir, ham obro‘ masalasi;
- 2030 yilgi Jahon chempionatiga tomon quriladigan katta loyiha – yangi yulduzlar, yangi uslub, yangi liderlar.
Ancelotti Braziliyada qolish qarori bilan nafaqat Italiyaga “yo‘q” dedi. U o‘zini butunlay boshqa tarixga, boshqa madaniyatga, boshqa futbol afsonasiga bog‘ladi.
Endi savol bitta: bu qaror Braziliya futbolining navbatdagi oltin davrini boshlab beradimi yoki Italiya uni qo‘ldan chiqargan eng katta imkoniyat sifatida eslanadimi?
