Arsenal akademiyasi: ichkaridagi mag‘rurlik va kechikkan minnatdorlik
Arsenal safida ulg‘aygan sobiq iste’dod Halls o‘sha davrni eslar ekan, gapini bir og‘izda jamladi: klub seni ichkariga kiritgan ekan, demak, sendan faqat bitta narsa talab qilinadi – o‘zingni eng zo‘r deb his qilish.
Uning aytishicha, bu tuyg‘u juda erta, taxminan 10 yoshdan boshlab singdirilgan: sen eng yaxshisan, eng yaxshi mashq qilasan, eng yaxshi ovqatlanasan, eng yaxshidek yurasan – chunki sen eng yaxshisan. Akademiya eshigidan kirgan har bir bola shunday ruhda tarbiya olgan.
Shu bois bir kuni birinchi jamoa mashg‘ulotlariga qo‘shilganingda, atrofga qarab hayratdan yo‘qolib qolmaysan. Aksincha, ichingdan bitta ovoz tinmay takrorlaydi: “Men sendan yaxshiman. Men u yerda o‘ynashim kerak. Men undan oldinda turishim kerak”. Halls aynan shu ruhiy holatni Arsenalda yashab qolishning yagona yo‘li deb tasvirlaydi – bunday ishonchsiz bu darajada ushlanib qolishning iloji yo‘q.
U o‘zi ham klub muxlisi bo‘lgani uchun, tashqaridagi hayajonni yaxshi eslaydi. Mashg‘ulotdan qaytgach, do‘stlarining ko‘zidagi chaqnash, “voy, bu Arsenal o‘yinchisi-ku!” degan hayrat, oilasining faxri – bularning bari unga alohida kayfiyat bergan. Lekin ichkarida, o‘z-o‘zing bilan qolganingda, kayfiyat boshqacha bo‘lgan: “Men bu yerda bo‘lishga loyiqman. Men undan oldin maydonga tushishim kerak. Nega men emas?” Degan savollar ko‘pincha g‘azab uyg‘otgan, chunki ko‘p payt maydonga tusholmaslik ichini kuydirgan.
Bu ikki qarama-qarshi holat – tashqaridagi ehtirom va ichkaridagi doimiy norozilik – o‘sha davr Arsenal akademiyasi ruhiyatini aniq aks ettiradi. Sen ham faxrlanib yurasan, ham doimiy isbot talab qiladigan tizim ichida yonasan.
Yillar o‘tib, Halls futboldan chetga chiqqachgina bo‘yiga yetgan haqiqatni aniqroq ko‘ra boshladi. Orqaga qarab, bitta fikr xayoliga qayta-qayta keladi: “Men Arsenalda edim”. Eng yaxshi jamoa, eng yaxshi davr. Bu – ulkan omad. Ammo ayni paytda g‘alati darajada omadsizlik ham. Chunki uning fikricha, o‘sha avloddagi ko‘plab o‘yinchilar klubning boshqa ko‘plab davrlari tarkibiga bemalol “yurib kirgan” bo‘lardi, faqat aynan o‘sha, tarixiy darajada kuchli jamoaga emas.
Hallsning hikoyasi bir narsani yana bir bor ko‘rsatadi: eng yuqori pog‘onaga eltadigan mentalitet ko‘pincha keyinroq, karera tugagachgina o‘z haqiqiy bahosini oladi. O‘sha paytda esa bitta savol yonadi: o‘zingni eng zo‘r deb his qilmasang, Arsenalda umuman yashab qolarmiding?
