Bolalikka qaytish: Thomas Tuchelning bosimdan qochish usuli
Bolalikka qaytish: Thomas Tuchelning bosim bilan kurash siri
World Cup yarim finali arafasida odatda murabbiylar gapiradigan narsa – press, press-konferensiya, pressinga javob. Thomas Tuchel esa boshqacha yo‘l tanladi. U o‘zini bolaligiga qaytarib, bosimni shu yo‘l bilan yengishini aytadi.
England bosh murabbiyi Argentina va Lionel Messi bilan bo‘ladigan ulkan to‘qnashuv oldidan shunday deydi: ba’zan unga faqat velosiped, katta avtoturargoh va bir dona muzqaymoq kifoya.
“Ba’zan shunchaki velosipedga chiqasiz, katta avtoturargoh kerak bo‘ladi, qo‘lingizda muzqaymoq bilan 15 daqiqa velosiped minasiz va o‘zingizni 15 yoshdagidek his qilasiz”, – deydi Tuchel seshanba kuni. “Issiq yoz oqshomida o‘sha 15 daqiqani muzqaymoq bilan zavq bilan o‘tkazasiz va hammamiz ichimizda saqlab yurgan o‘sha go‘zal hisga qaytasiz. Ba’zan shuning o‘zi yetarli bo‘ladi”.
Yarim final oldidan ruhiy yengillik – uning asosiy quroli. Chunki maydonda uni kutayotgan narsa – umuman boshqa olam.
39 yoshli Leo Messi hanuz yuguradi. Va qanday yuguradi
Raqamlar aldamaydi. Bizning ma’lumotlar bo‘yicha mutaxassisimiz Andrew Beasley Messi haqida aniq bir nuqtaga urg‘u beradi: yoshi 39 bo‘lishi mumkin, lekin uning spurt tezligi hanuz xavfli.
Sofascore ma’lumotlariga ko‘ra, bu World Cup davomida Messi qayd etgan eng yuqori tezlik – 30,9 km/soat. Bu esa Argentina hujumchilari orasida hamon yuqori ko‘rsatkich: Lautaro Martínez (30,5), Alexis Mac Allister (30,2) – Messidan yosh, lekin undan sekinroq.
Bu raqamlar England uchun ham signal. Chunki ularning asosiy yulduzlari ham bundan uncha uzoqlashmagan: Harry Kane – 31,4, Jude Bellingham – 31,1 km/soat. Ya’ni, agar Messi to‘g‘ri lahzada to‘g‘ri yo‘l topsa, u hanuz eng tez yugurayotganlar safida.
Bir lahzalik bo‘shashish, bitta noto‘g‘ri pressing – va 39 yoshli futbolchi yana bir bor o‘yinni o‘zgartirishi mumkin.
Ikkita mamlakat, bitta ruhiy holat
Barney Ronay bu yarim final oldidan sahnani aniq chizib beradi. England va Argentina – bu faqat ikki jamoa emas, bu ikki xalqning kayfiyati, o‘zini his etishi, milliy ruhiyati.
Har ikkala mamlakatda ham futbol haddan tashqari katta ahamiyatga ega. U yerda natija – shunchaki sport emas, butun haftaning kayfiyatini belgilab beradigan hodisa. Yutqazish – milliy fojiaga yaqin, g‘alaba – ko‘cha bayrami.
Maydonda esa ikki mukammal tizim emas, “g‘alati yig‘ma”lar to‘qnashadi. Ronay ta’riflaganidek, bu mukammal ishlangan mexanizmlar emas, balki yulduzlar va dramatik qaytishlar tortib kelgan, hissiyot bilan yashaydigan tarkiblar. Emotsiya ustun, jarayon emas.
Shuning uchun ham Atlanta shahridagi o‘yin aql bilan emas, asab bilan yutib olinadi. Mantiq bu kechada ikkinchi planga tushishi ehtimoli katta.
VAR, to‘qnashuvlar va “shitmansion” xavfi
England so‘nggi ikki o‘yinda chekka chiziqda yurdi. Qaytishlar, kech gollar, asabiy daqiqalar – bularning bari ularning yo‘lini belgilab keldi. Argentina esa yarim jamoaga yetadigan darajada to‘qnashuvni yoqtiradigan futbolchilarga ega. Bu kombinatsiya nimaga olib kelishini tasavvur qilish qiyin emas.
Uchinchi daqiqadagi 50/50 to‘p uchun kurashda Cristian Romero bilan to‘qnashuvni ko‘z oldingizga keltiring. VAR monitori yonida uzoq bahslar, stadionda hushtaklar, maydonda doira bo‘lib o‘ralgan hakam. Emi Martínez bilan bo‘ladigan penaltilar seriyasi ehtimolini qo‘shib ko‘ring – bu nafaqat “shithousery”, balki Ronay aytganidek, butun boshli “shitmansion”, “shitpalace” bo‘lishi mumkin.
Bu o‘yin sovuqqon, silliq, tartibli bo‘lib o‘tishi deyarli imkonsizdek. U yerda kimdir qichqiradi, kimdir yiqiladi, kimdir VARga ishora qiladi. Shunday paytda murabbiylar chizgan rejalar emas, asablar mustahkamligi g‘olibni belgilaydi.
Spain sinfi va to‘rtinchi yoz uchun ehtimoliy ssenariy
Bu katta kun ertalabini esa butunlay boshqa manzara ochib berdi. Spain allaqachon finalda. Ularning kechagi chiqishi – bu shu World Cupdagi eng toza, eng boshqarilgan spektakllardan biri bo‘ldi.
France deyarli sahnaga chiqmagandek bo‘ldi. Ssenariyda bunday burilish yozilmagandi, lekin Spain to‘liq nazoratni qo‘lga oldi. To‘p ularda bo‘lgan lahzalar soni shu qadar ko‘p bo‘ldiki, raqib deyarli soyaga aylandi. Fabián Ruiz va Rodri markazda xatosiz o‘yin ko‘rsatdi, ritmni o‘zlari xohlagancha boshqardi.
Hech kim chalg‘imadi, hech kim oyog‘ini noto‘g‘ri qo‘ymadi. Pedro Porro ikkinchi golni urib, birdaniga kutilmagan qahramonga aylandi. Uning ismi endi nafaqat himoya, balki hal qiluvchi zarba bilan ham bog‘lanadi.
Natijada esa futbol olamida g‘alati tanish ssenariy paydo bo‘ldi: to‘rtinchi yoz ketma-ket yirik turnir finalida Spain va England to‘qnash kelishi ehtimoli. 2023 yilda ayollar World Cup, 2024 yilda erkaklar Euros, o‘tgan yili ayollar Euros – endi esa yana bir final sahnasi kutib turibdi.
Lekin bitta shart bilan. England avval Argentina bilan bu bo‘ronni omon o‘tishi kerak.
Atlanta tunida savol bitta: Tuchel velosiped va muzqaymoq bilan topgan ichki tinchligini Messi va Argentina bosimi ostida qanchaga chidatib tura oladi?
