Bruno Guimaraes: Arsenalga uchinchi urinish
Bruno Guimaraes: uchinchi urinishda nihoyat “Gunner”
Kuritiba tunda tinch uxlamadi. Bruno Guimaraes esa undan ham ko‘proq. Olti yarim yil avval, telefon yonida bedor o‘tirgancha, u hayotini o‘zgartirishi kerak bo‘lgan qo‘ng‘iroqni kutardi. Athletico Paranaense markazida o‘yin taqdirini hal qilib yurgan yigitning boshi allaqachon boshqa shaharda, boshqa qit’ada edi: u o‘zini Atletico Madrid futbolchisi sifatida tasavvur qilardi.
26 million funtlik kelishuv deyarli pishib bo‘lgandi. Santos ustidan 1:0 hisobidagi uy g‘alabasidan so‘ng, u “Furacão” muxlislariga ko‘ziga yosh olib xayrlashdi – bu xayrlashuvdek tuyulgan edi. Rojdestvo asta-sekin ortda qoldi, yanvar oyning transfer oynasi ochildi, lekin kelajak hanuz noaniq edi.
Atletico ikkilanib turardi. Shu payt Benfica taklif yubordi. Klub prezidenti Mario Celso Petraglia esa yana bir nomni tilga oldi: Arsenal.
Edu va yo‘ldan uchib o‘tgan imkoniyat
Arsenal texnik direktori Edu allaqachon Guimaraesni diqqat bilan kuzatib kelayotgan edi. U Braziliya iste’dodining Copa do Brasil va Copa Sudamericana bilan birga to‘rtta sovringa qo‘shgan hissasini yaxshi bilardi. Portlashga tayyor, dinamik, o‘rtada ham, orqada ham ishlay oladigan yarim himoyachi – “Gunners” orzu qiladigan profil.
Klub agentlar bilan bevosita aloqaga chiqdi. Ammo bir muammo bor edi: pul. Moliyaviy imkoniyatlar cheklangan, raqobat esa kuchli edi. Shunda sahnaga Lyon chiqdi. Va ularning qo‘lida juda kuchli karta bor edi – Juninho Pernambucano.
Braziliyalik afsona, Guimaraes bolaligidan qoyil qolgan futbolchi, uni yoniga chaqirdi va bitta va’da berdi: “Lyon bilan shartnoma imzola, sen dunyoning eng yaxshi yarim himoyachilaridan biriga aylanasan”. Vasco da Gama bilan chempion bo‘lgan, keyin Lyon bilan tarix yozgan Juninho uchun bu shunchaki so‘z emasdi. Guimaraes uchun esa bu – orzudagi ustozning yo‘l-yo‘riqi.
Bruno bolaligidan muxlisi bo‘lgan Vasco safidagi o‘yinlardan birini – Mirassolga qarshi 1:1 hisobidagi uchrashuvni – hatto 26-iyul kuni, yaqinda, tomosha qilgani ham bejiz emas. Bu klub uning yuragida, qarorlarida, mentalitetida.
Natijada 17,1 million funtlik bitim tezda yakunlandi. Fransiyaga kelib, uzoq muddatli shartnoma imzolagan zahoti, u Atletico Madridga nishonga olingan gapni aytishdan tortinmadi: “Hech kim menga qo‘ng‘iroq qilmadi”. Bir paytlar poygada oldinda ketayotgan ispan klubi shundan keyin bu transferni qo‘ldan chiqarganini yillar davomida eslab yurdi.
Newcastle orqali Angliyaga eshik
Oradan ikki yil o‘tib, yana ramziy bir manzara. Guimaraesning Newcastle tibbiy ko‘rigi Braziliyada, terma jamoa safida bo‘lganida o‘tkazildi. Bu uning martabasidagi o‘sish darajasini aniq ko‘rsatib turardi.
Yana Arsenal atrofda paydo bo‘ldi. Lekin bu safar ham kuchi yetmadi. Klub o‘tgan yozda Martin Odegaard va Albert Sambi Lokonga uchun allaqachon katta mablag‘ sarflagan, shuning uchun Newcastle moliyaviy jihatdan ustunlikni qo‘lga oldi. “Magpies” rad eta olmaydigan shartlarni stolga qo‘ydi.
Oradan ko‘p o‘tmay, London klubi bu qarorning narxini maydonda to‘ladi. Guimaraes gol urdi va o‘yinni boshqardi, Newcastle esa Arsenalni 2:0 hisobida mag‘lub etdi. O‘sha kecha “Gunners” deyarli qo‘lga kiritib bo‘lgan Champions League yo‘llanmasidan ayrildi.
Shundan beri Guimaraes Arsenalga qarshi o‘yinlarda doim oldinga intildi, ularni bezovta qildi, asabiga tegdi. Statistikalar ham buni tasdiqlaydi: u yangi klubiga qarshi Premyer-ligadagi boshqa istalgan jamoaga qaraganda ko‘proq – 71 marta yakka kurashda g‘olib chiqqan.
Rad etishlardan boshlangan yo‘l
Guimaraesning martaba tanlovi bir oddiy tamoyilga borib taqaladi: u faqat o‘zini chinakamiga xohlagan joyga boradi. Bu Rio-de-Janeyro ko‘chalaridan, bolalikdagi rad etishlardan boshlangan.
U futsalni sevardi, lekin Fluminense ham, Botafogo ham uni qabul qilmadi. Otasi Dick, bugun ham o‘g‘lining ishlarida faol qatnashadigan inson, har hafta oxiri 269 mil yo‘l bosib, Osascoga borardi. U yerda yosh Bruno Audax safida o‘ynardi.
Bu – qurbonlik edi. Ammo uyda ham qattiq tarbiya bor edi. O‘g‘li yutqazsa – tushlikka faqat vetchina va pishloqli sendvich, ustiga sharbat. G‘alaba qozonsa – xohlagan taomi. Bruno bugun ham bu xotiralarni ko‘tarib yuradi, hatto belida tatuirovka qilib.
U uchun 39-raqam ham shunchaki raqam emas. Arsenalda kiyishi kutilayotgan bu son – Rio ko‘chalarida taksi haydagan otasining mashina raqami. O‘sha mashina Bruno bolalik o‘yinlariga boradigan “klub avtobusi” bo‘lgan.
Klub ichida ham bu raqamga yo‘l ochildi. Akademiya iste’dodi Louie Copley yaqinda Real Betisga qarshi o‘yinda og‘ir tizzadan jarohat oldi. So‘nggi haftalarda u mashg‘ulot va o‘yinlarda 39-raqam ostida yurardi. Endi klub rasmiy saytida uning raqami 38 deb ko‘rsatilmoqda. Demak, Braziliyalik yulduz uchun o‘ziga eng yaqin raqamni olish yo‘li tozalandi.
Arteta uchun uchinchi imkoniyat
Arsenal bu futbolchini ikki marta qo‘ldan chiqarib bo‘ldi. Mikel Arteta uchinchi marta xatoga yo‘l qo‘yishni o‘ylamadi ham. Guimaraes – uning uzoq yillik nishoni, tizimiga juda mos, ritmni belgilaydigan, raqibni bo‘g‘adigan, pressingni sevuvchi yarim himoyachi.
Muzokaralar cho‘zildi, sarguzashtga aylandi, hatto biroz charchatdi. Lekin manzara boshidan aniq edi: bu safar Arsenal ortga chekinmaydi. Klub pul topdi, sabr qildi, raqobatga bardosh berdi.
Uchinchi urinish. Uch xil hikoya: Atletico Madrid, Lyon, Newcastle. Va nihoyat London.
Endi esa, Emirates markazida 39-raqamli yangi “motor” ishga tushishga tayyor. Savol bitta: bu safar Bruno Guimaraes orzusidagi klubni topdimi – yoki Arsenal nihoyat o‘zining yetishmay turgan bo‘g‘inini?
