Garri Keyn: Angliya terma jamoasining yangi sardori haqida

Garri Keyn: Tinch sardor, shovqinsiz yetakchilik va Maguayr savoli

Angliya sardori bo‘lish uchun yagona qolip yo‘q. Kimdir kiyinish xonasida baqiradi, maydonda hakam bilan tortishadi, jamoadoshlarini joy-joyiga qo‘yadi. Yana boshqalar bor – gapdan ko‘ra ishni afzal biladigan, har bir yugurigi, har bir pressingida talab darajasini ko‘rsatib beradigan futbolchilar.

Garri Keyn ana shunday yetakchi.

Gollar bilan gapiradigan sardor

Sobiq Tottenham hujumchisi hech qachon Jon Terri yoki Roy Kin uslubidagi shovqinli kapitan bo‘lmagan. U maydonda qichqirib, dramatik ishoralar bilan e’tibor tortmaydi. Unga ishonilgan vazifa boshqacha: to‘pni darvozaga yetkazish, eng muhim pallalarda sovuqqonlikni saqlash va shu orqali butun jamoa uchun standart belgilash.

Bavariya safida o‘tgan mavsum – bunga eng yorqin dalil. Bundesliga chempioniga aylangan jamoa tarkibida Keyn 61 marta nishonga aniq zarba yo‘lladi. Klub darajasidagi shaxsiy rekord. Milliy terma jamoada esa u allaqachon tarixiy ko‘rsatkichlarni yangilab bo‘ldi: Angliya uchun 81 ta gol, va endi u Peter Shiltonning 125 o‘yinlik abadiydek tuyulgan rekordiga tobora yaqinlashib bormoqda.

Shilton 1990 yilgi Jahon chempionatida “uch sher” sardori bo‘lgan. 2026 yilda bu rol Keyn zimmasida. Savol tug‘iladi: old chiziqdagi futbolchi bu mas’uliyat uchun eng to‘g‘ri nomzodmi?

Pallister: “Markazdan boshqarilgan jamoa kuchliroq”

Sobiq Manchester United himoyachisi Gari Pallister, Spreadex Sports bilan hamkorlikda GOAL nashriga bergan fikrida, kapitanni qaysi pozitsiyadan tanlash ma’qul ekani haqida to‘xtalib o‘tar ekan, maydonni to‘liq ko‘ra oladigan futbolchi afzal, deydi.

U shunday deydi, agar murabbiy “boshqa aniq nomzod ko‘rinmayotgan” bo‘lsa, sardorlik kamari ba’zan hujumchi yoki darvozabonga ham berilishi mumkin. Lekin ideal variant – o‘yin ritmini ikki uchidan ham his qiladigan, himoya va hujum bilan doimiy aloqada bo‘ladigan markaziy yarim himoyachi. Yoki o‘yinni orqadan boshqaradigan markaziy himoyachi.

Pallister o‘z tajribasidan misollar keltiradi: Yevro turnirlarida Alan Shearer sardor bo‘lgan davr, Manchester Unitedda Erik Kantona yetakchilik qilgan paytlar, bir necha o‘yinlarda Peter Schmeichelga bog‘langan kamarbop ishonch. Hammasida bitta omil hal qiluvchi bo‘lgan – shaxsiyat, xarakter.

U Keyn haqida gapirar ekan, uni Jon Terri, Brayan Robson yoki Roy Kin tipidagi kapitanlar qatoriga qo‘ymaydi. Lekin bu tanqid emas, boshqa turdagi yetakchilik. Keyn maydonda o‘zini qanday tutishi, mehnatsevarligi, golga chanqoqligi bilan boshqalarga yo‘l ko‘rsatadi. Biroq Pallister nazarida, ideal sardor – markazda, o‘yinning yuragida bo‘ladigan, har bir to‘qnashuv, har bir pressing nuqtasiga yaqin turgan futbolchi. Uning tasavvuridagi obraz – Robson, Kin, Vieira singari o‘yinchilarga yaqin.

Himoyadagi bo‘shliq va Maguayr qarori

Keyn hujumda o‘z ishini ortig‘i bilan bajarayotgan bir paytda, Angliya terma jamoasida boshqa savol ko‘tarilmoqda: orqa chiziqda yetakchilik yetishmayaptimi?

So‘nggi yillarda tanqidlar aynan shu nuqtaga urildi. Himoyada buyruq beradigan, chiziqlarni siqib, jamoadoshlariga aniq ko‘rsatma beradigan ovoz yetishmayapti, degan fikrlar ko‘paydi. Bu bahslar fonida yana bir ism qayta-qayta tilga olinadi – Manchester United markaziy himoyachisi Garri Maguayr.

Maguayrni Shimoliy Amerikaga olib ketmaslik qarori ko‘plab bahslarga sabab bo‘ldi. Pallister esa bu borada o‘z pozitsiyasini yashirmaydi: u bu qarorga ishona olmaydi.

U o‘tgan mavsum Maguayr o‘yinlarini ko‘p kuzatganini, himoyachi o‘zining eng yaxshi formasiga qaytganini aytadi. Bir necha yil avvalgi og‘ir davrdan so‘ng, bosim ostida bo‘lsa ham, o‘zini tiklagani uchun unga hurmat bildiradi. Eng muhimi – Maguayr yirik turnirlarda sinovdan o‘tgan, Angliya terma jamoasini hech qachon yarim yo‘lda qoldirmagan.

Pallister uchun shu bois bu qaror g‘alati tuyuladi. U hozirgi paytda Maguayrni Marc Guehi bilan juftlikda asosiy tarkibda ko‘rgan bo‘lardi. John Stonesni ham yuqori baholaydi, Manchester City bilan o‘zini isbotlagan futbolchi sifatida tan oladi, ammo u terma jamoa uchun tanlov e’lon qilinishidan avval atigi bir marta to‘liq 90 daqiqa o‘ynaganini eslatadi.

Turnir saboqlari va murabbiylar qarori

Pallister yirik turnirlar tarixidan bitta oddiy xulosa chiqaradi: forma yo‘q paytda, o‘yin amaliyoti yetishmaganda yoki jarohat bilan Jahon yoki Yevropa chempionatiga olib kelingan futbolchilar ko‘pincha kutilgan darajada foyda bera olmaydi. Bu – Angliya uchun ham, boshqa terma jamoalar uchun ham qayta-qayta takrorlangan ssenariy.

Shu nuqtada u yana Maguayrga qaytadi. Uning fikricha, Manchester United safida yaxshi forma ko‘rsatib turgan, turnir futbolining bosimini biladigan, yirik sahnada xatoga yo‘l qo‘ymaslikni o‘rgangan himoyachini chetda qoldirish mantiqsiz bo‘lgan. Ayniqsa, jamoa ichida yetakchi ovozlar kam bo‘lib turganida.

Pallister buni “biroz g‘alati” deb ataydi va bunday tajribali futbolchini chetda qoldirish uchun sabab ko‘rmaganini ochiq aytadi.

Shu orada esa Garri Keyn o‘z yo‘lidan boraveradi. U maydon markazida emas, lekin Angliya uchun hal qiluvchi nuqtada turibdi: raqib darvozasi qarshisida. U qanchalik ko‘p gol ursa, sardorlik uslubi haqidagi bahslar shunchalik uzoqqa surilib boraveradi. Ammo yirik turnirlar yaqinlashar ekan, bitta savol baribir ochiq qoladi: bu terma jamoa oxir-oqibat kimning ovozi bilan boshqariladi – sokin bombardirmi yoki markazdagi yangi buyruq egasimi?