Grigor Dimitrovning Wimbledon qaytishi: Ichki janglar va g‘alabalar

O‘tgan yozda All England Club kortlarida hamma narsa mukammal ko‘rinayotgandi. 35 yoshli bolgariyalik Grigor Dimitrov o‘zining eng yorqin kunlarini eslatadigan holatda edi: oq choyshabdek tekis o‘t, yengil qadamlar, tiniq zarbalar. U keyinchalik chempion bo‘ladigan Jannik Sinner ustidan ikki set oldinga chiqib olgan, dunyo reytingida bir paytlar 3-raqamga olib chiqqan o‘sha nafis, hujumkor tennisi yana jonlanayotgandi.

Keyin esa hammasi bir zarbada chil-parchin bo‘ldi.

Uchinchi set o‘rtalarida servis. Tanish harakat, odatiy ritm. Ammo ko‘krak mushagidan uzilib ketgandek o‘tkir og‘riq. Bir lahzada nafaqat o‘yin, balki butun mavsum izdan chiqqani ayon bo‘ldi. O‘yin muddatidan oldin tugadi, uning o‘rnini esa uzoq va og‘ir reabilitatsiya egalladi.

Og‘riq emas, qo‘rquv og‘irroq bo‘ldi

Dimitrov jarohatni yengib o‘tish nimani talab qilishini yaxshi biladi. Uning kariyerasida katta-kichik jarohatlar kam bo‘lmagan. Ammo bu safar boshqacha edi. Tana emas, ong taslim bo‘layotgandi.

U Wimbledon oldidan jurnalistlar bilan suhbatda ochiq tan oldi: kortga qaytish fikrining o‘zi qo‘rquv uyg‘otgan.

U ilk mashg‘ulotlarni eslar ekan, zarbaga qo‘l ko‘tarishning o‘zi ruhiy sinov bo‘lib chiqqanini aytadi. Har bir servisda, har bir yuqoriga otgan to‘pda o‘sha lahzaning aks-sadosi, o‘sha og‘riq, o‘sha qo‘rquv. U buni “juda noqulay, ichki notinchlik” deb tasvirlaydi. O‘zi ham tan oladi: o‘sha voqeani qayta-qayta boshidan o‘tkazish o‘rniga, uni hazm qilishga yetarlicha vaqt bermagan. Natija esa kechikkan zarba bo‘ldi — bir necha oy o‘tib, ruhiy bosim yanada kuchaydi.

Sinnerga qarshi o‘sha o‘yin tugagach, u ikki soat yig‘laganini eslaydi. Keyin to‘g‘ri shifoxonaga, keyin esa reabilitatsiya yo‘liga. Ammo o‘sha ikki soat ham bo‘layotgan fojiani to‘liq anglash uchun yetmadi.

Keyin esa kortga qaytgan paytlar boshlandi: to‘pni havoga otadi, ichkaridan ovoz keladi — “agar yana kuchli ursam-chi?”. Sog‘lom sportchining ongi uchun begona bo‘lishi kerak bo‘lgan ichki shovqin. U esa ancha vaqtgacha ketmadi, uni bezovta qildi, o‘yinni siqib qo‘ydi.

Pastga qarab sho‘ng‘ish va wild card

O‘sha mash’um Wimbledon kunidan keyin Dimitrov maydonga faqat oktyabr oxirida qayta chiqdi. To‘rt oyga yaqin tanaffus, so‘ng esa atigi ikki o‘yin — va mavsum yakunlandi.

Bu yil esa kalendar yanada og‘ir boshlandi. Trassadan chiqqan mashina kabi u turnirdan turnirga uchib bordi, lekin natijalar yiqilayotgan reytingni to‘xtata olmadi: 11 turnirning 9 tasida birinchi bosqichdayoq mag‘lubiyat. Dunyo reytingida 146-o‘ringa tushib ketgan Dimitrov Wimbledon asosiy to‘riga kirish uchun wild cardga muhtoj bo‘ldi. Bunday sovg‘a emas, mas’uliyat sifatida qabul qilinadigan imkoniyat.

Shu bois uning avstraliyalik Dane Sweeny ustidan birinchi bosqichda qozongan “quruq” g‘alabasi oddiy natija emasdi. Bu — bir yil davom etgan ichki kurashga berilgan javob, o‘ziga qayta isbot edi.

Ammo haqiqiy sinov No.1 Courtda keldi.

No.1 Courtda ko‘zga ko‘rinmas balandliklar

Ikkinchi bosqichda uning raqibi — 15-raqamli raketa, yaqinda Roland-Garros yarim finaliga chiqqan Jakub Mensik. Qog‘ozda favorit chexiyalik edi. Kortda esa yurak so‘zi o‘ynadi.

7-6(5), 4-6, 7-5, 6-3. To‘rt setlik jang, raqibdan kelgan 31 ta esa, Dimitrovdan 39 winner va 32 majbursiz xato. Raqamlar quruq ko‘rinishi mumkin, ammo bu o‘yinda har bir ochko ortida bir yil davom etgan ruhiy kurash turardi.

O‘yin tugagach, kortdagi intervyuda u bir zum to‘xtab qoldi. So‘z topish qiyin, tomog‘iga bir narsa tiqilgandek. No.1 Court tribunalaridan kelayotgan qo‘llab-quvvatlash, qaytishning og‘ir yo‘li, yana shu yerda ekanini his qilish — hammasi bir zumda ustiga yopirildi.

U faqat bir narsani ayta oldi: u bu yerda bo‘lgani, tomoshabinlar oldida yana tennis o‘ynayotgani uchun baxtiyor. Gap o‘rtasida ovozi titradi, birinchi o‘yinni eslar ekan, jimib qoldi. Lekin bitta fikr aniq edi: u bugun kortga g‘alaba yoki mag‘lubiyat haqida o‘ylab chiqmagan. Uning yagona maqsadi — kurashish bo‘lgan.

U tan oldi: tanasi haqida ham o‘ylamaslikka harakat qilgan. Shunchaki o‘ynash, borini berish, qolganini qabul qilish. Tribunadagi atmosfera esa uni ko‘tarib turdi. U o‘zini butun dunyoda sevib, qo‘llab-quvvatlaydigan tomoshabinlar borligini his qildi, Wimbledon esa bu tuyg‘uni har safar yanada kuchaytiradi.

Tom yopildi, xotiralar qaytdi

O‘yinning o‘rtalarida yana bir sahna: tom yopila boshlaydi. O‘tgan yilgi jarohat ham xuddi shunday paytda, yopiq tom ostida sodir bo‘lgandi. Dimitrov osmonga emas, o‘z boksi tomon qaraydi va shivirlab qo‘yadi: “xuddi o‘tgan yilgidek”.

To‘rtinchi set boshidagi birinchi geynni boy berishi ham kayfiyatni yaxshilamadi. Yomon alomatdek tuyuldi. U o‘yindan keyin tan oldi: tom yopilishidan oldin o‘yinni tugatib qolishga umid qilib, tepaga to‘rt-besh marta qarab qo‘ygan.

Bu deyarli to‘liq déjà vu edi. Lekin bu safar boshqa Dimitrov kortda edi. U shunchaki kulib qo‘ydi. O‘tmish o‘tmishda qoldi. U hozir bo‘layotganini qabul qildi, yaxshi bo‘ladimi, yomonmi — baribir quchoq ochib kutib oldi. Bugungi kun esa uning foydasiga ishladi.

Endi navbat Matteo Berrettini bilan uchrashuvga

Ikkinchi bosqichdagi bu g‘alaba unga uchinchi davrada 2021 yilgi Wimbledon finalchisi Matteo Berrettini bilan uchrashuv olib keldi. Yana bir jarohatlar bilan ko‘p yillik kurash olib borayotgan tennischi. Kortda ikki nafis uslub, ikki qaytish hikoyasi to‘qnashadi.

Dimitrov o‘zi aytganidek, hech bo‘lmasa “chiroyli o‘yin” bo‘lishi aniq. Ammo bu uchrashuv uning uchun faqat estetik tennis haqida bo‘lmaydi. Bu — o‘tgan yilgi og‘riqdan, ichki qo‘rquvdan, yopilayotgan tomlar va qaytib kelayotgan xotiralardan keyin o‘zini yana eng katta sahnada ko‘rish imkoniyati.

Savol esa endi shunday: bu qaytish hikoyasi Wimbledon o‘tlarida qanchaga cho‘ziladi?