Kobbie Mainoo: Yulduzga aylangan bola, jahon chempionatida soyada qoldi
Bu jahon chempionatida Kobbie Mainoo maydondan ko‘ra ko‘proq yo‘laklarda ko‘rinmoqda. U uch nafar maydon o‘yinchisidan biri bo‘lib turibdi – hanuzgacha bir daqiqa ham o‘ynamagan. Qolgan ikkitasi Ivan Toney va Trevoh Chalobah. Ularning holati esa, aslida, tushunarliroq.
Chalobah Tino Livramento jarohat olganidan keyin chaqirilgan, kechikkan o‘rinbosar. U o‘z rolini aniq bilardi: zahiradagi zahira. Har o‘yinda uning oldida skameykada John Stones kutib o‘tirgan bo‘ldi.
Toney esa Thomas Tuchel bilan suhbatdayoq o‘z maqomini eshitgan: u “finisher”, zarurat bo‘lmaguncha o‘yinni chetdan kuzatadigan hujumchi. Harry Kane esa turnir davomida sog‘lom, formasida va allaqachon oltita gol urgan. Hali penaltilar seriyasiga ham borilmadi – demak, Toney uchun hamon “so‘nggi daqiqadagi qutqaruvchi” sahnasi yozilgani yo‘q.
Mainoo uchun esa vaziyat boshqacha. Unda hafsalasi pir bo‘lgan, hatto biroz ishonchi so‘ngandek kayfiyat seziladi.
Miami yo‘laklaridagi yolg‘iz qadamlar
Angliya olti o‘yin o‘tkazdi. Har safar final hushtagi yangragach, kiyinish xonasidan birinchi bo‘lib chiqib ketayotgan hamisha bitta odam – Mainoo. Avtobusga ham birinchi bo‘lib chiqadi. Har gal.
U yonida jamoadoshi bilan kulishmaydi, suhbatlashmaydi, shunchaki yolg‘iz yuradi. Unga “xafa bo‘libdi” tamg‘asini yopishtirish adolatdan bo‘lmaydi – yuzida norozilik emas, ko‘proq adashgan, o‘z joyini topa olmayotgan yigit qiyofasi bor.
Manchester United yarim himoyachisi atigi 18 yoshida Euro 2024 finalida Angliya uchun asosiy tarkibda maydonga tushgandi. O‘sha kecha unga kelajak o‘zini-o‘zi e’lon qilgandek tuyulgan bo‘lishi tabiiy: katta sahna, katta ishonch, katta istiqbol.
Bu istiqbol hanuz o‘chmagan. Lekin bu yoz – AQSh va Meksikadagi jahon chempionati – uning shaxsiy sahnasi bo‘lmadi. Hozircha u bu turnirni faqat raqamlar satrida eslaydi: o‘ynagan daqiqalari – 0.
Bu ayniqsa shunda ajablanarli: Jordan Henderson Meksikoni mag‘lub etganidan keyingi nishonlash paytida bilagini sindirib, turnirni erta yakunladi. Shunga qaramay, Tuchel Mainoo o‘rniga boshqa variantlarga murojaat qilmoqda.
Tuchelning ishonch aylanasida yo‘q ism
Yarim himoyaning markazida ikkita ism qat’iy yozib qo‘yilgandek: Declan Rice va Elliot Anderson. Ular turnir davomida Angliya o‘yinini boshqarib keldi. Ayniqsa, Andersonning Manchester Cityga transferi rasmiylashganidan keyin uning o‘yini yanada ochildi – Norvegiyaga qarshi chorak finalda u butun turnirdagi eng yorqin uchrashuvini o‘tkazdi.
Rice – jamoa sardorining o‘rinbosari, sog‘ bo‘lsa, birinchi bo‘lib protokolda paydo bo‘ladigan futbolchi. Bu jahon chempionatida u kasallik va mayda jarohatlar bilan kurashib keldi, lekin deyarli hech qachon maydondan chetda qolmadi.
Norvegiyaga qadar.
Meksikadagi ovqatdan yuqqan ichak infeksiyasi Rice’ni uch kun to‘shakka mixlab qo‘ydi. Miami issig‘ida u faqat 45 daqiqa o‘ynashga kuch topa oldi.
Mana shu payt – Mainoo orzu qilgan eshikning ohista ochilgandek ko‘ringan lahzasi edi.
Miami issig‘ida yo‘qolgan imkoniyat
Tanaffusda Rice o‘yinni tark etdi. Ko‘pchilikning miyasida bitta savol: endi-chi, nihoyat Mainoo tushadimi?
Tuchel boshqa yo‘lni tanladi. Yarim himoya markaziga Eberechi Eze kirdi. Murabbiy tushuntirdi: u hujumkorroq o‘yin xohladi, chiziqlar orasida to‘p qabul qilib, o‘tkir pas bera oladigan, pressingni yorib o‘tadigan futbolchi kerak edi.
Mainoo ichidan: “Buni men ham qila olaman-ku”, – deb o‘ylagan bo‘lishi mumkin. Ayniqsa, ikkinchi bo‘limda Miami issig‘i ko‘plab futbolchilarning oyog‘ini bo‘shashtira boshlagan bir paytda uning yoshligi, energiyasi, tezkor paslari Angliyaga asqatishi mumkin edi.
Vaqt o‘tgan sari charchoq oshdi, o‘yin bo‘g‘ildi. Shunda Tuchel yana kutilmagan qarorga bordi: o‘rtaga Reece Jamesni tashladi. U yaqinda sonning orqa mushaklari bilan muammo ko‘rgan, lekin murabbiy uni o‘zining sevimli himoyaviy yarim himoyachisi sifatida ko‘rishni davom ettiryapti. Rasmiy ro‘yxatda ham, odatdagi klub rolida ham u asosan o‘ng qanot himoyachisi.
Shunga qaramay, James markazga o‘tdi. Mainoo yana skameykada qoldi.
Oradan ko‘p o‘tmay Ezri Konsa – o‘ng qanot himoyachisi sifatida o‘ynayotgan – holsizlanib, kramp sabab maydonni tark etishga majbur bo‘ldi. James yana o‘z tabiiy pozitsiyasiga qaytdi.
Mainoo ko‘zlari yana chaqnagan bo‘lishi mumkin. Yarim himoyada yana bo‘sh joy paydo bo‘ldi.
Ammo bu safar ham uning raqami ko‘tarilmadi. Maydonga Morgan Rogers tushdi, Eze esa chap qanotga siljidi.
Bir o‘yin ichida uchta marta eshik ochilgandek bo‘ldi. Har safar boshqa birov ichkaridan kirib keldi.
Qattiq qarorlar va sovuqqon haqiqat
Bu ketma-ketlik Mainoo uchun og‘ir bo‘ldi – buni yashirishning hojati yo‘q. Lekin Tuchel qarorlarini mantiqsiz deb atash ham qiyin.
U jahon chempionligini quvlayapti. Bunday pallada murabbiylar ko‘pincha tajribaga, o‘zlari eng ko‘p ishongan, tizimni ichdan biladigan futbolchilarga suyanadi. James – Tuchel ko‘p bora sinab ko‘rgan universal askar. Eze – to‘p bilan ishlash madaniyati, chiziqlar orasidagi harakati bilan murabbiy rejalariga mos keladigan ijodkor.
Mainoo esa hali jahon chempionati sahnasida birinchi qadamini ham tashlamagan. Uning iste’dodi haqida bahs yo‘q, lekin Tuchel uchun hozir isbotlar emas, kafolatlar muhim.
Bu – Angliyaning eng yorqin yosh iste’dodlaridan biri uchun achinarli manzara. Ammo murabbiy uchun bu – sovuqqon, hisoblangan tanlovlar zanjiri.
Savol endi boshqacha: bu yozda soyada qolgan Kobbie Mainoo keyngi yirik turnirda shu soyani yorib chiqadimi yoki Angliya yarim himoyasidagi raqobat uni yana bir marta chetda qoldiradimi?
