Lamine Yamal: 18 yoshli yigitning Ispaniya terma jamoasidagi muvaffaqiyati

Los Angelesning yer ostidagi stadionida Ispaniya Avstriyani uchinchi gol bilan yakuniy zarbaga uchratgan payt, hech kim Lamine Yamalning ukasidek quvonmadi. Atigi uch yoshli Keyne qo‘llarini osmonga ko‘tardi, baqirdi: “Come on!” – va shu ondayoq Los Angeles bo‘ylab millionlab memlar tug‘ildi.

Yuqorida esa, taxminan 30 metr pastda qurilgan Los Angeles Stadiumning ichki qatlarida, Lamine Yamal kameralar, mikrofonlar va telefonlar o‘rmonda turgandek sahnaga ko‘tarildi. Kimdir unga ukasining o‘sha videosini ko‘rsatdi, bolalikni u hech qachon to‘liq yashay olmagan paytlarni eslatadigan kadrlar. Savol berildi. Jimlik cho‘zildi. “Bilmayman… – dedi u nihoyat. – Ukamni baxtli ko‘rishim, onamni ko‘rishim meni hayajonga soladi. U men uchun hammasi. U xuddi o‘g‘limdek, men uni sevib qolganman.”

U atigi 18 yoshda. Lekin u allaqachon deyarli butun hayoti davomida “haddan tashqari ko‘p” mas’uliyatni ko‘targanini aytib keladi. “El País” bilan yaqinda qilgan suhbatida u ilk bor shu mashhurlik, shu ko‘z ostida yurish hissini 13 yoshida sezganini tan oldi. Turnir boshlanishida Walmart bo‘ylab sayr qilayotgan videosi tarqaldi. Kimdir bunga ortiqcha ma’no yukladi, kimdir kulib qo‘ya qoldi. Baribir u befoyda kadr emasdi. Ayniqsa, uning o‘zi uchun: oddiy insondek bir lahzaga nafas olish imkoniyati. Garchi “oddiylik” ham uzoq davom etmadi – video shu zahoti butun dunyoga yoyildi, bu ham nimanidir anglatardi.

Dunyodagi eng yaxshi futbolchilar bilan yonma-yon turgan bo‘lsa-da, hozircha Lamine Yamalga o‘xshagan boshqa biror kishi topilishi qiyin. 18 yoshida allaqachon ikonaga aylangan, yuzi har yerda. Har stadionda, har safar to‘p unga yetib borganda bir xil manzara: qiyqiriq, kutish, hayajon. Shu bilan birga, yelkasiga tushayotgan navbatdagi majburiyat. Go‘yo u hamma narsani soya ostida qoldiradi, Ispaniya terma jamoasi ichida esa bu yanada yaqqolroq seziladi.

Jahon chempionati oldidan hamma uning aprel oyidan beri ushlab turgan jarohatdan qachon qaytishini kutgandek edi. Turnir davomida esa ko‘pincha butun jamoa ritmini undan olayotgandek tuyuldi. Lamine Yamal guruh bosqichi haqida “o‘tib bo‘lishi kerak bo‘lgan bosqich, haqiqiy musobaqa pley-offda boshlanadi”, degandi. U o‘sha o‘yinlarni “o‘zini yana his qilish” uchun ishlatganini ham yashirmadi. “Agar biz haqiqiy Ispaniya bo‘lsak, bizdan yaxshiroq jamoa yo‘q”, degan edi u. U aytgan kun – Jahon chempionati haqiqatan ham ular uchun o‘sha kuni boshlandi.

Albatta, hammasi faqat u emasdi. Maydon bo‘ylab Ispaniya bosimni oshirdi. Qanot himoyachilar uchib yurgandek yugurdi. Dani Olmo bo‘sh zonalarni topishda ustalik ko‘rsatdi. Luis de la Fuente esa doimiy ravishda Mikel Oyarzabal haqida gapirishimizni so‘raydi – va u bunga haqli. Lekin baribir ko‘p narsalar oxir-oqibat Lamine Yamalga kelib taqaladi, bu ham uning navbatdagi yuklaridan biri. Jamoaning ohangi, ishonchi ham go‘yo undan taralayotgandek.

Avstriyaga qarshi o‘yindan bir kun oldin u “hech kim biz bilan tenglasha olmaydi” deganida, ertasi kuni Carso’dagi mashg‘ulot oldidan jamoadoshlari ham ayni shu ruhda gapirdi. Yana bir kun o‘tgach, maydonga chiqib, aynan shuni ko‘rsatishdi. Luis de la Fuente buni “deyarli ideal” deb atadi.

O‘yin oldidan u odatdagidek maydonga olib chiqadigan kichik futbolchining qo‘lidan ushlab, ahvolini so‘radi. Tunnelda turgan chog‘da Dani Olmo unga: “Bro, maskotingga ko‘rsat, arenaga chiqqaningda nimalar bo‘lishini, odamlar senga qanday javob qaytarishini,” deb hazil aralash jiddiy gapirdi. O‘yindan so‘ng esa Lamine Yamal qo‘lida “o‘yinning eng yaxshi futbolchisi” mukofoti bilan turardi. U butun o‘yin davomida hayrat uyg‘otdi: keskin, to‘xtovsiz, raqibni charchatadigan pressing, ikki marta raqibni “somsa” qilgan fintlar, Konrad Laimer bilan bo‘lgan shiddatli duellar. Shunga qaramay, mukofot aynan unga tegishiga o‘zi ham biroz ishonmagandek ko‘rindi. Hatto undan “rostdan ham xursandmisan, kayfiyating unchalik yuqori ko‘rinmayapti-ku?” deb so‘rashdi.

“Albatta, xursandman, – dedi u. – Eng muhimi, keyingi bosqichga chiqqanimiz. Asta-sekin o‘zimni topyapman, kerakli yugurishlar, driblinglar qaytyapti. Mana shu yerda hammasi boshlanadi: endi hech kim uyiga qaytishni istamaydi, biz esa bunga yo‘l qo‘ymaslik uchun borimizni beramiz. Murabbiy qancha daqiqa bersa, shuncha o‘ynashga 100 foiz tayyorman.” De la Fuente uchun esa aynan shu gap – eng katta xushxabar.

“Har bir stadionda menga bo‘lgan mehrni juda qadrlayman, – deya davom etdi u. – Futbolda Jahon chempionatidan yaxshiroq narsa yo‘q. Har bir bola futbolchi bo‘lishni orzu qilganda, aynan shu turnirni ko‘z oldiga keltiradi. Men har lahzadan zavqlanaman – mehmonxonadan chiqqan paytdan boshlab. Men 18 yoshdaman va Jahon chempionatida o‘ynayapman; bu qayta takrorlanmaydi. Biz hech kimdan qo‘rqmaymiz, biz Ispaniyamiz. O‘zimizga ishonamiz.”

Shu qadar shov-shuv, shu qadar bosim orasida bularning barchasi unga qanday ta’sir qilmaydi? Savol o‘rtaga tashlandi. Javob esa sodda edi. “Faqat futbolga e’tibor berish va oilam bilan ko‘p vaqt o‘tkazish bilan, – dedi u. – Chunki meni oddiy Lamine sifatida faqat ular bilishadi. Kimligimni faqat ular tushunishadi.”

Yer ostida qurilgan stadionda, chiroqlar ostida, millionlab ko‘zlar nigohida 18 yoshli yigit Ispaniyaning hujumini boshqarib turibdi. Savol endi bitta: bu bosimni shunday tabiiylik bilan ko‘tarayotgan Lamine Yamal bu turnir yakuniga kelib nafaqat ukasining, balki butun bir avlodning orzusini ro‘yobga chiqaradimi?