Mauricio Pochettino: Guruhni yutdik, lekin tabrik yo‘q
Mauricio Pochettino: “Biz guruhni yutdik, lekin hech kim tabriklamadi”
AQSh terma jamoasi Turkiyaga qarshi 3:2 hisobidagi mag‘lubiyatdan keyin matbuot zaliga tushkun kayfiyatda emas, balki g‘alaba ohangida kirib keldi. Hech bo‘lmaganda, bosh murabbiy Mauricio Pochettino shunday bo‘lishini kutgan edi.
Uning jamoasi allaqachon o‘z ishini qilib bo‘lgandi: D guruhida birinchi o‘rin, tarixiy gollar, tarixiy start. 4:1 hisobidagi Paragvay ustidan g‘alaba – jahon chempionatlaridagi eng sermahsul o‘yin. 2:0 hisobida Avstraliya ustidan zafar – turnirni ilk bor olti ochko bilan boshlash. Shundan keyin Turkiyaga qarshi o‘yin faqat jadval uchun “o‘lik” uchrashuv edi.
Ammo so‘nggi to‘p kiritildi. So‘nggi zarba. 3:2. Savollar esa birdan o‘zgardi.
Momentum? Nima momentum?
Turkiya so‘nggi daqiqalarda gol urib, uch ochkoni tortib olganida, stadiondagi kayfiyat birdan sovib qolgandek bo‘ldi. Tashqarida esa boshqa savol paydo bo‘ldi: bu mag‘lubiyat Bosniya va Gersegovinaga qarshi chorak final oldidan ruhiy holatni buzadimi?
Pochettino bu mavzuni eshitishi bilan qoshini chimirdi.
“[Momentum] bu mavzuni tushunmayman”, – dedi u, jamoasining istiqbollari haqida so‘ralganda. – “Momentum nima o‘zi? Avstraliyaga qarshi o‘ynagan tarkib bilan yana maydonga tushishmi? Keyin sariq kartochka olib, navbatdagi o‘yinni o‘tkazib yuborish xavfini olishmi? Germaniya ham [Ekvadorga 2:1 hisobida yutqazib] momentumni yo‘qotdimi? Bilmayman. Futbolda juda ko‘p mavzular bor, men tushunmayman. Maqsad birinchi bo‘lish edi, biz birinchimiz. Endi keyingi bosqich – bu finalga o‘xshaydi. Biz tayyormiz”.
Murabbiy gapini davom ettirar ekan, ohangi yanada keskinlashdi, lekin mazmuni o‘zgarmadi: u bu kunni ijobiy deb hisoblaydi.
“Hammasi ijobiy, men juda ijobiyman, men baxtliman. Balki yuzimda bilinmayotgandir, chunki savollaringiz biroz g‘alati, lekin men juda baxtliman, futbolchilar ham baxtli. Chunki biz o‘ynadik, raqobat qildik va birinchimiz… Balki men adashayotgandirman, lekin bu yerda kayfiyat, vibelar go‘yoki biz bugun uyga ketayotgandek, Turkiya esa qolayotgandek”.
Tabrik kutgan murabbiy
Guardian muxbiri mag‘lubiyatdan keyin jamoa qaysi jihatlarda yaxshilanishi mumkinligi haqida so‘raganda, Pochettino avvaliga taktika yoki pressing haqida emas, boshqa narsani tilga oldi.
“Hozirgacha hech kim bizni juda qiyin guruhda birinchi bo‘lganimiz bilan tabriklamadi”, – dedi u. – “Men futbolchilarni, shtabni, USA va muxlislarni qiyin guruhda birinchi bo‘lganimiz bilan tabriklayman. Javobim shuki: jahon chempionatida har doim nimanidir o‘rganasan. Bugun juda ko‘p ijobiy jihatlar bo‘ldi. Juda ko‘p futbolchilar debyut qildi yoki ilk bor asosiy tarkibda tushdi. Hozir biz avvalgidan ancha yaxshi jamoamiz, deb o‘ylayman. Ikki o‘yinda g‘alaba qozonganingdan keyin, keyingi bosqichga tayyorlanib, hech narsani yo‘qotmaydigan jamoaga qarshi o‘ynash – bu oson emas. Shuning uchun ham bugungi o‘yindan juda xursandman”.
Uch o‘yinda ikki g‘alaba, guruhda birinchi o‘rin, kengaygan rotatsiya, chuqurroq tarkib – raqamlar va faktlar murabbiyning pozitsiyasini qo‘llab-quvvatlaydi. Ammo matbuot zalida kayfiyat boshqa edi. Savollar ko‘proq so‘nggi mag‘lubiyat, yo‘qotilgan “momentum”, kelasi bosqichdagi xavflar haqida bo‘ldi.
Pochettino esa yana o‘sha nuqtaga qaytdi – qadrlanmagan g‘alaba hissi.
“Uzr, yigitlar, bu bo‘lishi mumkin emas: Turkiya uch ochkoni nishonlayapti, Avstraliya keyingi bosqichga chiqqanini nishonlayapti, Paragvay ham chiqishni nishonlayapti, men esa bu yerga kelaman-u, sizlardan guruhni yutganimiz uchun bir og‘iz tabrik eshitmayman”, – dedi u. – “Bu biroz achinarli. Men sizlarga va hammaga eslatishim kerak: biz guruhni yutdik. Yigitlar, biz yutdik”.
Keyingi bosqichga ohang qanday?
Pochettinoning g‘azabi emas, ishonchi e’tibor tortadi. U uchun bu mag‘lubiyat – tizimni sinash, tarkibni kengaytirish, kartochkalar va charchoqni boshqarish uchun to‘langan narx. U natija jadvalida emas, turnir yo‘lining katta rasmini ko‘rayotgandek.
Bosniya va Gersegovina bilan o‘yin esa endi haqiqiy sinovga aylanadi. Bu safar “o‘lik” o‘yin bo‘lmaydi. Har bir zarba, har bir pressing, har bir tanlov – hammasi hisobga tushadi.
Savol esa bitta: guruhni yutgan, lekin o‘sha g‘alabasi yetarlicha e’tirof etilmayotgan jamoa bu ichki g‘ururni maydonda kuchga aylantira oladimi?
