Neymarning Mayamidagi qaytishi: Braziliya futbolining yangi sahnasi
Karib namligi bosib turgan Mayami Gardensda bir narsa aniq edi: Neymar nomi tilga olinishi bilan havoning o‘zi ham qizib ketardi. Uch yilga yaqin muddat milliy jamoadan uzilib qolgan hujumchi uchun bu oddiy o‘rindoshlik emas, sahnaga qaytish edi.
Carlo Ancelotti o‘sha kun tushdan keyin matbuot xonasida shunday dedi: Neymarni qo‘shimcha ruhlantirish shart emas, bu yerda hamma uni yaxshi ko‘radi. Buni isbotlash uchun murabbiy statistikaga ham, eski videolarga ham murojaat qilishi kerak emasdi. Mayami Stadium tribunalarida har bir sariq 10-raqamga ishora, har bir ekranlarda paydo bo‘lgan surati — histeriya, sof sig‘inish.
Jarohatlardan so‘nggi sinov
Neymar uchun bu yo‘l oson bo‘lmadi. 2023-yil oktyabrida saralash o‘yinida olgan oldingi xochsimon pay va menisk jarohati uni uzoq muddat safdan chiqarib qo‘ydi. Reabilitatsiya, maydondagi kam daqiqalar, tanadan ko‘ra ko‘proq sabr sinovi.
Endi u 34 yoshda. Braziliya uchun endi bosh yulduz emas, lekin baribir ramz. Jamoa atrofida yangi avlod — Vinicius Jnr, Matheus Cunha va boshqalar — o‘z davrini boshlayotgan bir paytda, Neymarning sahnaga qaytishi boshqacha ma’no kasb etadi. Bu safar u markazdagi yakka yulduz emas, lekin baribir tomoshabinlar uchun eng kutilgan obraz.
Ekranlar, qarsaklar va bir ism
Mayami Stadium tomida to‘rtta ulkan ekran bor, ular xuddi kosmosga signal yuborayotgandek charaqlaydi. Ularning yorqinligi xalqaro kosmik stansiyadan ham ko‘rinadigandek tuyuladi. Neymar ismi shu ekranlarda chaqnagan lahzada stadion portlab ketgandek bo‘ldi.
Group Cdagi so‘nggi o‘yinda voqealar tez ulg‘ayib ketdi. Vinicius Jnr birinchi bo‘limdayoq Shotlandiya darvozasiga ikki bor zarba berdi. Matheus Cunha uchinchi golni urib, hisobni yirik ko‘rinishga olib chiqdi. Tribunalardan kelayotgan ba’zi qarsaklar Atlantadagi Haiti gollariga edi, lekin eng katta to‘lqin baribir bitta inson atrofida to‘planayotganini his qilish qiyin emasdi.
U mashq jiletini yechdi. Chiziq tomon bir necha qadam tashladi. Cunha o‘rniga maydonga yugurib kirganida, stadiondagi shovqin darajasi boshqa pog‘onaga ko‘tarildi. Bu gol emasdi. Bu qaytish edi.
Ancelotti ishonchi va qisqa, ammo mazmunli daqiqalar
Ancelotti o‘yindan keyin g‘alabali kayfiyatda gapirar ekan, tanlovini oddiy tushuntirdi: Neymar bunga haqli edi. U professional darajada mehnat qildi, mashg‘ulotlarda o‘zini ayamadi, qaytish uchun hammasini berdi. Murabbiy uning maydondagi qisqa daqiqalarini ham yetarlicha ijobiy baholadi va eng muhimi, bir fikrni takrorladi: Neymarni Braziliya ranglarini kiyishga undash shart emas.
U hali ham o‘sha Neymar. 34 yoshda ham bolalikdagi ehtirosni yo‘qotmagan Neymar.
Maydonda 20 daqiqa. 24 ta to‘pga tegish. O‘rnini bo‘shatib bergan Cunha 76 daqiqada atigi 14 ta ko‘proq teginishga erishgandi. Neymar darvozaga yo‘llagan zarbasini ham qayd etish mumkin, lekin bu raqamlar o‘sha kecha asosiy hikoya emasdi.
Asosiysi — uning borligi. Maydon markazida emas, stadion ruhida.
Ekranlar, qizalog‘i va tribunadagi sig‘inish
Yakuniy hushtakdan so‘ng katta ekranlar yana uni tutib oldi. Neymar muxlislarga yaqinlashdi, tribuna tomon bordi, so‘ngra oldingi qatorda turgan kichik qizalog‘ini quchoqlab bag‘riga bosdi. Bu kadrlar gol yoki g‘alaba kabi yodda qoladi.
Braziliya uzoq yillardan beri orzu qilayotgan buyuklikni yana bir bor jonli his qildi. Qahramon qaytdi — hech bo‘lmaganda, hissiyot darajasida.
Beshta yulduzning og‘irligi va oltinchisini qidirish
Besh karra jahon chempioni bo‘lgan mamlakat 2002-yildan beri kubokni ko‘tarmagan. Oxirgi yirik sovrin — 2019-yilgi Copa America. Oradagi yillar savollar, bosim va umid bilan o‘tdi.
Ancelotti qo‘l ostida Braziliya hali mukammal ritmni topgani yo‘q. Argentina, Ecuador, Bolivia, Japan, Tunisia, France, yaqinda esa Morocco bilan o‘yinlarda g‘alabalar kelmadi. Lekin Shotlandiyaga qarshi o‘yinda ayrim bo‘laklarda o‘sha eski “jogo bonito” ruhi ko‘zga tashlandi: ishonchli texnika, sovuqqon yakun, biroz mazaxga yaqin ustunlik.
Shotlandiya o‘zini o‘zi chalg‘itib qo‘ygan bir jamoaga o‘xshab qoldi, Braziliya esa bu imkoniyatni qattiqqo‘llik bilan jazoladi. Natija — ishonchli g‘alaba va Group Cda birinchi o‘rin.
Muxlislar ovozi: o‘tmish, hozir va orzudagi oltinchi yulduz
Stadiondan chiqib ketayotgan muxlislar yuzida ikki xil quvonch bor edi: hisobdagi ustunlik va Neymarning maydonga qaytishi. Kimdir uchun bu oddiy o‘rindoshlik bo‘lishi mumkin, lekin Braziliya muxlislari uchun bu — hikoyaning davom etishi.
Bir muxlis so‘zlari ko‘pchilik kayfiyatini ifodalaydi: u Peléni hamon barcha davrlarning eng zo‘ri deb biladi. Uchta jahon chempionligi bilan taqqos yo‘q. Neymar esa uning nazarida eng yaxshilar safida bo‘lishi mumkin — Ronaldo yoki Ronaldinho darajasiga chiqishi uchun unga bitta narsa yetishmayapti: Jahon chempionligi.
U 2016-yilda Maracana tribunalarida bo‘lganini eslaydi. O‘sha payt Neymar Olimpiada finalida hal qiluvchi zarbani amalga oshirgan, Braziliya hech qachon qo‘lga kiritmagan oltin medalni olib bergan edi. Lekin bu safar maqsad kattaroq: oltinchi yulduz, Jahon chempionligi.
Neymar haqida gapirganda u bitta jihatni alohida ta’kidlaydi: u maydonni ochib beradi, o‘yinga chiroy olib kiradi, o‘sha “jogo bonito”ni uyg‘otadi. Va bitta ogohlantirishni ham aytmay qo‘ymaydi — uni kim bo‘lganini unutsa, kimligiga hurmat qilmasa, baribir maydonda javobini oladi.
Savol endi shunday: Mayamidagidek kechalar Braziliya uchun yangi davr boshlanishimi, yoki bu faqatgina afsonaning so‘nggi, lekin chiroyli boblaridan biri xolosmi?
