Nicolás Otamendi: Bolalik orzusining yakunlanishi
Argentina himoyasining so‘nggi o‘n yillik ramzlaridan biri bo‘lgan Nicolás Otamendi nihoyat so‘zini aytdi. U 2026 yilgi Jahon chempionatidan keyin terma jamoadan ketishini e’lon qildi. Bu xabar rasmiy bayonot emas, balki yurakdan chiqqan, og‘ir yozilgan vidolashuv matni orqali Instagram sahifasida paydo bo‘ldi.
“Bugun men hayotimdagi eng qiyin so‘zlarni yozayapman”, — deb boshladi u.
Sobiq Manchester City va Benfica markaziy himoyachisi uchun bu nafaqat matn, balki butun bir davrning yopilishi edi.
U Argentina libosini “bolalik orzusi” va “futboldagi eng katta sharaf” deb atadi. Yillar davomida u bu libosni faqat kiyib yurmagan, uni jang maydoniga olib kirgan, o‘z tanasi bilan himoya qilgan, xatolari uchun ham, g‘alabalari uchun ham javobgarlikni zimmasiga olgan.
“Men uni yuragimni qo‘yib himoya qildim, g‘urur bilan va mas’uliyat bilan, millionlab argentinaliklar uchun nimani anglatishini bilgan holda”, — deb yozdi u.
Og‘riqli final, sokin vijdon
Otamendi qarorini 2026 yilgi Jahon chempionati finalidagi mag‘lubiyat fonida e’lon qildi. Bu natija uni ich-ichidan yondirganini yashirmadi, lekin baribir bir jihatdan taskin topgan: u maydonda borini berdi.
U terma jamoadan ketayotib, “hammasini bergan odamning vijdon tinchligi bilan” ketayotganini ta’kidladi. Bu so‘zlar uning o‘yin uslubiga juda mos: hech qachon yarim kuch bilan o‘ynamagan, har zarbaga, har havodagi to‘pga borib sakragan, har duelga oxirigacha kirgan himoyachi haqida gap ketmoqda.
Otamendi muxlislar va oilasiga alohida minnatdorchilik bildirdi. U yillar davomida bosim, tanqid, maqtov va e’tirofning eng yuqori cho‘qqilarini ko‘rdi. Shunga qaramay, u eng muhim so‘zni keyinga qoldirdi: kelajak avlodga murojaat.
Kelajakdagi Argentina futbolchilari uchun u bitta oddiy, lekin og‘ir vaznli vasiyat qoldirdi: “Hech qachon ishonishdan to‘xtamang”.
Vidoni esa bitta jumla bilan yakunladi: “Rahmat, Argentina. Menga jahon chempioni bo‘lish va dunyodagi eng chiroyli libosni kiyish orzumni ro‘yobga chiqarishga imkon berganing uchun rahmat”.
Sobiq jamoadoshlardan hurmat yomg‘iri
Otamendining posti ijtimoiy tarmoqlarda bir zumda tarqaldi. Sobiq jamoadoshlari, muxlislar, murabbiylar — ko‘plab futbol odamlari uni so‘zsiz hurmat bilan kuzatmoqda.
Alexis Mac Allister uni “kurash, bardoshlilik va libosga bo‘lgan muhabbat timsoli” deb atadi. Germán Pezzella esa uni “barchamiz uchun yo‘l ko‘rsatuvchi” sifatida ta’rifladi. Paulo Dybala, Marcos Senesi, Mariano Andujar, Gianluca Prestianni ham o‘z minnatdorchilik so‘zlarini qoldirdi.
Eng hissiy javoblardan biri Rodrigo De Paul tomonidan keldi. U Instagram hikoyasida alohida murojaat yozdi. De Paul terma jamoadagi ilk kunlaridan boshlab Otamendi uni xonasiga ochiq qo‘l bilan qabul qilganini, o‘sha paytdan beri ularning marosimlari, odatlari o‘zgarmaganini esladi. U uni “izidan ergashishga arziydigan namuna” va “bu chiroyli tarixning yetakchilaridan biri” deb atadi.
Bu so‘zlar ortida bir narsa yaqqol ko‘rinadi: Otamendi nafaqat maydonda, balki kiyinish xonasida ham ustun shaxs bo‘lgan.
Zaxiradan boshlanadigan yakun, lekin o‘chmas iz
38 yosh. Himoyachi uchun bu raqamning o‘ziyoq ko‘p narsani anglatadi. Shuning uchun bu xabar hissiy bo‘lsa-da, kutilmagan emas. Lionel Scaloni qo‘l ostida Qatar 2022 paytida u asosiy tayanchlardan biri edi. Oradan to‘rt yil o‘tib, Lisandro Martínez va Cristian “Cuti” Romero markazda asosiy juftlikka aylandi, Otamendi esa tajribali zaxira, ichkaridagi ustoz roliga o‘tdi.
Shunga qaramay, uning o‘rni yo‘qligi sezilmay qolmaydi. 2008 yilda Vélez Sarsfield safida portlab chiqqan paytdan boshlab u Albiceleste uchun doimiy figuralardan biri bo‘lib keldi. Keyin Yevropadagi klublar, yuqori bosim, katta sahnalar… Lekin u har doim bir xil qoldi: dag‘al, yonib o‘ynaydigan, raqibni bezovta qiladigan, chekinmaydigan himoyachi.
Uning o‘yini chiroyli driblinglar yoki uzoq masofali zarbalar bilan emas, balki yerda va havoda yutgan duellar, vaqtida qo‘yilgan to‘siqlar, raqib hujumchilarni jismonan sindirishga yaqin bo‘lgan kurashlar bilan esda qoladi.
Bo‘yi 1,83 metr. Argentina futboli uchun bu yomon emas, lekin xalqaro sahnada ko‘pincha kichik hisoblanadi. Shunga qaramay, Otamendi havodagi duelda o‘zini gigantdek tutdi. Qatar 2022da Avstraliyaga qarshi o‘yin paytida 1,98 metrli Harry Souttar ustidan “uchib” chiqqan lahzasi uning butun karerasini ifodalab qo‘ygandek: bo‘y emas, xarakter, sakrash, vaqtni to‘g‘ri topish va hech narsadan cho‘chimaydigan ruh.
Argentinaning buyuk himoyachilari safida
Otamendi endi Argentina himoyasi tarixida alohida sahifaga ega. U Daniel Passarella, Oscar Ruggeri, Roberto Ayala kabi nomlar bilan yonma-yon tilga olinadigan darajaga chiqdi. Ular kabi u ham terma jamoaning eng og‘ir lahzalarida maydonda bo‘lgan, tanqidga ham, maqtovga ham yuzma-yuz qaragan.
Uning merosi raqamlar bilan emas, ruh bilan o‘lchanadi. Qarshilik ko‘rsatish, jang qilish, yonib o‘ynash, mag‘lubiyatdan keyin qayta turib ketish, g‘alabadan keyin esa haddan oshmaslik — keyingi avlod argentinalik himoyachilar aynan shuni takrorlashga harakat qilishadi.
Endi esa navbat Lisandro Martínez, Cristian Romero va ortdan kelayotgan yangi avlodga o‘tadi. Ular maydonga chiqqanida, tribuna ichida, ehtimol, bitta savol aylanadi: ular Otamendi qoldirgan darajaga chiqa olishadimi?
