Pochettino qaytdi: AQSh futbolida yangi missiya
Ikki oy oldin AQSh terma jamoasi Jahon chempionatidan alamli tarzda uchib ketdi. Shu paytdan beri mamlakatdagi futbol muhokamalari asosan xafsalasi pir bo‘lgan avlod, boy berilgan imkoniyatlar va “endi nima bo‘ladi?” degan savol atrofida aylanmoqda.
Mauricio Pochettino esa allaqachon ishga qaytib bo‘ldi. Va bu safar u nafaqat chiziq yonidagi murabbiy.
Qisqa muddatli loyiha bo‘lishi kerak edi. Endi esa butun sikl unga tegishli
2024-yilda ishga kelganida Pochettino ko‘pchilik nazarida bir sikllik yechim edi. Maqsad aniq edi: o‘ttiz yildan keyin ilk bor o‘z uyida o‘tkaziladigan Jahon chempionatidan maksimal foyda olish.
Ammo yo‘l davomida ham murabbiy, ham federatsiya fikrini o‘zgartirdi. Avgust oyida shartnoma uzaytirildi. Endi argentinalik mutaxassis 2030-yilgi mundial saralashini ham boshqaradi, lekin uning zimmasidagi vazifa bitta turnir natijasidan ancha keng.
AQSh sentyabr–oktyabr o‘rtasida Peru, Chile, Mexico va Canada bilan to‘rtta o‘rtoqlik o‘yinini o‘tkazadi. Natijalar qiziq bo‘ladi, lekin bu uchrashuvlar Pochettino oldidagi haqiqiy vazifa yonida faqatgina fon. Uning maqsadi – terma jamoani navbatdagi Jahon chempionatiga olib chiqish bilangina cheklanmaydi. U va federatsiya futbol tizimining o‘zini qayta qurishni ko‘zlayapti.
2028-yilda Los Angeles Olimpiadasi, ehtimol o‘sha yozda Copa América ishtiroki. Musobaqalar jadvali tig‘izlashib borayotgan bir paytda Pochettino o‘zini faqat “A” terma jamoa murabbiyi sifatida emas, balki butun tizim arxitektori sifatida ko‘rayotgani ayon bo‘ldi.
Kengaygan rol: murabbiydan ko‘ra ko‘proq
Federatsiya yangi shartnoma e’lonini oddiy rasmiy xabar bilan cheklamadi. Pochettino endi yoshlar rivoji, murabbiylar ta’limi, professional ligalar bilan hamkorlik kabi yo‘nalishlarda ham yo‘l-yo‘riq beradigan shaxs sifatida ko‘riladi.
Bu xalqaro futbol uchun yangilik emas, lekin AQSh miqyosida bu – inqilobiy qadam. Hech bir avvalgi bosh murabbiy butun dastur yo‘nalishini belgilashda bunday markaziy o‘ringa ega bo‘lmagan.
Federatsiya ayni paytda erkaklar va ayollar, katta va yoshlar dasturlari uchun ikkita yangi direktorlik lavozimini to‘ldirish jarayonida. Pochettino bu tanlovda ishtirok etishga tayyorligini aytdi, lekin bir narsani ham kulib turib aniq qilib qo‘ydi: bu faqat uning “odami” bo‘lmaydi.
“Bu – USA kelajagi”, – dedi u. “Biz Jahon chempionatida yaxshi o‘yin ko‘rsatishni, muxlislar bilan birga nimanidir maxsus yaratishni xohlaymiz. Endi esa federatsiya yaratmoqchi bo‘layotgan merosning bir qismi bo‘lish haqida gap ketyapti – futbol bo‘yicha dunyodagi eng kuchli mamlakatlardan biriga aylanish. Bu orzu, to‘g‘rimi? Ajoyib. Agar biz bunga hissa qo‘sha olsak, juda hayajondamiz va baxtlimiz”.
Ambitsiya aniq: nafaqat turnirlarda qatnashadigan, balki global sahnada yo‘nalish beradigan mamlakatga aylanish.
Balogun va so‘nggi daqiqadagi sinish
Yozgi transfer oynasi AQSh terma jamoasi futbolchilari uchun kutilganidan sokinroq o‘tdi. Gio Reyna ning Strasbourg ga, Sebastian Berhalter ning Middlesbrough ga o‘tishi, Zavier Gozo ning MLS dan Crystal Palace ga sakrashi – e’tiborli transferlar. Lekin ko‘pchilik joyida qoldi.
Shular orasida eng ko‘p tilga olingan nom – Monaco hujumchisi Folarin Balogun. Jahon chempionatidagi yorqin chiqishdan keyin u katta summali transferga tayyordek ko‘ringandi. Yakunda esa Everton bilan kelishuv oxirgi lahzada buzildi. Angliya klubi tibbiy ko‘rikda ehtimoliy muammo topilganini aytdi, Monaco ham, futbolchining o‘zi ham bunga rozi bo‘lmadi.
Bunday sahna – transfer oynasining klassik dramasi. Lekin 25 yoshli hujumchi uchun bu faqat sarlavha emas, balki real zarba.
Pochettino bu holatda futbolchining yonida turishni tanladi: “Ha, bu qiyin, chunki bu qarorga ta’sir o‘tkaza olmaysiz”, – dedi u. “Siz qaror qabul qilayotgan odamlarga ishonishingiz kerak. Flo kabi maxsus holatlarda men yaqin kunlarda o‘zim qo‘ng‘iroq qilaman. Everton bilan bo‘lgan vaziyatdan keyin unga biroz vaqt bermoqchi edim. Nimalar bo‘lganini o‘zidan eshitmoqchiman. Biz doimo uni qo‘llab-quvvatlaymiz, xolos. U biz uchun muhim futbolchi, Jahon chempionatida ham shunday bo‘ldi. Umid qilamanki, u Monaco da bo‘ladimi, boshqa joydami – o‘zi uchun eng yaxshi maydonni topadi va maksimal darajada o‘ynaydi”.
Bu gaplarda ikki qatlam bor: birinchisi – insoniy. Ikkinchisi – sovuqqon futboliy. Pochettino Balogun atrofidagi shov-shuvga qaramay, uni kelajak rejalarining markazida ko‘rayotgani aniq.
Ikki fuqarolik egalari: raqobat chizig‘i yanada qalinlashmoqda
Sentabr yig‘iniga chaqiriladigan 26 nafar futbolchi ro‘yxati hali ochiqlanmadi. Biroq bitta ism bu safar aniq bo‘lmaydi: Augsburg markaziy himoyachisi Noahkai Banks.
19 yoshli, Germaniya va AQSh fuqaroligiga ega himoyachi hali qaror qilgani yo‘q. U o‘z tanlovini “keyingi xalqaro tanaffusgacha yoki undan keyingisida” e’lon qilishni istashini aytgan. Germaniya matbuoti xabariga ko‘ra, yangi bosh murabbiy Jürgen Klopp uni shaxsan kuzatib borgan.
Pochettino bunday holatlarga nisbatan yondashuvini ochiq aytdi: “Biz barcha potensial ikki fuqarolik egalari bilan aloqadamiz. Bu biz uchun juda muhim, chunki insoniy aloqa juda katta ahamiyatga ega”, – dedi u. “Agar ular, masalan, Noki singari, hali qaror qilmagan bo‘lsa, keyingi yig‘inga chaqira olmaymiz. Lekin tashkilot barcha ikki fuqarolik egalari va qaror qilish imkoniyatiga ega futbolchilar bilan ishlamoqda. Bu insoniy aloqa shuning uchun kerakki, bir kun kelib ular bizning terma jamoamiz uchun kurashishga tayyorligini his qilsa… Albatta, agar bunga loyiq bo‘lsa, biz ularni chaqiramiz”.
Bu so‘zlar fonida raqobat yanada keskinroq ko‘rinadi. Bir tomonda Klopp boshchiligidagi Germaniya, boshqa tomonda Pochettino bilan yangi bosqichga chiqmoqchi bo‘lgan AQSh. Har bir yosh iste’dod endi nafaqat o‘yin uslubi, balki loyihaning o‘zi bo‘yicha tanlov qilishi kerak bo‘ladi.
Los Angeles 2028: yo‘l hozirdan boshlangan
Oldinda ko‘plab savollar bor. 2030 saralashlari, ehtimoliy Copa América, ichki ligalar bilan hamkorlik, murabbiylar tayyorlash tizimi. Lekin federatsiya kun tartibining markaziga allaqachon bitta sanani qo‘yib bo‘lgan: 2028, Los Angeles.
Bu Olimpiada Pochettino loyihasi uchun sinov maydoni bo‘ladi. U yerda AQSh nafaqat medallar uchun, balki butun dunyo ko‘z o‘ngida o‘z futbol falsafasini namoyish qilish uchun maydonga tushadi.
Ikki oy oldin Jahon chempionatidagi mag‘lubiyat ko‘pchilikka tugashdek tuyulgandi. Pochettino uchun esa bu faqat kirish qismi bo‘lib chiqdi. Endi savol boshqacha: AQSh futboli argentinalik murabbiyning katta orzulariga yetarlicha tez moslasha oladimi?
