Turkiya terma jamoasi Los-Anjelesdagi g‘alabasi: g‘ururli xayrlashuv
Inglewooddagi kech, mag‘lubiyat ta’mini allaqachon totib ko‘rgan Turkiya terma jamoasi uchun birdaniga boshqacha ma’no kasb etdi. Turnirdan chiqib ketish allaqachon rasman tasdiqlangan, lekin Los-Anjelesdagi so‘nggi daqiqalargacha cho‘zilgan dramatik 3:2 hisobidagi g‘alaba bu jamoaga boshqa ohang berdi.
Montella uchun bu shunchaki yakuniy o‘yin emasdi. Bu o‘ziga va futbolchilarga berilgan javob edi.
Mag‘lub bo‘lib ketayotgan jamoaning g‘ururli xayrlashuvi
Turkiya maydonga chiqqanida stadionning katta qismi AQShni qo‘llab-quvvatlayotgani sezilib turardi. Shovqin, bayroqlar, har bir amerikalik hujumda ko‘tarilgan to‘lqin — bularning bari Montella shogirdlariga qarshi edi. Ammo ular so‘nggi daqiqalargacha jang qildi va oxir-oqibat g‘alabani tortib oldi.
Uchrashuv yakunlangach, murabbiy Vincenzo Montella yuzidagi charchoqni yashira olmadi, lekin so‘zlari qat’iy edi. U futbolchilariga qarata faxr bilan gapirdi, o‘yin davomida ko‘rsatgan mahorat, xarakter va ruhiy barqarorlikni alohida ta’kidladi. Turnirdan avvalroq chiqib ketish ruhiy zarba bo‘lgani aniq, lekin murabbiy bu jamoa maydonga tushgan har bir daqiqada o‘zini boricha tashlaganini urg‘uladi.
“Biz uyga boshimizni baland ko‘tarib qaytamiz”, — dedi u. “Futbol og‘riq beradi, lekin o‘yin oxirida hayajonlandim... Bugungi uchrashuv mingta g‘alabadan ham muhimroq.”
Imkoniyatlar bor edi, aniqlik yetishmadi
Montella butun turnir davomida jamoasi yetarlicha imkoniyat yaratganini eslatdi. Ularning o‘yini g‘oyasiz yoki jur’atsiz bo‘lmadi, lekin hal qiluvchi lahzalarda aniqlik sust bo‘ldi. Murabbiy aynan mana shu nuqtani og‘riqli, lekin halol tarzda tan oldi.
Shu bilan birga, u biror futbolchini alohida ayblashdan qat’iyan bosh tortdi. Yo‘q bo‘lib ketgan imkoniyatlar, o‘tkazib yuborilgan gollar — bularning bari jamoaviy mas’uliyat sifatida talqin qilindi. Montella uchun bu yakuniy matbuot anjumani bahona topish yoki kimnidir “aybdor” qilish maydoni emasdi, aksincha, jamoani birlashtiruvchi nuqta bo‘ldi.
Murabbiy ochilish uchrashuvlaridagi omadsizlikka ham to‘xtaldi. Unga ko‘ra, dastlabki ikki o‘yindan hech bo‘lmaganda bittasida durang natija qayd etilganida, hammasi boshqacha bo‘lishi mumkin edi. Lekin u bir jumlani aniq aytdi: futbol har doim ham adolatli emas.
So‘nggi hushtakdan keyingi bayram
Turnirdan chiqib ketgan jamoa uchun odatda so‘nggi o‘yin — rasmiyatchilik. Lekin Turkiya uchun Los-Anjelesdagi kecha boshqa ohangda yakunlandi. Yakuniy hushtak chalinishi bilan futbolchilar maydonda bayramona tarzda quchoqlashdi, o‘zlarini tiyolmay qichqirdi, bayroqni baland ko‘tardi. Bu nafaqat yengillik edi, bu g‘urur edi.
Montella bu holatni “milliy faxrning tabiiy ifodasi” sifatida ko‘rdi va aynan shu manzara unga kelajak borasida ishonch berganini aytdi. Turnir tugadi, lekin murabbiyning ichida bir fikr yanada mustahkamlandi: bu jamoa qayta qaytib kelishga qodir.
2002 xotirasi va yangi davrga ishora
Turkiya bu safar jahon chempionatiga 2002 yildan beri ilk bor yo‘l olgan edi. Oradagi 24 yillik tanaffus futbol mamlakati uchun juda uzun muddat bo‘lib tuyuldi. Montella bu haqda gapirar ekan, o‘tmishni eslatdi, lekin unga qaram bo‘lib qolishni istamadi.
U bitta istagini ochiq aytdi: navbatdagi jahon chempionati uchun yana chorak asr kutib o‘tirishmaydi. “Umid qilamanki, bu safar bundan ham yaxshiroq natija ko‘rsatamiz, 24 yildan keyin emas, ancha oldinroq”, — dedi u.
Los-Anjelesdagi bu g‘alaba Turkiya uchun medal yoki pley-off yo‘llanmasini bermadi. Lekin u boshqa narsani berdi: o‘zini topgan, og‘riq ichida ham g‘ururini yo‘qotmagan jamoa qiyofasini. Endi savol bitta — bu kechadagi ruh kelasi avlodni qanchalik tez maydonga qaytaradi?
