Xabi Alonso va Chelsea: Hujumkorlik va Balans
Stamford Bridge’da shou davom etyapti, lekin Xabi Alonso tormoz izlayapti
Premier League va Carabao Cup startidan buyon Chelsea hujumkor futbolni yana sahnaga qaytardi. Stamford Bridge yana shovqin, yana hayajon, yana gol. Xabi Alonso kelishi bilan Londonning ko‘k qismi o‘zini yana futbol teatrida his qila boshladi.
Leeds Unitedga qarshi kechagi 6:3 hisobidagi g‘alaba bunga yorqin misol bo‘ldi. Ikkinchi bo‘limda stadiondagi kayfiyat butunlay o‘zgardi: kulgilar, qarsaklar, o‘rinidan sakrab turgan muxlislar. Hujumchilar maydonni sahnaga aylantirdi, uyda o‘tirgan muxlislar ham ekranga mixlanib qoldi.
Biroq bu hikoyaning boshqa tomoni ham bor.
0:2 dan 6:3 gacha – tomosha, lekin xavotirli tomosha
Leeds 50-daqiqaga kelib 2:0 hisobida oldinda bo‘lganida, Bridge ustidan sovuq shamol o‘tdi. Tomoshabinlar jimib qoldi, Alonso esa yon chiziqda keskinroq harakat qila boshladi. Ammo bosim oshgani sayin Chelsea hujumi uyg‘ondi.
Pedro Neto va Valentin Barco kiritgan gollar, Cole Palmer va Danny Welbeckning dublari uchrashuvni ag‘darib tashladi. 0:2 ortidan kelgan 6:3 – bu faqat hisob emas, bu stil bayonoti. Erkinlik, ijodkorlik, xavf-xatarni mensimaslik.
Ammo aynan shu erkinlik murabbiyni o‘ylantirayapti.
Ispan mutaxassis ochiq tan oladi: bu darajadagi hujumkorlikka biroz “qo‘l tormozi” kerak. Hammasini oldinga tashlab, orqani ochiq qoldirish – bir-ikki o‘yinda zavq, lekin butun mavsumga yetmaydi. Ba’zan chiroysiz o‘ynab ham yutish kerak. Ba’zan tomoshani emas, natijani tanlashga to‘g‘ri keladi.
Tomosha yoki pragmatizm?
Alonso fikri Stamford Bridge’ning ehtiyotkor muxlislariga yoqishi aniq. Ular jadvalga qaraydi, raqibga qaraydi, mavsum uzunligini yaxshi biladi. Lekin Shed End va Matthew Harding Stand’dagi eng shovqinli sektorlar boshqacha fikrda bo‘lishi mumkin. Ular har hafta shou, har hafta golbo‘ron kutadi.
Murabbiy esa boshqa raqamlarni ko‘rayapti.
Besh o‘yinda 16 ta gol. Har bir uchrashuvda o‘rtacha 3,2 gol – bu hujum chizig‘i qanday ishlayotganini aytib turibdi. Ammo shu besh o‘yinda 10 ta gol o‘tkazib yuborilgan. Yuzada +6 toza farq, lekin ichkarida xavotir bor: bu ritmni butun mavsum davomida ushlab turishning imkoni bormi?
Har bir o‘yinni oltita gol bilan tugatib bo‘lmaydi. Har bir raqib Leeds bo‘lmaydi. Bir kuni gol kirmaydi, yana bir kuni raqib pressingni yanada balandroq boshlab, bo‘sh joy qoldirmaydi. O‘shanda nima bo‘ladi?
Shu savol Alonso qarorlarida aks etayapti.
Balans izlayotgan Chelsea
Murabbiy aniq maqsad qo‘ygan: jamoa faqat tomosha uchun emas, har xil ssenariyda g‘alaba qozona olishi kerak. Ko‘klar hujumda shu tarzda davom etishni xohlaydi, lekin endi orqa chiziqni mustahkamlash payti kelgan.
“Zerikarli” bo‘lsa ham yutish – bu ham san’at. Bir gol urib, eshikni berkitib qo‘yish, tempni tushirish, o‘yinni o‘z qo‘lida ushlab turish – uzoq mavsumda aynan shunday uchrashuvlar chempionat taqdirini hal qiladi.
Chelsea oldida raqamlar ham, ogohlantirishlar ham turibdi. 16 gol – bu kuch. 10 o‘tkazib yuborilgan gol – bu og‘riq nuqta. Alonso esa shu ikki o‘rtadagi nozik chiziqni topishi kerak.
Oldinda sinov: Hull City va Brentford
Endi navbat Hull City va Brentford bilan uchrashuvlarga. Murabbiy uchun bu faqat navbatdagi o‘yinlar emas. Bu – konsepsiya sinovi.
Bir-ikki gol va “quruq” darvoza – mana shunday hafta oxiri Xabi Alonso kayfiyatini ancha ko‘tarib yuboradi. Xususan, oldinda cho‘zilgan xalqaro tanaffus turgan bir paytda. Jamoa o‘sha tanaffusga nafaqat golbo‘ron, balki ishonchli himoya bilan kirib borishni xohlaydi.
Stamford Bridge hozircha shou bilan yashayapti. Savol esa bitta: Alonso bu teatrni yopmasdan turib, sahnaga biroz tartib ham olib kira oladimi?
