Angliya finalda g‘alaba qozonolmadi, Tuchel qoladi
Atlanta Stadiumdagi chorshanba oqshomi Angliya futboli uchun yana bir alamli sahifaga aylandi. Argentina 2:1 hisobida g‘alaba qozondi, final eshiklari esa inglizlar yuziga sharaqlab yopildi.
Bu safar ham hikoya tanish: ustunlik, umid, so‘ng esa og‘riqli yakun.
Gordonning umidi va Tuchelning tanqidi
55-daqiqada Anthony Gordon to‘pni to‘rga joylaganida, Angliya final sari dadil qadam tashlagandek ko‘rindi. Uchrashuv ritmi o‘zgardi, tribunalar jonlandi, Argentina biroz titrab qoldi.
Ammo aynan shu daqiqalardan keyin Thomas Tuchelning qarorlari markazga chiqdi. U hujumni bosib, xavfni kamaytirish o‘rniga, ehtiyotkorlikni tanladi. Jamoa orqaga chekina boshladi, pressing pasaydi, chiziqlar chuqurlashdi.
Natija uzoq kuttirmadi: bosim ortdi, xatolar ko‘paydi, hisob esa ag‘darildi. O‘yin tugashiga yaqin Angliya nafaqat ustunlikni, balki final yo‘llanmasini ham boy berdi.
Tabiiyki, muxlislar va mutaxassislar g‘azab bilan Tuchelga yopishdi. Uni haddan tashqari mudofaa o‘ynashda, jasorat yetishmaganida ayblashdi. Bunday turnirda, bunday raqibga qarshi, bunday bosqichda.
Tanqidlar fonida ishonch saqlanib qolmoqda
Shunga qaramay, murabbiyning o‘rindig‘i hozircha qaltis emas. BBC Sport xabariga ko‘ra, Football Association Tuchelga bo‘lgan ishonchini saqlab qolgan va uni Euro 2028 turniriga ham jamoa boshida ko‘rishni rejalashtirmoqda.
Nemis mutaxassis 2025-yil yanvarida terma jamoaga tayinlangan, dastlabki shartnomasi aynan shu Jahon chempionati bilan yakunlanishi kerak edi. Ammo u allaqachon fevral oyidayoq bitimni ikki yilga uzaytirib, Euro 2028 gacha bo‘lgan davrni kafolatlab qo‘ydi.
Demak, bu mag‘lubiyat uning loyihasini buzmaydi. Hozircha yo‘q.
Umid bilan boshlangan yo‘l
Angliya bu Jahon chempionatiga favoritlardan biri sifatida kelgan edi. Turnir starti ham shu maqomga mos tushdi: ilk turdayoq Croatia 4:2 hisobida yanchib tashlandi. Hujumdagi erkinlik, yarim himoyadagi nazorat, ishonch – hammasi joyida edi.
Keyin esa ritm biroz pasaydi. Ghana va Panama bilan o‘yinlar unchalik ishontiruvchi bo‘lmadi, savollar paydo bo‘ldi, lekin natijalar baribir Angliya foydasiga ishladi. Guruhdan chiqish masalasi shubha ostida qolmadi, faqat ohang susaygandek tuyuldi.
Pley-off bosqichida esa manzara keskin o‘zgardi. DR Congo ustidan g‘alaba jamoani yana o‘ziga keltirdi, o‘yin strukturalashdi, pressing aniqroq ishlay boshladi.
Keyin navbat Estadio Azteca va Mexico bilan tarixiy to‘qnashuvga keldi. Bu yerda Angliya haqiqiy mahorat darsini o‘tkazdi. Taktik intizom, to‘p bilan ishlashdagi yengillik, bosim ostida ham sovuqqonlik – bularning bari yirik turnir favoriti qanday bo‘lishini eslatdi. Bu g‘alaba uzoq vaqt esda qoladigan turdagi edi.
Norway bilan uchrashuv esa sinov bo‘ldi. Noqulay raqib, murakkab uslub, qattiq kurash. Shunga qaramay, Angliya bu to‘siqni ham munosib yengib o‘tdi. Jamoa final sari yetilib borayotgandek, ichki ishonch kuchayib borayotgandek edi.
Buzilgan orzu va ochiq qolgan savol
Argentina bilan yarim finalda Gordonning goli Angliyani final yoqasiga olib kelgan lahza bo‘ldi. O‘yin nazorat ostida ko‘ringan payt. Lekin bosimni davom ettirish o‘rniga, jamoa ortga surildi.
Shu qaror atrofida endi uzoq bahslar bo‘ladi. Tuchelning falsafasi, uning katta o‘yinlarda xavfga borish darajasi, Angliya kabi hujumkor resurslarga ega jamoa bilan qay darajada mos tushishi – bularning bari oldinda turadigan asosiy mavzular.
Bir narsa aniq: bu Jahon chempionati Angliya uchun katta imkoniyat edi. U qo‘ldan chiqdi. Ammo Tuchel uchun vaqt hanuz bor.
Savol esa shunday: Euro 2028 kelguniga qadar u tanqidlar bosimi ostida bu jamoani nihoyat chempionlikka olib chiqadigan darajada jasoratli va qat’iy bo‘la oladimi?
