Angliya ideal o‘n birlik: shikastlar va Haaland sinovi

Florida shanbasiga yo‘l Azteca stadionidagi dahshatli kechadan boshlanadi. Meksikaga qarshi o‘sha uchrashuv Angliya uchun nafaqat g‘alaba, balki hisob-kitob kuniga aylandi: shikastlar, diskvalifikatsiya, charchagan oyoqlar. Endi esa oldinda Erling Haaland va butun turnir taqdirini o‘zgartirishi mumkin bo‘lgan sinov turibdi.

Pickford nihoyat uyg‘ondi

Jordan Pickford nihoyat bu musobaqaga haqiqiy darvozabon sifatida kirib keldi. Guruh bosqichi va 1/8 finalgacha u deyarli ish ko‘rmagan, lekin shunga qaramay xatolar ko‘paygandi. DR Congo darvozasiga kiritilgan kutilmagan golni qaytarishi mumkin edi. Gana bilan o‘yinda ham ishonchli ko‘rinmadi. Croatia bilan bahsda esa Thomas Tuchel uni to‘pni tezroq o‘ynatmagani uchun ochiqchasiga tanqid qildi.

Savollar ko‘paydi. Haqiqatan ham Angliya darvozasi ishonchli qo‘llarda ekaniga amin bo‘lish qiyinlashdi.

Keyin esa Azteca sahnaga chiqdi. O‘sha yerda Pickford boshqa odamga aylandi. Mexico hujumchisi Raul Jimenezni uch bor yakkama-yakka holatda to‘xtatdi, besh marta zarbalarni musht bilan qaytardi, so‘nggi yarim soatda esa deyarli yakka o‘zi mudofaa devorini ushlab turdi. Futbol ibodatxonasi sanaladigan stadionda uning o‘yini Angliya uchun ramziy orqa chiziqqa aylandi.

Shu formadagi Pickforddan voz kechishning iloji yo‘q. U darvozada qoladi. Shubhasiz.

O‘ng qanotdagi bosh og‘riq: Reece James va Quansah soyasi

Muammo esa oldinda emas, orqada – o‘ng qanotda. Reece James yana safda. To‘liq mashg‘ulotlarda qatnashyapti, murabbiylar shtabi ham uni o‘yinga tayyor, deya ta’kidlayapti. Lekin hamstring bilan uning tarixini bilganlar uchun bu gaplar tanish. Har safar “tayyor” deyiladi, har safar xavotir qoladi.

Jarell Quansahning ikki o‘yinlik diskvalifikatsiyasi esa vaziyatni yanada og‘irlashtirdi. Mexico bilan o‘yinda u juda ishonchli ko‘rinayotgandi, to qizil kartochka o‘yinni ostin-ustin qilmaguncha. Ban muddati ko‘pchilikka adolatsizdek tuyulyapti. Angliya VAR jarayonidagi xatolik bo‘yicha apellyatsiya qilishga urinayotgani haqida xabarlar bo‘ldi, lekin baribir u holda qolishiga to‘g‘ri keladi.

Demak, o‘ng qanot himoyasi deyarli majburiy tarzda James zimmasiga tushadi. Uning sog‘ligi – butun tizimning eng nozik nuqtasi.

Ezri Konsa va Haalandga qarshi g‘alati, ammo kerak bo‘lgan juftlik

Mark Guehi maydonga qaytish arafasida. U kichik zarbadan tiklanyapti, ammo hali yuz foiz emas. Shunday paytda markazda bitta ism alohida ajralib turibdi – Ezri Konsa.

Erling Haalandni to‘xtata oladigan markaziy himoyachilar ko‘p emas. Ammo statistika shuni ko‘rsatadiki, Konsa ularning orasida. Premier League doirasida Manchester City hujumchisiga qarshi besh o‘yinda atigi bitta gol o‘tkazgan, jami 406 daqiqa ichida. Bu faqat raqam emas, ruhiy ustunlik ham.

Albatta, bu Aston Villa tizimining ishidir, deyish mumkin. Balki Haaland shunchaki Villa bilan o‘ynashni yomon ko‘rar. Lekin Angliya uchun aynan shunday “match-up” kerak bo‘layotgandek. Markazda Konsa – mantiqli va xavfsiz qaror.

Yonida esa tajriba. John Stones bu turnir davomida asta-sekin o‘zining eski darajasiga yaqinlashyapti. To‘p bilan chiqa oladi, pressing ostida ham xotirjam. Guehi to‘liq tiklanmaguncha, Konsa–Stones juftligi eng to‘g‘ri variant bo‘lib turibdi.

Chap qanot: O’Reilly nihoyat himoyachi bo‘ldi

Nico O’Reilly haqida ko‘p narsa avvaldan ma’lum edi: hujumga qo‘shilish, kombinatsiya, Anthony Gordon bilan o‘zaro tushunish. Lekin bir savol doim ochiq qolgan: u haqiqiy chap qanot himoyachisi sifatida sinovdan o‘ta oladimi?

Mexico bilan o‘yinda javob keldi. O’Reilly chap tomonni ishonchli yopdi, raqibga bo‘sh zonalar qoldirmadi, to‘p bilan ham, to‘psiz ham o‘zini ancha yetuk ko‘rsatdi. Faqat bir kamchilik – o‘z vaqtida olingan ogohlantirish. 72-daqiqadagi sariq kartochka uni almashtirishga majbur qildi.

Shunga qaramay, u yana asosiy tarkibga qaytishi kerak. Bu safar – imkon bo‘lsa, to‘liq 90 daqiqa.

Markaz: Anderson va Rice – mantiqiy, lekin og‘ir juftlik

Angliya markaziy chizig‘i deyarli o‘zini-o‘zi tanlaydi. Anderson mukammal tayanch yarim himoyachi emas. Ba’zan pressingda kechikadi, ba’zan birinchi pasda xato qiladi. Lekin muvozanat beradi. Aynan shuning uchun Manchester City uni katta pulga qo‘lga kiritgan.

U hali bu turnirda “katta o‘yin” ko‘rsatgani yo‘q, lekin doimiy 7/10 bo‘lib turish ham har doim yomon emas. Ayniqsa, yonida kim yugurishini hisobga olsak.

Declan Rice Azteca stadionidan so‘ng deyarli yiqilib tushadigan darajada charchagan ko‘rindi. Bunga ajablanish qiyin: balandlik, temp, raqib bosimi – hammasi birga. U bir necha oydan beri hamstring muammosi bilan o‘ynayapti, boshqaruv ham unchalik ehtiyotkor emasdek. Uning “bak”i deyarli bo‘sh, lekin baribir maydonda eng ko‘p yugurayotganlardan biri.

Shunday futbolchini chetga olish – deyarli imkonsiz qaror. Shunday ekan, Rice maydonda bo‘ladi. U o‘ynayotgan ekan, Angliya markazi hamon raqib uchun eng katta bosh og‘riq bo‘lib qoladi.

Qanotlar: Gordon – yashirin qahramon, Saka – og‘riq bilan o‘ynayotgan yulduz

Mexico ustidan g‘alabada ko‘pchilik nomlar tilga olindi, lekin Anthony Gordon biroz soyada qoldi. Aslida esa u o‘sha kechaning yashirin qahramoni edi. Himoyada tinmay ishladi, raqib qanotlarini siqib qo‘ydi, ustiga ustak, Angliyaga nafas rostlash imkonini bergan penalti ham aynan uning harakati evaziga qo‘lga kiritildi.

Yoz bo‘yi u va Marcus Rashford o‘rtasidagi raqobat davom etyapti. Rashford maydonga tushgan paytlarida ta’sirchan bo‘ldi, yangi kuch sifatida foyda keltirdi. Agar Tuchel yangiroq oyoqlarni xohlasa, bu – mantiqli variant.

Lekin hozircha forma hal qilmoqda. Gordon eng yaxshi o‘yinlaridan birini ko‘rsatayotgan pallada, uni chetga olish – juda katta xavf.

O‘ng qanotda esa boshqa drama. Bukayo Saka yugurayotganini tomosha qilishning o‘zi og‘riqli. Dastlabki 45 daqiqa – yorqin, keskin, ijodkor. Keyin asta-sekin oqsash boshlanadi. Har o‘yinda deyarli bir xil manzara: u cho‘loqlanadi, lekin baribir maydonda qoladi.

Shunga qaramay, uning samaradorligi yo‘qolmagan. O‘tgan yakshanba kuni Jude Bellinghamning birinchi goliga bergan uzatmasi – texnika, nazokat va sovuqqonlik uyg‘unligi edi. Saka sog‘lig‘i bilan kurashayotgan bo‘lsa ham, u maydonda bo‘lganida Angliyaning eng xavfli qurollaridan biri bo‘lib qolmoqda.

Zaxirada kim kutadi?

Dan Burn va Djed Spence himoyada sifatli zaxira sifatida o‘zini ko‘rsatdi. Ular tizimni buzmaydi, ritmni ushlab turadi. Morgan Rogers esa hali bu turnirda to‘liq ochilmagan nom. Aynan Florida shanbasi uning uchun burilish nuqtasiga aylanishi mumkin.

Angliya tarkibi hozircha deyarli shakllanib bo‘lgan. Lekin Haalandga qarshi bahs, charchoq, eski jarohatlar va James hamda Saka tanasining qay darajada chidashi – mana shu savollar bu o‘yinni oddiy chorak final emas, butun kampaniya uchun burilish lahzasiga aylantirishi mumkin.

Shanba kuni maydonga kimlar tushishidan qat’i nazar, bitta narsa aniq: bu o‘yin Angliyaning jismoniy chegarasini ham, ruhiy chidamliligini ham ochib beradi. Va shundan keyin bitta savol qoladi – bu tarkib haqiqatan ham jahon chempionligi uchun yetarlimi?