Argentina va Angliya o‘rtasidagi dramatik yarim final
Mercedes-Benz Stadium devorlari yana bir bor sinovdan o‘tdi. 92-daqiqada Lautaro Martinez zarbasi Jordan Pickford darvozasini teshib o‘tgan payt, ko‘k-oq libosdagi muxlislarning faryodi tomlarni larzaga soldi, Atlanta osmoni titrab ketgandek bo‘ldi.
Argentina yana mundial finalida. Yana qaytish, yana o‘limdan qaytgandek 2:1 hisobidagi dramatik g‘alaba, bu safar Angliyaga qarshi yarim finalda.
Bu sahnada markazda, tabiiyki, 39 yoshli Lionel Messi turardi. U 85-daqiqada Enzo Fernandezning raketa singari zarbasiga pas berdi, so‘ng esa so‘nggi zarbani ham uyushtirdi – Lautaroga g‘alaba golini sovg‘a qilgan uzatma aynan undan chiqdi.
Ammo bu o‘yin hikoyasining eng chuqur qatlamida boshqa narsa yotadi: maydondagi urush. Toza futboliy urush.
Scaloni “taktika daftarini” yirtib tashladi
Turnir davomida amaldagi chempionlar sekinlikda, og‘ir oyoklarda, kechgi mo‘jizalarga suyanayotganlikda tanqid qilinayotgan edi. Go‘yoki ular faqat oxirgi daqiqalardagi sehr bilan yashayotgandek. Bu safar Lionel Scaloni boshqacha yo‘l tanladi. U xavfsiz rejimni o‘chirdi, tartibli sxemalarni chetga surdi va mutlaq xaosni tanladi.
Angliyaliklar uchun esa ilk zarba o‘yin boshlanishidan oldin keldi. Start tarkibida “Simeone” familiyasini ko‘rish – bu ularning xotirasida Saint-Etienne-98 dahshatlarini qayta uyg‘otdi. O‘sha paytda Diego Simeone David Beckhamni maydondan chiqarib yuborishga sabab bo‘lgan epizod bilan ingliz futbol tarixida qora sahifa ochgan edi.
Bu safar sahnaga 23 yoshli Giuliano Simeone chiqdi. Otasining o‘sha tarixini biladigan, shu familiya ortidagi barcha og‘irlikni yelkalarida ko‘tarib kelgan yigit. Scaloni uni start tarkibiga qo‘yib, Angliyaga psixologik zarbani to‘p tepishdan oldinyoq berdi.
Giuliano – qon hidini sezgan ovchi
Bu o‘yinda yumshoq texnik duel emas, haqiqiy jismoniy jang bo‘ldi. Enzo, Alexis Mac Allister, Leandro Paredes, Nicolas Tagliafico – barchasi bosim ostida yashashga tayyor, har bir to‘p uchun sakrashga, zarba ostiga o‘zini tashlashga shay edi.
Ammo Giuliano Simeone boshqa chastotada o‘ynadi. U go‘yoki qon hidini olgan ovchi itday har bir bo‘sh to‘pga tashlandi. O‘ng qanotda Nahuel Molina bilan duetda, old chiziqda esa Atletico jamoadoshi Julian Alvarez bilan birga, u butun o‘ng tomonni portlatib yubordi. Angliyaning chap tomoni esa doimiy orqaga chekinishga, mudofaa ichiga kirib qolishga majbur bo‘ldi.
Giuliano o‘ta asabiy, yuqori ritmda harakat qildi. Uning energiyasi jamoadoshlariga yuqdi, raqib uchun esa tinimsiz og‘riqqa aylandi. Uch yil avval dahshatli oyoq sinishini boshidan kechirib, faqat eng yuqori darajaga qaytish uchun kurashgan futbolchi bugun aynan shu urushni kutib yashagandek ko‘rindi.
Uning tinimsiz yugurishi Messiga ham xizmat qildi – bo‘sh zonalar paydo bo‘ldi, Lionel o‘zining odatiy driblinglarini ishga tushirish uchun ko‘proq joy topdi.
Gordon zarbasi va Scaloni qarori
55-daqiqada Anthony Gordon hisobni ochganida, o‘yin keskin burildi. Thomas Tuchel jamoasi darhol “avtobus qo‘ydi”, chiziqlar orasini qisqartirdi, ritmni o‘ldirishga urindi. Argentina yana bir bor devorga urilgandek ko‘rindi.
Shu payt Scaloni vaziyatni juda nozik his qildi. U bilardi: dastlabki og‘ir ishlar bajarildi, Angliya charchadi, endi boshqa turdagi ijodkorlik kerak. 73-daqiqada tamoman holdan toygan Giuliano Simeone maydondan olindi. U maydonni tark etayotgan payt statistika shunday edi: to‘rt marta to‘pni qaytarib olgan, bu ko‘rsatkich bo‘yicha argentinaliklar orasida kechadagi ikkinchi natija.
O‘rniga Rodrigo De Paul tushdi. Bu almashinuvning o‘zi she’riyatga o‘xshardi. Diego Simeone qo‘l ostida Atletico’da jangchi sifatida shakllangan, keyin esa Messi bilan bir klubda o‘ynash uchun Inter Miami’ga yo‘l olgan De Paul — start tarkibidagi o‘rnini bugun aynan Simeone familiyali raqibidan yo‘qotgan edi. Endi esa u o‘sha yigitni almashtirish uchun maydonga qadam qo‘ydi.
De Paul qisqa va lekin o‘ta intensiv lahzalarda xuddi Giuliano kabi to‘rt marta to‘pni qaytarib oldi, bir marta chiroyli zarba bilan deyarli golli uzatmaga ham yaqin keldi. Shu bilan bu taktika almashinuvi yanada mazmunli tus oldi.
Enzo zarbasi, Lautaro zarbasi, Atlanta portlashi
Bosim oxir-oqibat o‘z so‘zini aytdi. Enzo Fernandezning 85-daqiqadagi zarbasi – bu nafaqat tenglashtiruvchi gol, balki Argentina ruhining portlashi edi. U uzoq masofadan darvozani topdi, Pickfordni joyida qotirib qo‘ydi, stadionni esa portlatib yubordi.
So‘nggi zarba esa Lautaro Martinezdan keldi. 92-daqiqada jarima maydoni ichida paydo bo‘lgan imkoniyatni u o‘tkazib yubormadi. Boshi bilan yo‘llagan zarba darvozaga kirgan zahoti Argentina zaxira o‘rindig‘i, texnik zonasi, tribunalar – barchasi bir vaqtda portlab ketdi. Mercedes-Benz Stadium bu hayqiriqni uzoq eslab yuradi.
Argentina yana bir bor “o‘lik” holatdan qaytdi. Lekin bu safar ular mo‘jiza kutib o‘tirmadi, vaqtni o‘ldirmadi, ritmni tushirmadi. Ular to‘xtamasdan bosim qildi, oxirigacha yugurdi, o‘yin nazoratini kuch bilan tortib oldi.
Futbol va tarix kesishgan chiziq
Argentina va Angliya o‘rtasidagi ziddiyat futbol maydonida tug‘ilmagan. Las Malvinas (Falkland orollari) uchun siyosiy mojarolar, 1982-yilgi urush, yillar davomida sovumagan keskinlik – bularning bari har bir o‘yinni alohida hissiyot bilan to‘ldiradi. Maydondagi har bir to‘qnashuv, har bir bahsli epizod, har bir gol – bu oddiy sport voqeasi emas, tarixning navbatdagi bo‘lagi.
Bu kechada albatta Messi sarlavhalarni egallaydi. Final, gollar, uzatmalar – bu tabiiy. Lekin bir haqiqatni unutish qiyin: Giuliano Simeone bu o‘yinda yuragini maydonga tashladi. U yugurdi, urishdi, yiqildi, qayta turdi, to‘p quvdi, raqibni ta’qib qildi. Va shunday o‘yin bilan u o‘zini argentinaliklar xotirasiga mixlab qo‘ydi.
Finalga yo‘l ochilgan. Tarix esa yana bir Simeone ismini eslab qoladi. Endi savol bitta: bu urushlardan keyin Argentina yana bir bor kubokni ko‘tarishga kuch topadimi?
