Beccacece Ekvador bilan xayrlashdi: Azteca tunlari ostida
MEXICO CITYdagi shovqin hali bosilgani yo‘q edi. Azteca tribunalari hali ham Meksikaning 2:0 hisobidagi g‘alabasini nishonlar, lekin maydon chetida boshqa bir sahna tugayotgan edi. Sebastian Beccacece mikrofon oldiga keldi va Ekvador bilan o‘z bobini yopdi.
U bu lavozimni tark etishni xohlamasdi. Buni ochiq aytdi. Ammo va’dasini bajara olmagani, jahon chempionatini mamlakat tarixidagi “eng yaxshi” turnirga aylantira olmagani uni shu qarorga olib keldi.
“Shartnomamiz Jahon chempionati bilan yakunlanardi. Biz va’da qilgan ishni – bu turnirni eng yaxshisiga aylantirishni – uddalay olmadik. Bugun xayrlashish navbati menga keldi”, dedi u baland ovozlar ostida ham aniq eshitiladigan ohangda.
Meksikaning chaqmoqdek starti
Ekvador Germaniyaga qarshi dramatik qaytishdan keyin pley-offga ruhiy ko‘tarinkilik bilan kirib kelgandi. Turnir davomida bu jamoa energiyasi, jasorati va eng asosiysi, yoshi bilan hayrat uyg‘otdi. Ammo Azteca bu kecha boshqa jamoaning maydoni edi.
Meksika ilk daqiqalardanoq bosimni oshirdi, tempni belgiladi, Ekvadorni o‘z hududiga tiqib qo‘ydi. Himoya esa biror darz ketmasdan ishladi. Turnir davomida ko‘rinib turgan “nuqsonsiz” mudofaa yana bir bor o‘z so‘zini aytdi.
Beccacece buni yashirmadi: “Birinchi bo‘limda bizni ustunlik bilan yengishdi”, dedi u qisqa, ammo og‘ir jumla bilan.
Ekvador tanaffusdan keyin uyg‘ondi. To‘p nazorati oshdi, pressing aniqroq bo‘ldi, qanotlardan hujumlar ko‘paydi. Lekin Meksika devori yiqilmadi. Har bir keskin uzatma, har bir zarba oldida yashil liboslar paydo bo‘ldi.
“Biz kurashdik, lekin bizga turtki beradigan o‘sha bitta golni topa olmadik”, deya davom etdi Beccacece.
Va’da bajarilmadi, ammo aloqalar uzilmadi
Bu mag‘lubiyat faqat turnir yakuni emasdi. Bu – bir loyiha tugashi edi. Argentinalik murabbiy o‘z so‘zida qat’iy turdi: va’dasini bajarmagan murabbiy ketishi kerak, degan qarashdan chekinmadi.
“Shuning uchun ketishim kerak. Davom ettirishni juda istardim, chunki futbolchilar va rahbariyatdan olgan hurmat va ishonch menga qolish imkonini berardi. Lekin bu tizim qanday ishlashini tushunaman, bu og‘ir, ammo qaror ravshan edi”, dedi u.
U o‘z merosini o‘zi haqida emas, futbolchilari haqida gapirish orqali ta’rifladi. Ekvador tarixidagi eng yosh terma jamoalardan biri bilan ishladi va aynan shu jihatni alohida urg‘uladi.
“Meros futbolchilarniki, chunki ular Ekvadorning eng yosh jamoasi bo‘lishdi”, dedi u. Bu gaplar murabbiylik falsafasini ham ochib berdi: sahnani o‘zi emas, futbolchilar egallashi kerak.
Og‘riq bor, lekin minnatdorlik kuchliroq
Natija alamli. Pley-offda to‘xtash – ayniqsa, Germaniyaga qarshi shunday dramatik g‘alabadan keyin – ikki karra og‘ir. Ammo Beccacece mikrofon oldida shikoyat qilmadi, bahona qidirmadi. U boshqa narsani tanladi: minnatdorlikni.
“Menda hech qanday shikoyat yo‘q, faqat xalq va futbolchilarga nisbatan minnatdorchilik bor”, dedi u. “Yuragimning tubidan juda ko‘p minnatdorlik va mehr oldim. O‘yin tugagach, yigitlar menga ikki chiroyli soat bag‘ishlashdi va biz shuni o‘zimiz bilan olib ketamiz”.
Bu ikki soat – ehtimol, kiyinish xonasidagi sukunat, quchoqlashlar, ko‘z yoshlari va so‘nggi marta birga bo‘lish lahzalari bo‘lgan. Statistikaga kirmaydigan, lekin jamoani jamoa qiladigan daqiqalar.
Ekvador bu turnirni va’da qilingan “eng yaxshi Jahon chempionati” sifatida yakunlamadi. Ammo maydonda o‘sayotgan, tajriba orttirayotgan, qo‘rqmay o‘ynayotgan avlodni ko‘rsatdi.
Beccacece esa Azteca shovqini orasida maydonni tark etarkan, ortida raqamlar emas, savol qoldirdi: bu yosh jamoa keyingi safar qayergacha bora oladi?
