Bournemouth va Crystal Palace Yevropada kuchini ko‘rsatdi
Yevropa kechasi ikki ingliz klubi uchun turlicha, lekin bir xil darajada esda qoladigan bo‘ldi. Bir tomonda – Real Sociedad maydonida sovuqqonlik bilan g‘alabani ushlab qolgan Bournemouth. Ikkinchi tomonda – Selhurst Parkda raqibini to‘liq bo‘ysundirgan Crystal Palace.
Bournemouth: katta sahnada sovuqqonlik
Real Sociedad 1-2 Bournemouth. Hisob oddiy ko‘rinadi, ammo bu kechaning og‘irligini yashira olmaydi.
Sobiq himoyachi Charlie Daniels BBC Radio Solent studiyasida o‘tirib, maydondagi eski jamoadoshlarini kuzatar ekan, buni yashirmadi: tomosha qilish o‘ynashdan ham asabiyroq bo‘lib chiqdi. Ayniqsa, o‘yin oxiridagi daqiqalar.
Sociedad bosimni oshirdi. To‘p Bournemouth maydon yarmida uzoq vaqt qolib ketdi, burchak zarbalari, xavfli uzatmalar, mayda epizodlar – hammasi mezbonlar foydasiga ishlayotgandek tuyuldi. Ammo aynan o‘sha pallada ingliz klubi nima uchun bu bosqichga yetib kelganini ko‘rsatdi.
Daniels buni bir jumlada jamladi: bu futbolchilarning darajasi. To‘rt nafar xalqaro darajadagi o‘yinchi, katta o‘yinlarni ko‘rgan, bosimni his qilgan, shovqin-suronga ko‘nikkan. Shuning uchun ham bunday kechalarda ular cho‘chib qolmaydi, dedi u. Bu gap maydonda tasdig‘ini topdi – Bournemouth o‘yinni tartib bilan sovutdi, zarur paytda tana qo‘ydi, to‘pni yutib oldi, xavfni kamaytirdi.
Murabbiy omili ham ko‘zga tashlanmay qolmadi. Daniels eslatganidek, bosh murabbiy avval ham Europa League tajribasiga ega. Demak, bu muhit unga begona emas. Balki shuning uchun ham, sobiq himoyachining fikricha, jamoa o‘zi muxlislarga qaraganda ko‘proq xotirjamroq bo‘lgandir.
Birinchi bo‘limda Bournemouth o‘z “brilliant”ini ko‘rsatdi – sifatli hujumlar, ishonchli qarorlar, hisobni o‘zgartirgan lahzalar. Ikkinchi bo‘limda esa boshqa qirrasi ochildi: raqib bosimi ostida tirishib, tana bilan to‘siq bo‘lib, har bir to‘p uchun kurashish. Bu ikki xil yuz, aslida, bir pishiq yevropalik jamoaning belgisi.
Stadion yakunda bitta manzarani eslab qoladi. Real Sociedad muxlislari allaqachon chiqib ketgan, tribunalar bo‘shab qolgandi. Ammo burchak tomonda, mehmonlar sektori yonida Bournemouth muxlislari hanuz ovozini ayamadi. Daniels ularni tasvirlar ekan, “yuraklarini qo‘yib kuylashyapti”, dedi. Bu g‘alaba ular uchun oddiy natija emas, klub tarixidagi katta bosqich edi. Ular bunga haqli ravishda olqish topdi.
Crystal Palace: to‘rt gol va yangi yo‘lning ilk signali
Selhurst Parkda esa boshqa kayfiyat hukm surdi. Crystal Palace 4-0 hisobida Lech Poznan ustidan ishonchli g‘alaba qozondi. Bu nafaqat hisob, balki uslub, ohang va niyat bayonoti edi.
Kapitan Adam Wharton TNT Sports mikrofoni oldida sovuqqon, lekin aniq gapirdi. U eforiyaga berilmadi. Hali erta, dedi u. Yangi transferlar ko‘p, jamoa endi-endi bir-birini tushunayotgan payt. Start sust bo‘ldi, lekin bu kecha – “katta qadam oldinga”.
Wharton himoya haqida ham ochiq gapirdi: ayrim vaziyatlarda orqa chiziq yanada zichroq o‘ynashi kerak edi. To‘rt gol bilan yutib, baribir kamchilikni ko‘ra olish – bu ham kapitanning, ham jamoaning o‘sishga chanqoqligidan darak.
Yangi murabbiy falsafasi esa maydonda yaqqol ko‘rindi. Wharton ta’riflaganidek, murabbiy hujumkor, jamoani yuqoriga, raqib darvozasiga yaqin o‘ynashga majbur qiladi. Mashg‘ulotlarda bir zarbda o‘ynash, tezkor kombinatsiyalar ustida ishlanmoqda. Bu kechada aynan shunday epizodlar bir necha bor ko‘zga tashlandi – to‘p bir teginishda aylanib, Lech Poznan himoyasini yorib o‘tdi.
Oldinga intilgan jamoa tribunalarni ham yoniga tortdi. Wharton bunga alohida urg‘u berdi: hujumkor o‘yin tomoshabinni qo‘zg‘atadi, tomoshabin esa maydondagi sur’atni yanada oshiradi. Yevropa kechalarida bu kuch ikki barobar seziladi. Bu safar ham shunday bo‘ldi.
O‘tgan mavsum ko‘plab futbolchilar uchun mutlaqo yangi tajriba bo‘lgan – Yevropa o‘yinlari, boshqa sur’at, boshqa taktika. Whartonning aytishicha, bu musobaqa Premier League’dan farq qiladi: ba’zan tezlikdan ko‘ra, taktik kurash ustun turadi. O‘sha o‘rganilgan darslar endi foydasini bera boshladi.
Uning nomi atrofida endi boshqa savol ham aylanmoqda – Angliya terma jamoasi. Wharton bu mavzuni muloyimlik bilan chetga surdi: jadval tig‘iz, uch kunda bir o‘yin, boshida klub turibdi. Albatta, chaqiruv – katta sharaf. Ammo u buni bugungi kun masalasi emas, mavsum davomida kelishi mumkin bo‘lgan imkoniyat sifatida ko‘rmoqda.
Strand Larsen: bosim ostidagi zarba
Bu kechada yana bir obraz yorqin bo‘lib ko‘rindi – hujumchi Jorgen Strand Larsen. U ham TNT Sports’ga bergan intervyusida yashirmadi: ketma-ket ikki penalti boy berilgach, uchinchisini olish – ruhiy sinov.
U to‘pni nuqtaga qo‘ydi va bitta qarorga keldi: “urish kerak”. U aytganidek, zarba biroz kutilganidan balandroq ketdi, xavfli yo‘l tanlandi. Ammo to‘p to‘rni topdi. Ba’zan aynan shunday tavakkal zarbalar futbolchining ishonchini qayta tiklaydi.
U hamjamiyatni ham unutgani yo‘q. Penalti atrofida doim savol bo‘ladi: kim tepishi kerak edi? Strand Larsen bu yerda ham ochiq gapirdi – Yeremy “ukam”, balki u ham tepishga loyiq edi. Lekin men ikki marta xato qilganimdan keyin bitta golga juda muhtoj edim, dedi u. Bunday daqiqalarda jamoa ichidagi ishonch va bir-birini tushunish ham sinovdan o‘tadi.
Hujumchi o‘yinning umumiy manzarasiga ham to‘xtaldi: hammasi ishga tushganida, bu jamoa yanada yirik hisob bilan yutishi mumkin edi. Ular yakshanba kuni bo‘ladigan o‘yinni ham o‘ylagan, kuchni to‘liq sarflab yubormaslik kerak edi. Shunga qaramay, 4-0 – kuchli signal.
Bir kechada ikki hikoya: biri – ilk katta yevropa sahnasida jasorat ko‘rsatayotgan Bournemouth, ikkinchisi – yangi davrga qadam qo‘yayotgan va raqibni to‘rt gol bilan yanchib tashlagan Crystal Palace. Savol endi bitta: bu g‘alabalar mavsum oxirida qanday yo‘lga aylanadi – barqaror marshrutgami yoki faqat yorqin, lekin qisqa yevropa epizodigami?
