Bellinghamning Meksikodagi g‘alabasi: Tarixiy futbol kechasi
Bellinghamning kechasi: Meksikoda yozilgan inglizcha epopeya
Tong otib ulgurmay tugagan o‘yin, lekin uyquni yengib, ekran qarshisida qolgan ingliz muxlislari bu tunni hech qachon unutmaydi. Meksikaning tarixiy stadionida 3:2 hisobidagi g‘alaba, 10 kishi bo‘lib ham taslim bo‘lmagan, oxirigacha tirishgan England va uning yuragida turgan bitta futbolchi — Jude Bellingham.
“Boshliklarga yozing, ishga bormaysiz”
O‘yin yakunlangach, Angliyada allaqachon dushanba tongi edi. Bellingham mikrofon oldiga kelib, avvalo ekran qarshisida uxlamay qolganlarga murojaat qildi. U hazil aralash, ammo mazmuni juda jiddiy bo‘lgan bir chaqiriq tashladi: bu g‘alaba, uningcha, butun mamlakatga dam olish kuni hadya qilishi kerak bo‘lgan darajadagi voqea.
U muxlislarga shunday dedi: boshliqlaringizga yozing, ishga bormaysiz, bolalar maktabga chiqmasin. Bellingham bolaligini esladi — yetti yoshli bola, 2010 yilgi jahon chempionatini tomosha qilayotgan paytlar, ekranda qiynalayotgan, bugun esa televidenieda o‘tirib, o‘sha kechalar haqida ko‘p gapiradigan avlod. O‘sha paytlar Angliyani to‘liq quvvatlashga unchalik sabab bo‘lmagani, endi esa o‘zi shu mamlakatga mana shunday tunlarni hadya qilayotgan jamoaning bir qismi ekanini aytar ekan, bu kecha uning nafaqat futbolchilik, balki butun hayotidagi eng katta lahzalardan biri ekanini urg‘uladi.
Uning so‘zlarida samimiyat bor edi: do‘stlaringiz bilan bo‘ling, yana bir bor pubga tushing, bu kunni yashang. Chunki bunday tunlar tez-tez kelmaydi.
Dushmanona atmosfera, kechikkan start va 10 kishi bilan jang
Stadion — Meksikaning faxri, raqib esa bu maydonda deyarli yutqazmaydigan jamoa. 89 o‘yindan atigi ikkitasida mag‘lub bo‘lgan mezbonlar, Diego Maradona “Xudoning qo‘li” va “Asr goli”ni urgan o‘sha tarixiy sahna. Shunday fon, shunday bosim ostida maydonga tushgan England uchun bu faqat chorak final yo‘llanmasi emas edi. Bu — tarix bilan yuzma-yuz kelish edi.
Ob-havo o‘yinni kechiktirdi, stadion ichida kayfiyat tobora keskinlashdi. Lekin Thomas Tuchel boshqarayotgan jamoa bosim ostida sinmadi. Aksincha, charxlandi. Bellingham markazda ham, hujum oldida ham hamma ishni bajarayotgandek tuyuldi: pressing, to‘p olib qo‘yish, yugurish, zarba, yana yugurish. Uning dubliga asoslangan ustunlik Englandni o‘yinga kiritdi.
Keyin esa burilish nuqtasi keldi. Ikkinchi bo‘limda Quansah qizil kartochka oldi. Shundan so‘ng maydondagi har bir daqiqa sinovga aylandi. England orqaga chekinishga majbur bo‘ldi, natijani saqlash uchun chuqur himoyaga o‘tdi. Bellingham esa shu tartibsiz, nervlarga o‘ynayotgan o‘yin ichida ham jamoasini ruhiy jihatdan tik ushlab turdi.
Bosim tobora oshib borar, Meksika tribunalari har bir pressingni hayqiriq bilan qarshi olar, himoyachilar esa har bir to‘p uchun sakrab tushardi. Nihoyat, Harry Kane 60-daqiqada zarbasini yo‘lga qo‘ydi va hisobdagi farqni kengaytirib, jamoaga biroz nafas olish imkonini berdi. Shunga qaramay, oxirgi yarim soat — bu haqiqiy omon qolish darsi bo‘ldi.
“Bu — butun mamlakatning o‘yini edi”
Bellingham o‘yin tugagach, ko‘zlarida charchoq emas, faxr ko‘rinardi. U bu kechani alohida baholadi: hech qachon bunday darajada jamoasi, “lads”, butun “nation” bilan faxrlanmaganini aytdi. Uning ta’kidlashicha, bu faqat 11 futbolchining emas, butun mamlakatning o‘yini bo‘ldi.
Hafta davomida faqat bitta mavzu bo‘lgan: bu qanchalik qiyin bo‘lishi, qanday ajoyib atmosfera kutayotgani, raqibning kuchi. Shunday fon ostida kelgan g‘alaba — Bellingham uchun hozircha England safidagi eng yorqin kecha.
U o‘zi va jamoadoshlari zimmasidagi bosimni ham yashirmadi. Bu stadion tarixi, Maradona soyasi, Meksikaning uy rekordlari — bularning bari hozirgi avlod yelkasiga tushgan yuk. Bellingham o‘z roli, taklif qilishi mumkin bo‘lgan narsalarini yaxshi bilishini aytarkan, shu bilan birga 26 nafar futbolchining har biri bugun u qilgan ishni takrorlay olishiga ishonishini bildirdi. Unga ko‘ra, aynan mana shunday g‘alabalar o‘sha ishonchni ichkaridan uyg‘otishi kerak.
Miami sari: Norvegiya bilan jang va ichki ishonch testi
Bu natija endi faqat tarixiy stadiondagi g‘alaba sifatida qolmaydi. U chorak final eshiklarini ochdi. Endi navbat — Miami, raqib — Norvegiya. Issiq iqlim, boshqa qit’a, boshqa uslub, lekin bir savol o‘sha-o‘sha: bu jamoa o‘zini nihoyat haqiqiy kuch sifatida his qila oladimi?
Bellinghamning fikricha, Meksikadagi tun aynan shu savolga javob topish yo‘lida burilish bo‘lishi kerak. 10 kishi bo‘lib, chuqur himoyalanib, imkoniyatni sovutmay, zarbada xatosiz bo‘lish — bu faqat taktika emas, mentalitet masalasi. U jamoa endi hech kimdan qo‘rqmasligi kerakligini ochiq aytdi. Eng asosiysi, o‘z kuchiga kech bo‘lsa ham emas, o‘yinning boshidayoq ishona boshlashi zarurligini urg‘uladi.
Bellingham shunday dedi: 40, 50 yoki 60 daqiqadan keyin emas, boshidan boshlab bu jamoa juda kuchli ekanini his qilish kerak. U umid qiladi, Meksikadagi g‘alaba shu tuyg‘uni kiyinish xonasidagi har bir futbolchiga singdiradi.
Endi sahna Miami. Savol esa keskin: England bu safar nafaqat tarixni eslab, balki o‘z tarixini yozishga tayyormi?
