Futbol Ishqibozi Carringtonning Tatuirovkasi: Umid va Qo‘rquv
Dunyoni larzaga keltirgan penaltilar, yurakni siqib qo‘ygan qo‘shimcha daqiqalar, millionlab muxlislar ko‘zidagi umid va qo‘rquv – bularning bari tugashi bilan bir odamning tanasidagi yozuv birdaniga mutlaqo boshqa ma’no ola boshladi.
Bu odam – Wiganlik futbol ishqibozi Carrington. U o‘ziga o‘zi shafqatsizcha garov qo‘ygan: jamoasi yutadi, degan qat’iy ishonch bilan terisiga chempionlikni abadiylashtiruvchi tatuirovka tushirtirgan. Yutqazish ehtimolini esa hazil bilan yengishga qaror qilgan – agar baribir mag‘lub bo‘lishsa, tatuirovka tagiga “Just kidding” degan so‘zlarni qo‘shmoqchi.
G‘oya
G‘oya qayerdan paydo bo‘ldi? Tenerife. Issiq quyosh, plyaj, televizorda Jahon chempionati. Dam olayotgan Carrington do‘stlari bilan o‘tirib, o‘sha mashhur kelishuvni qiladi: agar England Kongo ustidan g‘alaba qozonsa, u hech ikkilanmay tatuirovka qildiradi. O‘yin tugaydi, England yutadi. Qolgan hammasi esa – igna, bo‘yoq va impulsiv xarakter tarixi.
U BBC bilan suhbatda o‘zini yashirmaydi: “Men shunchaki impulsivman”, deydi u. “Qanchalik ko‘p o‘ylasang, shunchalik ko‘proq o‘zingni qaytarasan”. U o‘ylamaslikni tanladi. Dam olishdan qaytishi bilan Wigan’dagi Holy Trinity Tattoo studiyasiga yozildi. Maqsad aniq edi: navbatdagi bosqich – Norway bilan chorak finaldan oldin tanasiga tarix yozdirib qo‘yish.
Studiyaga qo‘ng‘iroq qilganida, dastlab bo‘sh joy yo‘q edi. Lekin u nima istayotganini aytib bergach, telefondagi ovoz bir lahzaga jimib qoldi, so‘ng hayrat aralash kulgi eshitildi: “Vau, ha, seni joylashtiramiz”. Shunday qilib, uning g‘alabaga bo‘lgan ishonchi igna ostiga yotdi.
Carrington natijadan mamnun: “Haqiqatan ham zo‘r tatuirovka bo‘ldi. Dunyoning oxiri emas-ku, bu shunchaki tatuirovka”, deydi u. U uchun bu nafaqat futbolga bo‘lgan muhabbat, balki o‘z xarakterining ham yorqin izohi – o‘ylab o‘tirmaydigan, qarorini orqaga qaytarmaydigan, kulgini ham, xatoni ham tan oladigan odam.
Menejering Ogohlantirishi
Holy Trinity Tattoo menejeri Jamie Taylor esa o‘sha kuni mijozini ogohlantirishni unutmagan. “Men unga bu doimiy ekanini, yuvilib ketmasligini aytdim”, deydi u o‘sha paytdagi suhbatni eslab. So‘zlari ehtiyotkor, lekin ohangida ishonch bor: “Bu biz yuta olmaymiz, deganim emas”, deb qo‘shib qo‘ygan u o‘sha paytda. Baribir, professional sifatida u mijozini ogohlantirishi kerak edi.
Shunga qaramay, Taylor o‘sha kunni mamnunlik bilan eslaydi. Uning aytishicha, Carrington studiyani jonlantirib yuborgan: “U juda yoqimli yigit, o‘sha kuni studiyaning jon-u dili bo‘ldi. Men avvaliga ikkilanib turdim, lekin u qat’iy edi, buni hazil sifatida qabul qilardi va baribir qildiraman, degan edi”. Oxir-oqibat, studiya ham, mijoz ham o‘z yo‘lidan qaytmadi.
Tatuirovka Jarayoni
Ish tugagach, Holy Trinity Tattoo tatuirovka jarayonidan video tayyorlab, uni ijtimoiy tarmoqlarga joyladi. Shunda haqiqiy bahs boshlandi. Kimdir buni yuksak darajadagi fidoyilik, hatto romantika sifatida qabul qildi. Boshqalar esa bunday jasoratni mutlaq tentaklik deb bildi.
Izohlarda hammasi aralashib ketdi. “Ehtimol, ko‘rganlarim ichida eng yomon tatuirovkadir”, deb yozdi kimdir. Yana biri kulgi bilan: “Yaqin orada cover-up’ni kutib qolamiz”, deb qoldirdi.
Ammo bitta narsa aniq: bu tatuirovka allaqachon o‘yin natijasidan ham kattaroq voqeaga aylandi. Bu – muxlislikning haddan oshgan, ba’zan kulgili, ba’zan esa achchiq bo‘ladigan, lekin baribir chinakam qiyofasi. Savol esa shunday: keyingi turnir boshlanganda, yana kimlar shu darajada tikish qilishga jur’at etadi?
