Cruz Hewitt: Wimbledon finalida otasining izidan
Londonning yozgi shomlari ko‘p narsa ko‘rgan. Lekin Court 18 atrofidagi kayfiyat juma kuni alohida edi: deyarli chorak asr avval shu yerda erkaklar chempionligini olgan Lleyton Hewitt endi tomoshabin. Markaziy sahna esa — uning o‘g‘li, Cruz.
Yaqinda kichkina, sarg‘ish sochli bola sifatida otasining so‘nggi turnelarida yonma-yon yurgan, reklama roliklarida ko‘rinib qolgan bola endi 17 yoshli, dunyo tennisining eng jiddiy yosh iste’dodlaridan biriga aylanib ulgurgan.
To‘rtinchi ketma-ket “seed” qurbon bo‘ldi
Cruz Hewitt Wimbledon o‘g‘il bolalar yakkalik finaliga yo‘l oldi. Bu — avstraliyaliklar uchun kamida bir avloddan beri ko‘rilmagan manzara. So‘nggi marta bu bosqichga Alex de Minaur o‘n yil avval chiqqan edi.
Juma kuni yarim finalda raqib eng jiddiy sinovlardan biri bo‘ldi: Niderlandiyaning yetakchi yoshlardan biri Thijs Boogaard. U yaqinda o‘z mamlakatidagi ATP turnirida asosiy to‘rda g‘alaba qozongan, hatto Daniil Medvedevni hal qiluvchi setdagi tay-breykkacha olib borgan yigit.
Shunday fon fonida 6-4, 6-4 hisobli g‘alaba yanada og‘irroq vaznga ega bo‘ladi. Boogaard — turnirdagi 11-raqamli raketa, Cruz uchun esa bu ketma-ket to‘rtinchi “seed” ustidan zafar. Bezgakdek qaltis to‘rtta raqib, to‘rtta yirik galaba.
Eng muhim raqam esa boshqacha: besh o‘yin, bitta ham set boy berilmagan.
Saville izidan, lekin o‘ziniki bo‘lgan yo‘lda
Cruz endi 2011 yildan beri bu yerda o‘g‘il bolalar chempionligini qo‘lga kiritgan ilk avstraliyalik bo‘lishga urinadi. O‘sha paytda Luke Saville g‘olib bo‘lgan, de Minaur esa finalda uch setlik jangda Denis Shapovalovga yutqazgan.
Endi navbat Hewitt familiyasiga qaytdi.
“Bugungi o‘yinimdan juda xursandman. Bu hafta bo‘lib o‘tgan barcha uchrashuvlarim kabi, xotirjam bo‘ldim, o‘zimni qo‘lga oldim, shuning hisobiga yaxshi tennis ko‘rsatdim. Finalda ekanimdan juda baxtiyorman”, — dedi Cruz uchrashuvdan so‘ng.
Tribunada esa tanish siluet. Lleyton Hewitt o‘g‘lini orqasidan qattiqroq shapillatib qo‘yadi — tabrik, faxr va ehtimol biroz esdalik aralashgan zarba. Yonida Cruzning onasi Bec va murabbiyi, sobiq Davis Cup qahramoni Wayne Arthurs. Court 18 atrofida haqiqiy oilaviy, lekin juda yuqori darajadagi tennis muhitini his qilish qiyin emas.
“Otamniki emas, o‘zimniki bo‘lgan yo‘lni bosmoqchiman”
Tennis olamida “kimning o‘g‘li” bo‘lish — ham sovg‘a, ham yuk. Lleyton Hewitt — Hall of Fame darajasidagi ism, sobiq 1-raqam, Wimbledon chempioni. Shunday fon ortida ulg‘ayish hamma ham uddalaydigan ish emas.
Cruz hozircha bu masalani mohirona boshqarayotganga o‘xshaydi.
“Albatta, otamning karerasi juda zo‘r bo‘lgan, lekin men uni takrorlash yoki undan o‘tishni maqsad qilmayapman. Men o‘zimning kareramni qurmoqchiman, tennischi sifatida qanchalik kuchli bo‘lishim mumkinligini ko‘rmoqchiman”, — deydi u.
Bosim, solishtirishlar, “otang kabi bo‘lasanmi?” degan savollar? U bularni boshqa tomondan ko‘radi.
“Bu narsa doim bor, lekin men undan ijobiy tomonlarini olaman. O‘zim qila oladigan ishni qilaman, qolgan shovqinni imkon qadar bloklayman. Meni unchalik bezovta qilmaydi. O‘zimga e’tibor qarataman, har kuni qo‘limdan kelganicha harakat qilaman. Men har doim shunaqa xarakterga ega bo‘lganman, bu menga juda yordam berdi”, — deydi Cruz.
Fairytale ichida yana bir kichik ertak
Bu hafta Cruz faqat o‘zi uchun emas, boshqalar uchun ham muhim bo‘ldi. Aorangi Parkda u yana bir Wimbledon ertagiga oz bo‘lsa-da hissa qo‘shdi: Britaniya “wildcard”i Arthur Fery’ni yarim final oldidan aynan Cruz qizitib berdi.
Bu ularning haftadagi ikkinchi birga mashg‘uloti.
“U bilan zarba almashganim uchun o‘zimni omadli his qildim. Bir necha kun oldin ham birga mashq qilgan edik, bugun ham vaqtimiz to‘g‘ri kelib qoldi. O‘ylashimcha, uning murabbiyi mening murabbiyimga so‘ragan, men bilan zarba almashmoqchimi, deb. Albatta, rozi bo‘ldim”, — deydi Hewitt.
Shu orada atrofdagi shovqin ham ortib bormoqda. Tomoshabinlar, boshqa yosh o‘yinchilar, xalqaro OAV — hammasi Court 18 atrofida to‘planmoqda. Har bir g‘alabadan so‘ng matbuot xonasida yangi yuzlar, yangi savollar.
Yarim finaldan keyingi matbuot anjumani ayniqsa gavjum bo‘ldi. Savollar esa tennisdan ancha chiqib ketdi: Federer egizaklari bilan qanchalik tanishligi, hanuz o‘sishda-o‘smay qolganmi, nega Lleyton Team Hewitt qolgan a’zolaridan biroz kechroq qarsak chaladi, mashg‘ulotda otasini yengadimi-yo‘qmi…
“Rasmiy o‘yin o‘ynamaganmiz. Ba’zan faqat servis o‘yinlari, ochkolar yoki bir set o‘ynaymiz. Lekin albatta, bir kun rasmiyroq uchrashuv tashkil qilishim kerak — balki chim kortda, ko‘ramiz”, — deydi Cruz.
“Bir nechta setlarda yutganman, lekin u hali ham juda raqobatbardosh. Juda qattiq yutishni xohlaydi. Kerak bo‘lsa, butun kun kortda qoladi”.
Boogaard zarbasi — va Cruzning javobi
Yarim finalda esa ilk marta bu haftada jiddiy chayqalish bo‘ldi. Ikkinchi setda Boogaard 3-1 hisobida oldinga chiqib ketdi, Cruz servisini sindirdi. Turnir davomida deyarli hech qanday darz ko‘rsatmagan avstraliyalik uchun bu ilk haqiqiy sinov edi.
Hewittning asosiy qurollari aniq ko‘rinib turibdi: kuchli, aniq servis va og‘ir forehand. Ko‘pincha ikkalasi kombinatsiyada ishlaydi, raqibni orqaga surib, ochkoni tez yakunlaydi. Lekin Cruz faqat “bir zarbali” o‘yinchi emas — oldinga intiladi, to‘rga chiqib yaxshi voley qiladi, zarba tanlashda yoshi uchun juda yetuk ko‘rinadi.
Bu jihatdan uning yonida ideal namuna bor. Andre Agassi bir paytlar Lleyton Hewittni kortdagi eng yaxshi qaror qabul qiluvchilardan biri sifatida tilga olgan edi. Endi o‘sha instinktlarning bir qismi o‘g‘ilda ko‘rinayotgandek.
Boogaardga qarshi o‘yinda Cruz boshidanoq ritmni qo‘lga oldi. Raqibning asabiy startidan foydalanib, uchinchi ge‘ymda breyk qildi va birinchi setni shu ustunlikni ushlab turib yopdi. Ba’zi epizodlar esa alohida esda qolarli bo‘ldi: masalan, himoyaviy holatdan chiqarib yuborgan keskin crosscourt forehand pas — Boogaard to‘r yonida karaxt bo‘lib qoldi, Cruz esa odatdagi “C’mon!” bilan o‘chog‘ni yanada qizitdi.
Yoshi bir yilga katta, gavdasi allaqachon erkaklar tennisiga tayyor, erkaklar reytingida Cruzdan qariyb 80 pog‘ona yuqori bo‘lgan Boogaard — qog‘ozda ancha xavfli raqib edi. Lekin kortda bunday tafovut sezilmadi. Ayniqsa servisda.
Cruzning zarbalari muntazam ravishda 200 km/soat atrofida uchib bordi. Faqat tezlik emas, aniqlik ham. Bu haftada hech bir raqib uning servisiga to‘liq yechim topa olmadi, ayniqsa Wimbledon chimining sirpanchiq, tez kortlarida.
Shunga qaramay, bitta sustlik bo‘ldi. Ikkinchi setni 2:2 ga tenglashtirish uchun servis qilayotgan paytda, o‘zidan oldingi ge‘ymda ikki marta breyk ochkosini ishlata olmagan Cruz bir necha daqiqaga konsentratsiyani yo‘qotdi. To‘rtta “unforced error”, va ge‘ym 15 hisobida boy berildi.
Lekin bu faqat qisqa pauza bo‘lib chiqdi. U o‘sha joydan o‘zini tortib oldi, ritmni qayta topdi va ishni ikki setda yakunladi. Yirik sahnaga tayyor bo‘lgan o‘yinchilarda bo‘ladigan sifat — muammoga to‘qnash kelganda ham o‘z o‘yinini yo‘qotmaslik — shu yerda yaqqol ko‘rindi.
Endi savol bitta: tarix yana takrorlanadimi?
Wimbledon tribunalarida yana bir Hewitt familiyasi atrofida shovqin. Ammo bu safar hikoya boshqacha. Lleyton bu kortlarda allaqachon iz qoldirgan, endi esa navbat Cruzga kelgan. U otasining soyasidan qochmayapti, lekin uning ichida ham yashamayapti — o‘z yo‘lini chizayapti.
Besh o‘yin, besh marta raqibni nolga yaqinlashtirgan servislar, birorta ham set boy berilmagan turnir haftasi, tobora kattalashayotgan media maydoni va hali 17 yosh.
Finalda nimalar bo‘lishini hech kim bilmaydi. Lekin bitta savol allaqachon havoda: Wimbledon chimida yana bir marta Hewitt familiyasi kubok bilan suratga tushadimi?
