De Ketelaere shafqatsizligi: AQSh terma jamoasi chorak finalda mag‘lub bo‘ldi
Lumen Field’da kechgan kecha AQSh terma jamoasi uchun bayram bo‘lishi kerak edi. Uy maydoni, kengaytirilgan Jahon chempionati, uchta ketma-ket g‘alaba va chorak final sari ochilgan eshik. Ammo bularning barchasini bir futbolchi yopib qo‘ydi: Charles De Ketelaere.
Final hisob: AQSh 1 - 4 Belgия
Tez zarba va ilk yiqilish
Uchrashuvning atigi sakkizinchi daqiqasi. De Ketelaere hisobni ochdi va bu AQSh uchun joriy mundialdagi ilk bor hisobda ortda qolish edi. Himoya chizig‘i haqida turnir davomida shubhalar bo‘lgan, ammo bu safar u shunchaki yorilib ketdi.
Mauricio Pochettino jamoasi baribir taslim bo‘lmadi. Maydonni to‘ldirgan 66 925 tomoshabinning aksariyati qizil-oq-ko‘k ranglarda, ovoz baland, bosim kuchli. Shu fon ostida Malik Tillman 31-daqiqada standart vaziyatdan urgan zarbasi raqibga tegib yo‘nalishini o‘zgartirdi va darvozaga kirib bordi. Turnirdagi ikkinchi jarima zarbasi goli. Stadion portlab ketgandek bo‘ldi.
Ammo quvonch bir daqiqaga ham yetmadi.
AQSh futbolchilari hali golni nishonlashni tugatmasdan, orqa chiziq yana yiqildi. Kick-offdan atigi 61 soniya o‘tib, himoyadagi e’tiborsizlik amerikaliklarni yana chohga tushirdi. Shu lahza o‘yinning ruhiy burilish nuqtasiga aylandi.
Pochettino bunga befarq qarab turolmadi: texnik zona oldidagi stendga tepdi, to‘rtta suv shishasi havoga uchdi. Ustozning o‘zi ham, jamoasi ham asabiylashgan edi.
Freese xatosi va De Ketelaere shousi
Ikkinchi bo‘lim AQSh uchun imkoniyat emas, sinovga aylandi. Belgiyaliklar, hatto Jérémy Doku va Kevin De Bruyne kabi yulduzlarini zahirada qoldirgan holda, bosimni pasaytirmadi. Ular AQShning eng zaif nuqtasini topgandi — himoya va darvoza oldidagi ishonchsizlik.
57-daqiqada Matt Freese uchun bu kecha unutib yuborishni istaydigan kechaga aylandi. Oddiy tuyulgan to‘pni nazoratdan chiqardi, panikaga tushdi, natijada De Ketelaere vaziyatni o‘qib, Hans Vanaken uchun mukammal pas tashladi. Vanaken bunday sovg‘ani boy bermadi.
3:1. Lumen Field jimib qoldi.
De Ketelaere esa nafaqat gollar, balki qaror qabul qilish tezligi, pressing ostida to‘pni ushlab turishi, bo‘sh zonalarni topishi bilan ham farq qildi. AQSh himoyasi u bilan shug‘ullanishga ulgurmay qoldi.
Pulisic o‘tirgan skameyka va og‘riqli ramz
Bu kechaning yana bir og‘riqli tasviri — Christian Pulisicning skameykada o‘tirishi. Ikkinchi bo‘lim boshida, 52-daqiqada u zarba berayotgan paytda Youri Tielemansning butsi bilan to‘qnashib, o‘ng oyog‘idan jarohat oldi. Yetti daqiqadan so‘ng almashtirildi.
Jamoaning yuzi, reklamalardagi bosh qahramon, “yangi avlod”ning ramzi hal qiluvchi daqiqalarda maydonda emas, chetda o‘tirardi. Bu holat AQSh futboli uchun ramziy manzara bo‘lib qoldi: katta ambitsiyalar, lekin eng kerak paytda yetakchilar yo‘q yoki cheklangan.
Lukaku yakuniy zarbani berdi
O‘yin so‘ngiga yaqin AQSh baribir hujumga tashlandi, lekin bu ko‘proq umidsiz urinishlarga o‘xshardi. Himoyada esa bo‘sh joylar ko‘paydi. Belgiyaning zaxiradan chiqqan tajribali forvardi Romelu Lukaku bunday vaziyatlarni kechirmaydi.
U uchinchi qo‘shimcha daqiqada yakuniy zarbani berdi. 4:1. Hisob emas, balki daraja farqi ko‘rinib turardi.
Belgiyaliklar endi Inglewood, California’da bo‘lib o‘tadigan chorak finalga tayyorlanadi. Raqib — Ispaniya. Turnirning eng katta sahnalaridan biri ularni kutmoqda.
Yo‘l tugadi: “oltin avlod” va achchiq statistika
AQSh esa yana 2002-yildan beri quvib kelayotgan maqsadga yetolmadi. Chorak final — yana orzu bo‘lib qoldi. Bu safar esa orzu uy maydonida chilparchin bo‘ldi.
Bu turnirda ilk bor uchta o‘yinda ketma-ket g‘alaba qozonishdi, ammo baribir 1/8 finalda to‘xtashdi. Belgiyaga qarshi bu mag‘lubiyat ketma-ket yettinchi bo‘ldi. 1930-yildagi ilk mundialdagi g‘alabadan beri “Qizil iblislar” doim balandroq turib kelmoqda.
Yana bir sovuq raqam: AQSh so‘nggi 12 o‘yinning 11 tasida yevropalik raqiblarga yutqazgan. Yagona istisno — 1/32 finaldagi Bosnia-Herzegovina ustidan qozonilgan g‘alaba xolos.
Christian Pulisic, Weston McKennie, Tyler Adams boshchiligidagi avloddan katta umidlar bor edi. Ular futbolni NFL, MLB va NBA bilan bir qatorda turadigan sportga aylantirishni maqsad qilgandi. Ma’lum darajada siljish bor, stadionlar to‘ldi, reytinglar oshdi, lekin maydondagi natija — hali ham orqada.
CONCACAF uchun sovuq dars
Bu mag‘lubiyat nafaqat AQSh, balki butun CONCACAF uchun ogohlantiruvchi signal bo‘ldi. Mintaqaning barcha olti vakili endi turnirdan chiqib ketdi. AQSh, Mexico va Canada — barchasi 1/8 finalda to‘xtadi.
Chorak finalga chiqqanlarning barchasi endi uch qit’adan: Yevropa, Janubiy Amerika va Afrika. Bu manzara CONCACAF va Osiyo futbolining hozircha yuqori darajaga yetmagani, bosim ostida hal qiluvchi o‘yinlarni olib bora olmasligini yana bir bor ko‘rsatdi.
Himoyadagi zaiflik — hammasining ildizi
Turnir boshidan beri AQShning eng katta savoli himoyaga taalluqli edi. Belgiyaga qarshi o‘yin esa bu savolga keskin javob berdi. Bosim ostida chiziqlar orasidagi masofa ochildi, individual xatolar ko‘paydi, darvozabon ishonchsiz ko‘rindi.
Belgiyaning o‘zi ham barcha yulduzlarini safga tushirmadi. Doku va De Bruyne zahirada qoldirildi. Shunga qaramay, ular ritmni boshqardi, pressingni yo‘lga qo‘ydi va AQSh himoyasini bir necha bor chalg‘itib, bo‘sh zonalardan ustalik bilan foydalandi.
Endi savol bitta: bu og‘ir mag‘lubiyat AQSh futboli uchun orqaga chekinishmi yoki katta qayta qurilishning boshlanishi bo‘ladimi?
