Dunyo chempionatida tarixiy lahzalar: Egypt, Cape Verde va Spain

Dunyo chempionati kechasi Shimoliy Amerikada maydondan ko‘ra ko‘proq osmonga qarab o‘tdi. Philadelphia ustida qora bulutlar to‘planar ekan, France – Iraq uchrashuvi atrofida xavotir kuchaydi: kuchli momaqaldiroq, chaqmoq, hatto tornado xavfi haqida ogohlantirishlar berildi.

FIFA reglamenti aniq: stadiondan sakkiz mil radiusda chaqmoq qayd etilishi bilan o‘yin to‘xtatiladi, muxlislar esa asosiy foyer va favqulodda boshpana hududlariga o‘tkaziladi. Philadelphia Soccer 2026 ijrochi direktori Lauren Lambrugo jarayonni tushuntirib berdi: chaqmoq urishi bilan evakuatsiya boshlanadi, keyin hammani maydonga qaytarishdan avval kamida 30 daqiqa kutish kerak bo‘ladi.

Qisqasi, France – Iraq kechasi nafaqat raqib, balki tabiat bilan ham duelga aylanish arafasida turibdi.

Vancouver ko‘chalarida raqsga tushgan Mohamed Salah

Kun boshidagi sahna mutlaqo boshqacha edi. Vancouver ko‘chalarida Mohamed Salah qo‘shiq aytib, raqsga tushmoqda. Sababi bitta: Egypt tarixidagi ilk World Cup g‘alabasi.

New Zealand ustidan 3:1 hisobidagi burilish – bu oddiy uch ochko emas, butun avlod orzusi edi. Canada dagi o‘yinda Finn Surman birinchi bo‘limda burchak zarbasidan kuchli zarba bilan hisobni ochdi va tanaffusga qadar New Zealandni orzu qildirdi.

Ikkinchi bo‘limda esa butunlay boshqa Egypt chiqib keldi. Bosim oshib bordi, pressing chuqurlashdi, to‘p tezroq harakatlana boshladi. Ziko tenglashtiruvchi golni urdi – shu paytdan boshlab o‘yin faqat bitta yo‘nalishda ketdi. Keyin esa kutilgan ism paydo bo‘ldi.

Mohamed Salah. Muqarrar.

U jarima maydoni atrofida chiroyli “bir-bir” o‘ynab, pastdan aniq zarba yo‘lladi va turnirdagi ilk golini urdi. Bu nafaqat o‘yin, balki ramziy lahza edi: Egypt nihoyat bu sahnaga haqiqiy ishtirokchi sifatida kirib keldi. Yakunda Trezeguet uchinchi gol bilan nuqta qo‘ydi va New Zealandni butunlay sindirdi.

Egypt uchun – tarixiy sahifa. New Zealand uchun – World Cupdagi ilk g‘alabani kutish yana cho‘ziladi.

Cape Verde – katta sahnada kichik orolning yuragi

Miami esa boshqa bir ertakni ko‘rdi. Cape Verde o‘zining ilk World Cup final bosqichida nafaqat ishtirok etyapti, balki yirik nomlarni ham titratyapti. Uruguay bilan 2:2 hisobidagi durang – bu shunchaki natija emas, bu bayonot.

Kevin Pina birinchi bo‘lim o‘rtalarida taxminan 30 yardlardan jarima zarbasini to‘pdan lazer singari uchirib, darvozaga mixlab qo‘ydi. Bu zarba turnirning eng chiroyli gollaridan biri sifatida yodda qoladi. Uruguay esa odatdagidek javob qaytardi: bir necha daqiqa ichida Araujo va Canobbio gollari bilan hisobni o‘zgartirib, tanaffus oldidan 2:1 oldinga chiqishdi.

Shu yerda ko‘pchilik uchun ssenariy tugagandek tuyuldi. Lekin Cape Verde bu chempionatga fon bo‘lib kelmagan.

Ikkinchi bo‘limda ular yana bosimni oshirdi. Uruguay himoyasi titray boshladi. Va nihoyat, Helio Varela sahnaga chiqdi: maydonga chiqqaniga uch daqiqa bo‘lmasdan, Muslera xatosidan foydalanib, bo‘sh darvozaga aniq zarba yo‘lladi. 2:2. Yana bir tarixiy lahza.

Uruguay lagerida esa keskin savollar ko‘paymoqda. Marcelo Bielsa jamoasi dastlabki ikki o‘yinda ikki durang bilan cheklanib qoldi, ichki muhit allaqachon “bo‘lingan” deb ta’riflanmoqda. Endi ular Spain ga qarshi o‘yinga oldidan bosim ostida. Cape Verde esa Saudi Arabia ga qarshi g‘alaba qozonsa, keyingi bosqichga chiqishi mumkin.

Kichik orol davlati katta sahnada o‘z ovozini tobora balandroq eshittiryapti.

Spain qaytadan “Yevropa chempioni”ga o‘xshab qoldi

Atlanta shahri esa yana bir tomoshaga guvoh bo‘ldi. Spain, Cape Verde bilan nol-nol durangdan keyin savollar ostida qolgan jamoa, Saudi Arabia ga qarshi o‘yinda shubhalarni tezda yo‘q qildi.

Lamine Yamal qaytgan zahoti farq sezildi. U ilk daqiqalardanoq o‘yinga ritm berdi. Mikel Oyarzabal chap qanotdan past uzatma tashladi, Yamal esa kerakli joyda paydo bo‘lib, to‘pni darvozaga yo‘naltirdi. Spain uchun ideal boshlanish.

Oyarzabal o‘zi ham tez orada sahnaga chiqdi. Avval uzatmalar, keyin esa ikki gol – Saudi Arabia himoyasi uning harakatlariga moslasha olmadi. Ichkariga kesib kirish, bo‘sh zonalarni topish, yakuniy zarba – hammasi ancha aniqroq edi. Ichimliklar uchun tanaffusga qadar hisob 3:0 bo‘lib ulgurgandi.

Ikkinchi bo‘limda ham vaziyat o‘zgarmadi. Marc Cucurella zarbasi raqib himoyachisi Hassan Al Tambakti orqali darvozaga kirib ketdi – turnirdagi sakkizinchi avtogol. Spain esa “uchinchi tezlikdan” yuqoriga ham chiqmay, o‘yinni nazorat qildi. Yakunda beshinchi gol ofsayd tufayli bekor qilindi, lekin natija baribir ishonchli: 4:0 va deyarli kafolatlangan pley-off.

Lamine Yamal o‘yin tugagach, bu golni bolalik orzusi deb atadi. U yaqinda maktabda dars paytida oldingi World Cupni televizordan tomosha qilganini esladi. Endi esa o‘sha sahnada o‘zi bosh rolni o‘ynayapti.

Los Angelesda “nol”lar, qizil kartochka va norozi Roy Keane

Los Angeles kechasi Belgium – Iran bahsi bilan unchalik yorqin bo‘lmadi. 0:0 hisobidagi durang, ikkala jamoa ham ikki turdan keyin atigi ikki ochko bilan qolib ketdi.

O‘yinning birinchi bo‘limida Mehdi Taremi gol urdi, ammo VAR ofsayd qayd etdi. Bu Belgium uchun jiddiy ogohlantirish edi. Ikkinchi bo‘lim boshida esa jarima maydoni ichidagi chalkash vaziyatda Belgium hujumchilari uch marta zarba berishdi, lekin Iran himoyachilari chiziqda turib to‘pni qaytardi.

So‘ngra burilish nuqtasi keldi: Nathan Ngoy yarim maydon chizig‘idan biroz o‘tib, Taremini to‘xtatdi. Oxirgi himoyachi sifatida baholandi, hakam to‘g‘ridan-to‘g‘ri qizil kartochka ko‘rsatdi, VAR ham qarorni tasdiqladi. Belgium o‘n kishi bo‘lib qolgan bo‘lsa-da, Maxim De Cuyper orqali g‘alaba golini urish imkoniyatiga ega bo‘ldi, ammo uning zarbasi to‘g‘ri Alireza Beiranvand qo‘liga borib tushdi.

Studiyada esa Roy Keane o‘ziga xos keskin fikrini yashirmadi. U o‘yinni “sifat jihatidan juda past”, paslar, harakat va qarorlar darajasini “juda yomon” deb baholadi. Iran son jihatdan ustunlikdan foydalana olmagani uni yanada ko‘proq ranjitdi.

Belgium endi New Zealand ga qarshi o‘yinda hammasini hal qiladi, Iran esa Egypt bilan to‘qnash keladi – Salah boshchiligidagi jamoa fonida bu oson bo‘lmaydi.

Maydondan tashqaridagi to‘lqinlar: Doku, bayroq va kurashayotgan muxlislar

Bu chempionat faqat maydon ichidagi voqealar bilan cheklanmayapti.

Belgium hujumchisi Jeremy Doku atrofidagi bahslar tinmayapti. U Iran ga qarshi o‘yinni ko‘krak qafasi infeksiyasi sabab o‘tkazib yubordi, lekin e’tibor uning boshqa qaroriga qaratilgan: u iyul o‘rtalarida tug‘ilishi kutilayotgan ilk farzandi uchun World Cupni erta tark etishi mumkinligini aytgandi.

France telekanali L’Équipe boshlovchisi France Pierron Doku qarorini keskin tanqid qilib, World Cupni “hayotda bir marta nasib qilishi mumkin bo‘lgan orzu” deb atadi va tug‘ruq paytida otaning “deyarli keraksiz” ekanini aytib yubordi. Bu so‘zlar katta norozilik uyg‘otdi, Pierron keyinchalik uzr so‘radi va u efirdan chetlatilgani haqida xabarlar paydo bo‘ldi.

Ollie Watkins esa hamkasbini ochiqchasiga himoya qildi. Ikki farzand otasi sifatida u birinchi bola tug‘ilishi “bir marta bo‘ladigan lahza” ekanini, futbolchilar mavsum davomida oiladan uzoqda juda ko‘p vaqt o‘tkazishini ta’kidladi va “bu uning shaxsiy ishi” deya Doku qarorini hurmat qilish kerakligini aytdi.

England lagerida ham kichik mojaro bo‘ldi. Croatia ga qarshi o‘yinda stadionga olib kelingan, suvosti kemasi tasviri tushirilgan England bayrog‘i kirishga ruxsat olmadi. FIFA ning qat’iy qoidasi bor: har qanday harbiy tasvirlar stadion ichida taqiqlangan. Shundan so‘ng Barrow FC ijtimoiy tarmoqlarda o‘sha suvosti kemasini xiralashtirib, hazil aralash post joylashtirdi.

Los Angelesda esa Iran muxlislari o‘z noroziliklarini davom ettirishdi. Ular stadion tashqarisida siyosiy shiorlar bilan to‘planib, terma jamoani “o‘zlarini vakillik qilmaydi” deb hisoblashini ochiq aytishdi. Ular uchun bu turnir – faqat futbol emas, balki dunyoga murojaat qilish maydoni.

Iran sardori Alireza Jahanbakhsh esa maydondagi javobni tanladi. U har xil qarashlardagi barcha iranliklar uchun o‘ynashlarini, eng to‘g‘ri javob – yurakdan futbol o‘ynab, ularni xursand qilish ekanini ta’kidladi.

England: Saka qaytdi, Tuchel tartib o‘rnatmoqda

England lagerida esa diqqat yana maydonga qaytyapti. Ghana ga qarshi Boston dagi muhim o‘yin arafasida Bukayo Saka jarohatidan keyin to‘liq mashg‘ulotga qaytdi. Arsenal bilan mavsum oxirida Achillesdagi muammosiga qaramay, u o‘zini yaxshi his qilayotganini aytmoqda.

Thomas Tuchel esa ehtiyotkorlik bilan ish tutmoqda. U avvalroq Saka ni faqat uchinchi turdagi Panama ga qarshi o‘yinga qadar asrash ehtimolini tilga olgandi. Endi esa Ghana bilan duel oldidan murabbiy oldida yoqimli boshog‘riq paydo bo‘ldi: risk qilish kerakmi yoki yo‘qmi?

England bazasida intizom ham kuchaytirilgan. Dan Burn aytishicha, jamoa qat’iy komendantlik soatiga rioya qilmoqda – hattoki sevimli country ijrochisi Ella Langley konsertidan ham erta qaytishga to‘g‘ri kelgan. Burn cowboy shlyapasi va etiklarida dam olishga ulgurganini, lekin baribir Tuchel belgilagan vaqtni buzmaganini kulgi bilan eslab berdi.

Shu bilan birga, Declan Rice ning holati ham savol ostida – u Croatia ga qarshi o‘yinda maydonni nogiron aravachasiz tark etgan bo‘lsa-da, kichik jarohat tufayli Ghana ga qarshi o‘yinga yetib kelmasligi mumkin. G‘alaba esa England ga nafaqat pley-off, balki guruhda birinchi o‘rinni ham deyarli ta’minlab beradi.

Oldinda nima kutyapti?

North America dagi bu World Cup tobora ko‘proq dramatik tus olyapti: tarixiy g‘alabalardan tortib, tabiat injiqliklari, siyosiy noroziliklar va shaxsiy hayot bilan futbol o‘rtasidagi murakkab tanlovlargacha.

Egypt nihoyat o‘z sahifasini ochdi. Cape Verde yirik favoritlarni larzaga solmoqda. Spain qayta “yirtqich”ga o‘xshab qoldi. Uruguay bosim ostida. Belgium va Iran esa xavfli “bo‘shliq”da qolib ketdi.

Endi savol bitta: bu turnirni kim o‘z qo‘liga oladi – tarix yozayotgan jasur yangi kelganlar, yoki bo‘sh kelishni o‘rganmagan eski gigantlarmi?