Garcia: Balogun aybdor emas – Belgiyada bosim ostidagi kecha
Belgiya murabbiyi Garcia o‘yindan keyingi matbuot anjumaniga xotirjam, lekin qat’iy kayfiyatda keldi. Atrofni qamrab olgan shov-shuv, bahsli qizil kartochka, qayta ko‘rib chiqilgan diskvalifikatsiya – hammasi ortda qolgandek. U baribir bitta nuqtani alohida urg‘uladi: bularning hech biri Folarin Balogun bilan shaxsiy hisob-kitob emas.
Murabbiy so‘zini to‘g‘ridan-to‘g‘ri boshladi. Uning aytishicha, hujumchi uchrashuvdan oldin yoniga kelib gaplashgan, bu esa Garcia uchun eng muhim ishora bo‘lgan. U ochiq aytdi: Balogun aybdor emas.
“Balogun yonimga kelib gaplashdi, bu menga yoqdi. Bu uning aybi emas, u ayblanadigan odam emas. Men unga shuni aytdim. Uning yonimga kelib gaplashgani menga yoqdi”, – dedi Garcia.
Murabbiy shu bilan keskinlikni bo‘shatdi. Qizil kartochka, bekor qilingan diskvalifikatsiya, tashqi bosim – hammasi bir chetga surildi. U uchun asosiy narsa maydondagi o‘yin, reja va intizom bo‘ldi.
“Bizga qo‘shimcha motivatsiya kerak emas edi”
Atrofdagi shovqin, raqib hujumchisi atrofida aylanayotgan gap-so‘zlar, ijtimoiy tarmoqlardagi munozaralar – bular Belgiya uchun ichki yonilg‘i bo‘ldimi? Garcia bunga keskin rad javobini berdi.
Unga ko‘ra, jamoaga tashqi dushman qiyofasi, sun’iy motivatsiya kerak emas edi. Ular o‘zlariga yetarlicha talabchan bo‘lgan.
“Bu bizga motivatsiya sifatida kerak ham emas edi. Biz uchun eng muhimi – o‘z o‘yin rejalarimiz edi. Biz tashabbuskor bo‘lishni xohladik; U.S. jamoasi juda dinamik va energiyaga boy. Bizga Kevin [De Bruyne] ham kerak bo‘lmadi, baribir gollar urdik”, – dedi u.
Murabbiy shu so‘zlari bilan ikkita frontda zarba berdi: bir tomondan, tashqi shov-shuvni ikkinchi darajaga tushirdi, ikkinchi tomondan esa jamoasining kenglik va chuqurligini ko‘rsatdi. Yulduz futbolchi bo‘lmasa ham, tizim ishladi, gollar keldi.
Balogun: qizil kartochka, bekor qilingan diskvalifikatsiya va sovuqqonlik
Bu orada Folarin Balogun nihoyat sukutini bu‘ldi. Uchrashuvdan oldingi tayyorgarligiga soya solgan noqulay vaziyat haqida gapirar ekan, u o‘zini oqlashga urinmadi, bahsni cho‘zib ham yubormadi. Oddiy, lekin og‘ir gap: futbolchi sifatida mening vazifam maydonda ishni bajarish, xolos.
U vaziyatni shunday izohladi: “Senga qizil kartochka berilsa, odatda protokol bo‘yicha keyingi o‘yinda o‘ynamaysan. Keyin bu qaror bekor qilinsa, albatta, bu bahsli bo‘ladi. Shuning uchun meni bu unchalik hayron qoldirmadi. Lekin futbolchi sifatida mening ishim – maydonga chiqib, o‘z vazifamni bajarish. Bugun g‘alaba qozona olmaganimizdan xafa bo‘ldim”.
Balogun bosimni tan oldi, lekin bahona qilmadi. U na hakamni tilga oldi, na qaror ortidagi mexanizmni. Faqat o‘z roli, o‘z mas’uliyati haqida gapirdi.
U davom etdi: “Menga qizil kartochka berilganida qarorni qabul qildim, keyin o‘ynashim mumkinligi aytilganida ham qarorni qabul qildim. Bu borada ko‘p narsa aytolmayman. Shuni aytishim mumkinki, bugun Belgium bizdan yaxshiroq bo‘ldi. Ular bizdan ancha yaxshi o‘ynashdi”.
Bu so‘zlar Balogunning kayfiyatini aniq ifodaladi: tortishuv emas, tan olish. U o‘z jamoasining ustidan o‘tmaydi, raqibni ham kamsitmaydi. Shunchaki natijani qabul qiladi.
Shov-shuv tugadi, lekin savollar qoladi
Bu kecha atrofidagi drama – qizil kartochka, bekor qilingan taqiq, tashqi bosim – yakunda ikkita odamning ohangida jam bo‘ldi: murabbiy va hujumchi. Garcia o‘z futbolchisini himoya qildi, Balogun esa hakamlar qarorini bahssiz qabul qilib, maydondagi ustunlikni raqib foydasiga tan oldi.
Belgium g‘alaba qildi. U.S. esa bir savol bilan maydonni tark etdi: bu bahsli fon ortidan qay darajada tez tiklana oladi?
