Germaniya jahon chempionatida yana mag'lubiyatga uchradi
Germaniya yana erta ketdi. To‘rt karra jahon chempioni bo‘lgan mamlakat yana bir bor penaltilar lotereyasida yiqildi, bu safar Paraguay qarshisida 4:3 hisobida. Boston kechasi nafaqat turnir taqdirini, balki butun nemis futbolining kelajagi haqida savollarni ham keskinlashtirdi.
Shu fon’da ko‘pchilikning ko‘zi bitta odamga qadaldi: Jürgen Klopp.
“Bu haqida gapirish vaqti emas”
Endi Red Bull’ning global futbol bo‘yicha rahbari bo‘lib ishlayotgan sobiq Liverpool bosh murabbiyi MagentaTV efirida Germaniya terma jamoasini qabul qilib olish ehtimoli haqida so‘raldi. U javobni cho‘zib o‘tirmadi, lekin eshikni ham sharaqlatib yopmadi.
Bild keltirgan so‘zlariga ko‘ra, Klopp shunday dedi: “Men bu haqida hali o‘ylamaganman. Murabbiy sifatida o‘zim ham ko‘p bora shunday holatni boshdan kechirganman, katta orzu chilparchin bo‘lgan paytlarni. Odamlar milliy jamoa murabbiyi haqida gapirganda mening ismimni tilga olishlarini tushunaman. Lekin hozir bu haqida, ayniqsa men bilan, gaplashish vaqti emas”.
U hozirgi ishidan mamnunligini ham ochiq aytdi: “Menda juda yoqadigan ish bor. Va bilishimcha, bu yarim stavkali ish emas. Fakt shuki, Germaniya bugun turnirdan chiqib ketdi, va bu Jurgen Klopp kelajagi haqida o‘ylaydigan lahza emas”.
Bir og‘izda aytganda, Klopp milliy jamoa kursisiga da’vogarlar ro‘yxatida bo‘lishi tabiiyligini tan oldi, lekin muhokamani muzlatib qo‘ydi. Nemis futboli larzaga kelgan paytda u o‘zini sahna markaziga qo‘yishni istamadi.
Og‘ir yiqilish: penaltilar, VAR va yo‘q bo‘lgan imkoniyatlar
Qog‘ozda Germaniya bu turnirni yomon boshlamagandek ko‘rinadi: E guruhida birinchi o‘rin, uchinchi o‘yinda Ecuador’dan 2:1 hisobida mag‘lubiyat bo‘lsa ham. Ammo pley-off – bu boshqa olam.
Boston’dagi Paraguayga qarshi uchrashuv 1:1 bilan tugadi, lekin yo‘l davom etishi kerak edi. Julio Enciso hisobni ochdi, Kai Havertz esa Germaniya uchun javob berdi. Nemislar qo‘shimcha daqiqalarda ham o‘yinni o‘z tomoniga og‘dirgandek bo‘lishdi: Jonathan Tah boshi bilan gol urdi, ammo VAR vaziyatni qaytardi. Umid yana bir bor monitor qarshisida so‘ndi.
Hammasi penaltilarga qoldi.
Bu yerda esa Germaniya tarixida kamdan-kam uchraydigan manzara takrorlandi. Havertz ham, Nick Woltemade ham nuqtadan xato qilishdi. Paraguay ham sovuqqonlik ko‘rsata olmadi: Antonio Sanabria va Fabián Balbuena ikki bor g‘alabani tepib yubordi. Lekin eng og‘riqli lahza oxirida keldi – Tah darvozani aniq nishonga ola olmadi, José Canale esa sudden death’da zarbani aniq yo‘llab, Germaniyani uyga jo‘natdi.
Bu nemislar uchun Jahon chempionatlaridagi ilk penaltilar mag‘lubiyati sifatida tarixga kirdi. Ramziy, alamli va juda og‘ir zarba.
Nagelsmann bosim ostida, lekin qochmoqchi emas
Bunday chiqishdan keyin Julian Nagelsmann atrofida bosim tabiiy ravishda kuchaydi. Lekin u matbuot anjumanida chekinish niyati yo‘qligini aniq aytdi.
“Men qochib ketadiganlardan emasman, – dedi u. – Bu birinchi marta emas, lekin ancha vaqtdan beri turnirlarda mana shunday natijalar berayapmiz. Ha, albatta, ayrim asosiy narsalar bor, lekin hozir ularga to‘xtalmoqchi emasman. Men bu yerda o‘tirib, ‘mana, men iste’foga chiqyapman, chunki biz turnirdan chiqib ketdik’, deydiganlardan emasman. Agar DFB mendan davom etishimni istasa, davom etaman, agar istamasa – buni aytishlari mumkin”.
Murabbiy o‘zini himoya qilmadi, biroq javobgarlikdan ham qochmadi. Ustiga-ustak, mas’uliyatni bo‘lishishga tayyorligini ko‘rsatdi – qaror endi DFB qo‘lida.
Havertzning og‘ir iqrorlari
Maydonda ham, matbuot oldida ham eng ko‘p zarba yeganlardan biri – Arsenal hujumchisi Kai Havertz bo‘ldi. U FIFA saytiga bergan intervyusida so‘z topishda qiynaldi.
“Biroz so‘zsiz qoldim, – dedi u. – Bu mening ikkinchi Jahon chempionatim va har ikkisida ham hech narsaga erishmadik. Qilgan ishlarim uchun faqat uzr so‘rashim mumkin. Oxirgi turnirlarda yomon futbol o‘ynadik deb o‘ylamayman, lekin doim nimadir yetishmadi. Bugun ham shunday bo‘ldi. O‘zimizga juda qattiq nazar solishimiz kerak, ayniqsa futbolchilar sifatida. Bunda murabbiyni chetda qoldiraman”.
Bu gaplar Germaniya kiyinish xonasidagi kayfiyatni aniq tasvirlab beradi: charchoq, umidsizlik va o‘zini o‘zi tanqid qilishga majbur bo‘lgan avlod.
Germaniya endi superkuch emasmi?
Bu mag‘lubiyat bilan bir savol yanada balandroq yangray boshladi: Germaniya endi futbol superkuchi emasmi? So‘nggi yillarda yirik turnirlardagi ketma-ket muvaffaqiyatsizliklar bu fikrni kuchaytirdi. O‘yin sifati yomon emas, lekin hal qiluvchi pallalarda sovuqqonlik, xarakter, “nemis mashinasi”ga xos bo‘lgan yakunlovchi zarba yo‘qolib qolgandek.
Klopp nomi shuning uchun ham har galgi inqirozda tilga olinadi – u klublar darajasida mentalitetni o‘zgartirish, jamoaga ruh singdirish qobiliyatini isbotlagan. Ammo hozircha u Germaniya terma jamoasi kursisiga o‘tirish mavzusini qat’iyan chetga surib qo‘ydi.
Demak, savol ochiq qoladi: DFB Nagelsmann bilan yo‘lni davom ettiradimi yoki yangi davr uchun yangi yuz qidiradimi? Va eng muhimi – Germaniya yana bir kun kelib, penalti nuqtasiga qo‘rqmay boradigan, raqiblarni psixologik bosim bilan ezib tashlaydigan jamoaga aylanishi mumkinmi?
