Indiana Fever: G‘alaba va murabbiy himoyasi
Indiana Fever ichida bo‘ron allaqachon boshlangan edi. Nyu-Yorkda esa u maydonda javobini oldi.
Stephanie White o‘z jamoasini 106:92 hisobidagi g‘alabaga olib kirar ekan, Indiana Fever nafaqat New York Liberty ustidan muhim natija qayd etdi, balki bir necha kundan beri aylanayotgan bahs-munozaralarga ham javob berdi. Buni raqamlar emas, kayfiyat va ohang ko‘rsatdi.
Murabbiyning g‘azabli chiqishi va uning aks-sadosi
O‘yindan avvalgi matbuot anjumani odatdagi savol-javob emas, murabbiyning ochiqchasiga murojaatiga aylandi. Stephanie White butun vaqtini o‘zini va jamoasini himoya qilishga sarfladi. Sabab ma’lum: Chicago Sky bilan o‘yinda DiJonai Carrington tomonidan Sophie Cunningham yuziga tushgan zarba, undan keyingi bahslar va ijtimoiy tarmoqlarda portlagan “White privilege” yozuvi.
Shanba kuni White zarba ataylab berilganiga ishonmasligini aytgandi. Televizion takrorlarni ko‘rgach, fikri o‘zgardi. Endi u buni “juda qo‘pol” deb atadi.
“Men o‘sha paytda epizodni jonli ko‘rmadim. Zudlik bilan matbuot anjumaniga bordim. Hakamlar qarori to‘g‘ri deb o‘yladim. Yaxshiyamki, Sophie yaxshi. Qo‘pol bo‘ldimi? Mutlaqo. Takror-takror ko‘rgach, buni aniq ko‘rasiz. Real vaqtda esa bunday imkonim bo‘lmagan”, — dedi White.
Uning keskin nutqi, ligani “nafrat”, “qo‘rqitish” va “bo‘lish”ga urinayotgan kuchlar “o‘g‘irlab qo‘ymoqchi” bo‘layotgani haqidagi gaplari WNBA atrofidagi bahslarni yanada qizitdi. Ammo Indiana kiyinish xonasida ohang boshqacha edi.
Cunningham: “Biz uni himoya qilamiz”
Sophie Cunningham o‘yindan keyingi g‘alabali kayfiyatda ham murabbiyini birinchi o‘ringa qo‘ydi. U so‘zini to‘g‘ridan-to‘g‘ri “tashqi shovqin”dan boshladi.
“Juda ko‘p tashqi shovqin bo‘ldi. Lekin bizning kiyinish xonamiz yaxshi”, — dedi u. “Bu yerda hamma bir-birini qo‘llaydi. Murabbiy bizni yaxshi ko‘radi”.
Cunningham hatto White’ning dastlabki, Carringtonni maqtagan va uni o‘yindan chetlatish qarorini qo‘llab-quvvatlagan bayonotlarini ham himoya qildi. Uningcha, muammo bitta — murabbiy epizodni hali ko‘rmagan paytda gapirgan.
“U klipni ko‘rmagan edi. Oxir-oqibat, u ko‘rmagan edi xolos”, — dedi Cunningham.
U White’ning Carringtonni Connecticut Sun davridan yaxshi bilishini eslatdi. Ikki mavsum birga ishlagan. Shunga qaramay, Cunningham buni o‘ziga xiyonat deb qabul qilmadi.
“U zo‘r o‘yinchi. Ajoyib himoyachi. Uning mehnatini e’tirof etish kerak, va murabbiy epizodni ko‘rmagan bo‘lsa, bu ham normal holat”, — dedi u.
Keyin esa barcha shubhalarga nuqta qo‘ydi: “Men bilan Steph orasida hammasi zo‘r. Steph hammamiz bilan zo‘r”.
Shundan so‘ng Cunningham mavzuni maydonga olib chiqdi. Endi u tashqi reaksiyalar haqida qayg‘urmayapti.
“Endi chindan ham parvo qilmayman. Asosiy narsani asosiyligicha ushlab turishga harakat qilyapman”, — dedi u.
Uning ta’kidlashicha, Fever to‘pni yaxshi bo‘lishdi, himoyada ishladi va eng muhimi — yana zavq topdi.
“Bu hamma gaplar fonida buni qilish qiyin bo‘ldi. Bugun esa hammasi joyiga tushdi, biz bir-birimizni his qildik, zavq oldik va buni Steph uchun, kiyinish xonasidagi hamma uchun qildik”, — dedi Cunningham.
Clark: “Biz uni himoya qilamiz — oxirigacha”
Bu kecha murabbiy uchun o‘ynashga va’da bergan yana bir ism bor edi — Caitlin Clark. U ertalabning o‘zida White bilan gaplashgan, murabbiyning tushayotgan doimiy bosimning og‘irligini juda yaxshi biladi.
“Ko‘p hollarda unutamiz — u ham inson, uning ham hissiyotlari bor. Ba’zi lahzalar juda og‘ir bo‘ladi”, — dedi Clark.
U o‘zining ham tanqid ostida o‘tgan oylaridan misol keltirdi. “Men ham shunday bosimdan o‘tganman. Juda xafa bo‘lgan kunlarim bo‘lgan. Terisi qanchalik qalin bo‘lmasin, baribir ba’zan ta’sir qiladi”, — dedi u.
Clark nafaqat murabbiyini, balki butun muhitni tanqid qildi. Uningcha, odamlar muvaffaqiyatni emas, mojaroni izlayapti.
“Bizning dunyomiz shunday: nafratlanishni yaxshi ko‘ramiz, bo‘linishni yaxshi ko‘ramiz. Hech kim boshqani muvaffaqiyat qozonishini xohlamaydi”, — dedi u. Bu holatni u og‘riqli tomosha deb atadi va “bir-birimizni ko‘tarishni yaxshiroq qilishimiz kerak”, deya qo‘shib qo‘ydi.
Clark White’ga o‘yin oldidan bir va’da berganini ham ochiqladi.
“Bu kecha bu o‘yinni yutmay qolishimizning iloji yo‘q edi. Murabbiyga o‘yindan oldin ham aytdim: bu o‘yinni uning uchun boy bermaymiz”, — dedi u.
Buu, bosim va javob
G‘alaba hammasini yuvib ketmadi. Hamma narsa baribir oson bo‘lmadi. White nomi o‘qilganda, Indiana muxlislari orasidan kelgan buu tovushlari Clarkni larzaga soldi.
“Muxlislar murabbiyni tanqid qilishi mumkin, bu ularning haqqi. Lekin murabbiyimizni buu qilishgani menga yoqmadi. To‘g‘risini aytsam, biroz ko‘nglimni aynitdi”, — dedi Clark.
U bu kelishmovchiliklar kiyinish xonasini parchalamasligini qat’iy aytdi. White — ularning bosh murabbiyi, va bu maqomga hurmat bor.
“Biz uning uchun maydonga chiqamiz, har doim uni himoya qilamiz. Bu hech qachon kiyinish xonasini bo‘lib yubormaydi”, — dedi Clark.
O‘yindan keyin u murabbiyiga bo‘lgan munosabatini bir jumlada jamladi: “Men uni yaxshi ko‘raman va unga achinaman, chunki ba’zida bu hammasi juda ko‘p bo‘lib ketadi. Bugun biz buni uning uchun qildik, bir-birimiz uchun va kiyinish xonasidagi qizlar uchun qildik”.
“Nafrat g‘olib bo‘lmaydi”
White’ning o‘yindan avvalgi chiqishi WNBA atrofida bir necha oydan beri davom etayotgan tortishuvlarga javob edi. Phoenix Mercury o‘yinchisi Alyssa Thomas tomonidan Clark bo‘g‘ziga tushgan zarba, Cunningham’ning ayollar sportini himoya qilish haqidagi pozitsiyasi ortidan kelgan milliy bahslar, murabbiylarning bu mavzudagi javoblari ustidan masxara… Va nihoyat, Carrington tomonidan Cunningham’ga zarba, so‘ng Threads’dagi “White privilege” yozuvi.
Shu fon ostida White minbarga chiqdi va ohangini yashirmadi.
“Nafrat, qo‘rqitish, bo‘linish, ligamizni o‘g‘irlashga urinayotgan barcha narsalar g‘olib bo‘lmaydi. G‘olib bo‘lmaydi. Biz birgamiz. Biz bog‘langanmiz. Bizni bo‘la olishmaydi”, — dedi u.
“Har kuni bu ayollar maydonga jonini qo‘yadi. Har kuni. Ular pastga tushganda, biz baland turamiz. Muhabbat g‘olib bo‘ladi, mehr g‘olib bo‘ladi. Kamtarlik va mehribonlik g‘olib bo‘ladi. Men ular yonidaman, har doim yonida bo‘laman. Qolganlar do‘zaxga ketaverishsin”.
Bu so‘zlar Indiana kiyinish xonasida yodga olinmadi, ular bilan yashaldi. Maydonda bo‘lingan emas, birlashgan jamoa ko‘rindi: to‘p bo‘linayotgan, himoyada yordam kechikmayotgan, yuzlarda tabassum paydo bo‘lgan jamoa.
Endi esa savol bitta: shuncha shov-shuv va bosim ichida, shu darajada “issiq” bo‘lib turgan Fever bu energiyani haqiqatan ham pley-offgacha olib bora oladimi? Chunki bugungi kecha ko‘rsatdiki, ular nafratga emas, o‘zaro sadoqatga suyanishni tanlagan.
