Kamaru Usman: Chempion Karyerasining Eng Og‘ir Savoli

Kamaru Usman yoqasida: afsonaviy chempion karyerasining eng og‘ir savoli oldida

UFC Oklahoma City tunidan keyin Kamaru Usman ilk bor shunchalik jim ko‘rindi. Dricus du Plessis bilan bo‘lib o‘tgan besh raundlik urinish, hakamlarning bir ovozdan qarori, yuzidagi shikastlar va yonib turgan, ammo yetarli bo‘lmagan g‘urur – bularning bari uni bitta savolga tiqib qo‘ydi: davom etish kerakmi?

Chempionning ichki janggi

Sobiq yarim o‘rta vazn toifasi sultoni o‘z podkastida – “Pound 4 Pound” dasturida – Henry Cejudo bilan suhbat chog‘ida niqobni yechdi. U endi raqiblaridan ko‘ra ko‘proq o‘zi bilan jang qilayotgandek.

“Endi murabbiylar, jamoa bilan o‘tirib, hammasini baholashim kerak, karyeramning qaysi nuqtasida turganimni tushunishim kerak”, – dedi u. Gap faqat tanasi yoki rekordida emas. U murabbiylari, oilasi, yillar davomida uning nomi bilan yashagan odamlar haqida o‘ylayapti.

“Umuman olganda, bu ishni davom ettirishga arziydimi-yo‘qmi, ularga buni yana qayta boshdan kechirishga arziydimi, shuni ko‘rishim kerak”, – deya davom etdi u. “Men hech qachon oktagonga chiqib, ularni munosib darajada ifoda etmagan holatim bo‘lmagan.”

Bu so‘zlarda charchoq bor. Faqat jismoniy emas, ruhiy ham. Bir paytlar 15 ta ketma-ket UFC g‘alabasi bilan raqobatni bo‘g‘ib qo‘ygan, besh marotaba kamarini himoya qilgan yigit endi har bir jangdan keyin “bu oxiri bo‘lishi mumkinmi?” degan fikr bilan yashayapti.

“Juda ko‘p narsaga erishganingda, sportda shunchalik baland cho‘qqilarni ko‘rganingda, pastliklarni his qilish ancha og‘ir bo‘ladi”, – dedi u. Bu gapda Oklahoma City tunining butun mazmuni jam.

Du Plessisning bosimi va o‘yin rejasi

Raqamlar sovuqqon: hakamlar bahosi 50-45, 49-46, 49-46 – barchasi Dricus du Plessis foydasiga. Bu shunchaki raqam emas, kechasi bo‘lib o‘tgan voqeaning aniq ko‘zgusi.

Jangning ilk daqiqalaridan boshlab, tabiatan kattaroq bo‘lgan du Plessis oktagonda o‘zini xo‘jayin kabi tutdi. O‘ziga xos “g‘alati” bosimi, holatni tez-tez almashtirishi, uzoqdan ishlaydigan jab va past tepki zarbalari bilan masofani belgilab oldi. Usman esa odatdagi kabi yaqin masofaga kira olmadi, kurashini ishga solish uchun kerakli imkoniyatlarni topa olmadi.

Janubiy afrikalik jangchining o‘yin rejasi sodda, ammo sovuqqon edi: shoshmaslik, zarbalarni tanlab ishlatish. Buni uning murabbiyi Morne Visser ham jang davomida doim eslatib turdi. Usman esa ko‘proq javob qaytarishga majbur bo‘ldi, tashabbusni qo‘lga olishga urinib, lekin to‘liq burib ololmadi.

Burilish nuqtasi ikkinchi raundda keldi. Usman tanaga jab tashlash uchun pastga egilgan onida, du Plessis janubiypaw holatidan chap tizzani ideal vaqtda ko‘tardi. Zarba manzilga yetdi. Usman larzaga tushdi.

Shundan keyin yana bir noxush lahza: du Plessisning bosh barmog‘i ko‘z atrofidan sirg‘alib o‘tgandek bo‘ldi, natijada Usmanning chap ko‘zi ancha cheklangan holatga tushdi. Shunga qaramay, u jangni davom ettirdi. Hakamlar bu holatni zarba deb baholashdi, va oradan ko‘p o‘tmay du Plessis janubiypaw holatidan yuqoridan o‘tilgan o‘ng xook bilan Usmanni yiqitdi.

Shu paytda ko‘pchilik uchun ssenariy aniqdek tuyuldi. Ammo Usman hali so‘nggi so‘zini aytmagandi.

Yurak, tajriba va kech uyg‘ongan bosim

Uchinchi va to‘rtinchi raundlarda eski Usmanning soyasi qaytdi. U ko‘proq zarba bera boshladi, o‘ng qo‘li aniq ishladi, du Plessisni panjara tomon sura oldi. Bu paytda jang nafaqat texnik, balki xarakter sinoviga aylandi.

Du Plessis esa o‘z o‘yinidan chekinmadi. U turli holatlardan zarba yo‘llashni davom ettirdi, boshga chap tepki ham o‘rnini topdi – bu zarba ko‘p muxlislarning xotirasida Leon Edwardsning Usmanga qarshi mashhur nokautini eslatdi. Tarix yana qaytarilmagani bilan, ramziy o‘xshashlik sezildi.

Beshinchi, so‘nggi raund oldidan Usmanning burchagi ochiq aytdi: faqat yakuniy zarba qutqaradi. U bunga javoban oldinga yurdi, kombinatsiyalar bilan hujum qildi, jangni faol yakunladi. Ammo vaqt uning tarafida emasdi. Hakamlar qarori allaqachon shakllanib bo‘lgandi.

Shunga qaramay, bu kecha uning yuragi e’tirofsiz qolmadi. U ham, du Plessis ham “Fight of the Night” mukofotiga sazovor bo‘ldi. Lekin bu mukofot chempionning ichki og‘rig‘ini yengillashtira olmaydi.

Og‘riq, jarohat va bahona bo‘lishi mumkin bo‘lgan, ammo bo‘lmagan narsa

Podkast davomida Henry Cejudo muhim detaldan og‘iz ochdi: Usman jangga yirtilgan ko‘krak mushagi bilan chiqqanini aytdi. “Men sening bu jangni qabul qilganing yoqmadi. Bir tomonlama ko‘krak bilan jang qilish boshqa gap, Kamaru”, – dedi u.

Bu fakt Usmanning kurashi nega odatdagidek ishlamaganini, nega uning ko‘plab olishga urinishlarini du Plessis to‘xtatib qo‘yganini tushuntirib beradi. Ammo Usman bunga qaramay, oson yo‘lni tanlamadi.

“Men buni tushunaman, Henry, lekin nima bo‘lsa, shu bo‘ldi”, – dedi u. “Biz har safar tavakkal qilamiz, bahona yo‘q. Tavakkal qilamiz, ba’zan ish beradi, va hech kim bilmaydi.”

Bu so‘zlar chempionlik mentalitetini aniq ko‘rsatadi. Jarohat haqida gap bor, lekin u uni niqobga aylantirmaydi. Natija – natija.

Yo‘l ajralishi: davom etishmi yoki nuqta qo‘yishmi?

39 yoshda Kamaru Usman karyerasining burilish chorrahasida turibdi. U Leon Edwardsga qarshi kamarini boy berdi, darhol revanshda ham yutqazdi, so‘ngra Khamzat Chimaev bilan qisqa muddatda kelishilgan jangda mag‘lub bo‘ldi. O‘rtada Joaquin Buckley ustidan g‘alaba uni qayta harakatga keltirgandek bo‘lgandi, ammo du Plessisga qarshi mag‘lubiyat yana hammasini savol ostiga qo‘ydi.

Bir paytlar raqiblarni ketma-ket yanchib, toifasini “qulf”lab qo‘ygan chempion endi sportning eng qattiq haqiqatiga yuzlanmoqda: vaqt hech kimni ayamaydi. Ayniqsa, darajasi shunchalik baland bo‘lgan jangchi uchun tushish yanada og‘riqli bo‘ladi.

“Bu seni juda qiyin, og‘ir joyga qo‘yadi – juda qattiq va ehtimol doimiy qaror qabul qiladigan nuqtaga”, – dedi Usman.

Endi u murabbiylari, oilasi bilan o‘tirib, jimgina qaror qabul qiladi. Oktagonga yana bir bor qaytadimi yoki qo‘lqoplarini osib qo‘yadimi – buni vaqt ko‘rsatadi. Lekin bitta narsa o‘zgarmaydi: yarim o‘rta vazn tarixida uning nomi eng buyuklardan biri sifatida allaqachon o‘yib yozilgan.

Savol shuki, Kamaru Usman o‘zi yaratgan shu merosga yana bir bob qo‘shadimi yoki uni shu holicha, og‘ir, ammo munosib yakun bilan qoldirishni tanlaydimi?