Lewis Hamilton Silverstone'da qaytmoqda: Britaniya Grand Prix oldidan

Tabassum qilgan, yelkalari bo‘sh, ko‘zida esa tanish yaltirash. Silverstone bo‘ylab yurgan Lewis Hamilton aynan shunday ko‘rinadi – o‘z hududiga qaytgan, o‘z ishining eng zo‘rini yana bir bor ko‘rsatishga shay bo‘lgan odam. Bu hafta oxiridagi British Grand Prix arafasida u tanqidchilarga jim turishni eslatayotgan, hanuz hisoblashishga majbur etadigan kuch ekanini yana bir bor eslatyapti.

Bu yer – deyarli uning mulki. 2007 yildagi debyutidan beri Silverstone’da to‘qqizta g‘alaba. Bir poygada bunday ko‘rsatkichga hech bir haydovchi yetolmagan. Shu paytdan boshlab Hamilton, bu trek va tribunalarni to‘ldirgan muxlislar o‘rtasida uzilmagan, oson so‘nmaydigan muhabbat hikoyasi boshlangan.

Hozirgi xotirjam, zavq bilan ishga kirishayotgan Hamilton qiyofasi 2025 yilgi uning Ferrari bilan ilk mavsumidagi “annus horribilis” – dahshatli yil – bilan keskin teskari. O‘sha payt, yangi jamoaga moslashish, 12 yilgi Mercedes davridan keyingi o‘tish davri, raqobatbardosh bo‘lmagan mashina… hammasi uni karyerasidagi eng past cho‘qqiga tushirib qo‘ygandi.

Endi esa manzara boshqacha. “Ot” yana sakrayapti, Hamilton esa yana yosh kovboyday sahnaga qaytdi. O‘tgan oy Barcelona-Catalunya GP’dagi ilk Ferrari g‘alabasi unga nafaqat poytaxt, balki butun paddokda kayfiyatni o‘zgartirib yubordi.

Ferrari o‘tgan yilga qaraganda ancha kuchli mashina yasadi. Ha, Silverstone’ning yuqori tezlikdagi “rollerkoster” xarakterida Mercedes bilan to‘liq teng kurashish uchun quvvat biroz kamdek tuyulishi mumkin, lekin o‘zgarishlar faqat texnik emasdi. Bu mashinada Hamiltonning xarakteri, irodasi, farq kiritish qobiliyati ham bor.

U bu jarayonni boshidan oxirigacha munosabatlarni qayta qurish deb ataydi. Uning so‘zlariga ko‘ra, hammasi pastdan yuqoriga qadar yangi hamkasblari bilan bog‘lanishni to‘g‘ri yo‘lga qo‘yishdan boshlangan. “Jamoamdagi ayrim odamlarni va ularning qanday bog‘lanishini qayta sozlash, tashkilotdagi yuqori darajadagilar bilan o‘zimni qayta moslashtirish, bir yo‘nalishda ekanimizga, ittifoqchi ekanimizga ishonch hosil qilish” – u bu mavsumdagi sakrash omillaridan biri sifatida shuni ko‘rsatadi. Bu esa Ferrari rahbariyatidagi ayrimlar uchun unchalik yoqimli eshitilmasligi mumkin bo‘lgan, qanchalik og‘ir bo‘lgan moslashuv jarayonidan darak beradi.

“Endi biz sinxron harakatlana olyapmiz, har bir hafta oxiri o‘tgan yili juda og‘ir o‘tardi,” deydi u. “Shu bois tabiiy ravishda odamlar sizni kamroq tinglay boshlaydi: ‘Natijalar shunaqa bo‘layotgan bo‘lsa, seni nega eshitishimiz kerak?’ Ishonchni qayta tiklash uchun ancha vaqt ketdi. Hozir bu ishonch bor, men so‘ragan narsalar amalga oshyapti.

“Bu ikki tomonlama yo‘l, albatta. Bir-birimizni oldinga itaryapmiz, hamkorlik nihoyat paydo bo‘ldi.”

“Nihoyat” degan so‘z hammasini aytib turibdi. O‘tgan mavsumning ayrim pallalarida Hamilton shu qadar tushkunlikka tushganki, o‘zini-o‘zi shubha ostiga ola boshlagan. “Kimligimni eslayapman, xolos,” degandi u bu mavsum boshida. “O‘tgan yili ba’zan kimligimni unutib qo‘ydim.”

Formula 1’ning yetti karra chempioni uchun bu g‘alati, ammo juda insoniy e’tirof. Tashqaridan qaraganda, go‘yoki u “yorug‘lik so‘nishiga” yaqinlashayotgandek ko‘ringan pallada, aslida Hamilton o‘z irodasini yanada kuchliroq ishga solayotgan edi.

Uni avvalgi texnik reglamentlar ham charchatgan edi. “Ground effect” aerodinamikasi uning haydash uslubiga mos kelmadi, yangi qoidalar esa unga ko‘proq yoqyapti. Eng muhimi, u mashina va jamoani o‘ziga moslab qayta yasashga kirishdi.

Old osmani o‘zi o‘tgan mavsum ishlab chiqishda yordam bergan konfiguratsiyaga almashtirishni talab qildi. Tormoz disklari bo‘yicha ham qarorni o‘zgartirdi: Brembo o‘rniga Carbone Industrie. Kimlargadir bu mayda detaldek tuyulishi mumkin. Lekin yuzlab soniyadan ulushi bo‘yicha o‘lchanadigan sportda, kech tormoz olishni yoqtiradigan haydovchi uchun aynan o‘sha “his” hal qiluvchi bo‘lishi mumkin.

U poyga muhandisi Carlo Santi bilan ham tobora jonlanayotgan aloqaga ega bo‘lib boryapti. Hamilton uni hazil aralash “Italian Bono” deb atadi – Mercedes davridagi ishonchli hamrohi Peter Bonningtonga ishora qilib. Santi avvaliga vaqtincha vazifani bajarayotgan edi, lekin ular o‘rtasidagi ritm shu qadar tez topildiki, endi uning uzoq qolishi deyarli aniq. Yana bir muhim bo‘lak o‘z joyiga tushdi.

Yana bir jihat: Hamilton jamoadoshi Charles Leclerc’ni poygada ortda qoldiryapti. Ferrari’da 2019 yildan beri bo‘lgan Leclerc 2025 yilda Hamiltondan ustun kelgandi, ko‘pchilik buni 41 yoshli britaniyalikning endi yosh sherigiga tenglasha olmasligining isboti sifatida ko‘rgan, Leclerc esa uning pasayishini “rasmiylashtiradi” degan qarashlar ko‘paygandi.

Bu tashxis ham erta, ham qo‘pol bo‘lib chiqdi. Hozir Leclerc o‘zini yo‘qotib qo‘ygandek, Ferrari’da asosiy kuch esa Hamiltondek ko‘rinadi. Uch podium va bitta g‘alaba – bu natijalar britaniyalik haydovchining hanuz chempionlik poygasida, Mercedes yetakchisi Kimi Antonelli bilan kurashishda o‘ziga ishonganini ko‘rsatadi.

Barcelona’dagi g‘alaba Ferrari bazasida ham, butun F1 olamida ham katta shodiyona bilan kutib olindi. Hamilton hanuz sportning eng katta global yulduzi, balki endi Scuderia’ning rosso corsa ranglarida bu nufuz yanada oshgandir. Ammo bu eforiya ortidan Avstriyadagi sovuqqon haqiqat keldi: beshinchi o‘rin.

Shunga qaramay, u Silverstone’dan mo‘’jiza kutmayapti, lekin uy poygasida yana o‘z ishidan zavqlanayotgan Hamilton bor ekan, hech narsani istisno qilib bo‘lmaydi. “Ferrari’dagi har bir inson juda ruhlangan, qo‘lidan kelganicha itaryapti, men bundan ortiqni so‘ray olmayman,” deydi u keng tabassum bilan.

Eski aerodrom yana uning dahosiga taslim bo‘ladimi-yo‘qmi, buni faqat yakshanba biladi. Ammo bir narsa aniq: Hamilton bu yo‘ldan yana rohatlanmoqda. Demak, biz ham tomoshadan zavq olishga tayyor bo‘lishimiz kerak.