Lionel Scaloni: Mag‘lubiyatdan Keyingi Eng Og‘ir Post
Argentina terma jamoasi bosh murabbiyi Lionel Scaloni bir yilga yaqin sukutdan so‘ng nihoyat o‘zining Instagram sahifasiga qaytdi. U yerga qo‘yilgan bitta surat — murabbiylar shtabi bilan tushgan oddiy kadr. Lekin ostidagi matn oddiy emasdi. Ispaniyaga qarshi finaldan keyingi bir hafta davom etgan his-tuyg‘ular bo‘ronini tartibga solishga qaratilgan, uzun, og‘ir, juda shaxsiy murojaat.
U o‘zi tan oladi: bu so‘zlarni topish uchun vaqt kerak bo‘ldi. U hafta ichida kechgan holatni “g‘am va quvonch, ko‘z yosh va tabassum, iztirob va osoyishtalik” aralashgan kunlar sifatida ta’riflaydi. Ijtimoiy tarmoqlarni yoqtirmasligini ham yashirmaydi. Baribir, butun mamlakatga birvarakayiga murojaat qilish uchun aynan shu yo‘lni tanlaydi.
Kuboksiz uzr, lekin boshqa g‘alaba haqida
Pujatolik murabbiy natijadan qochmaydi. U ochiq yozadi: yana bir kubokni uyga olib kelolmagani uchun uzr so‘raydi. Oddiy kunlardagi qiyinchiliklar orasida yangi titul kamida bir necha kunga bo‘lsa-da, hayotdagi “xunuklik”ni unuttirib turishini, bu umidni oqlay olmagani uchun o‘zini aybdor his qilishini bildiradi.
Lekin u tezda hisob va medallardan uzoqlashadi. Uningcha, bu safar haqiqiy yutuq boshqa joyda. U “mening jangchilarim” deb ataydigan futbolchilar guruhi — xotini bilan suhbatlarda ham shunday deb ta’riflaydigan odamlar — butun turnir davomida maydonda va undan tashqarida ko‘rsatgan qadriyatlarida.
Scaloni ularni birma-bir sanab chiqadi: mehnat, ishtiyoq, qat’iyat, “men buni qila olaman” degan ichki ovoz, yo‘l tik qiyalikka aylanganda ham taslim bo‘lmaslik, ichingda hech narsa qolmagandek tuyulganda ham borini berish. U bularni “haqiqiy kubok” deb ataydi.
Katta harflar bilan yozilgan javob
Matn o‘rtalarida u alohida bir nuqtaga urg‘u beradi. Tanqidlar. Turnir davomida jamoa tashqarisidagi odamlar tomonidan aytilgan gaplar, savollar, shubhalar. U bu jumlani ataylab katta harflar bilan yozadi: “BIZNI TANIMAYDIGAN ODAMLARDAN KELGAN MUZDEK SUV CHELAGLARINI KO‘TARISH”. Shu satr ko‘plab ommaviy axborot vositalari tomonidan jahon chempionlariga qarshi bo‘lgan tanqidiy ovozlarga jim, lekin aniq javob sifatida talqin qilindi.
Murabbiy bu yerda ham ohangni o‘zgartirmaydi: “o‘zingni tutishni bilish”, “miya buyruq bermay qo‘yganda ham tik turishni xohlash” kabi iboralar bilan jamoa ruhiy portretini chizadi. Natijani o‘zgartirib bo‘lmaydi. Lekin qanday yutqazganing — uningcha, Argentina uchun hamon mezon.
Soyada qolganlar va ochiq qolgan savol
Post faqat futbolchilar va murabbiylar haqida emas. Scaloni alohida ravishda AFA tizimidagi, ko‘zga ko‘rinmaydigan, lekin jamoaning qulayligi uchun tinimsiz mehnat qiladigan xodimlarga minnatdorchilik bildiradi. “Biz o‘zimizni qulay his qilaylik deb tinchgina ishlaydiganlar” — deb yozadi u. Bu, odatda, final sahnasida ko‘rinmaydigan, lekin har bir mashg‘ulot, har bir safar, har bir kechani ta’minlab beradigan katta armiyaga ishora.
Argentinalik muxlislarga bo‘lgan minnatdorlik esa alohida qatlam. U har bir muxlisdan olgan mehrni eslatadi, stadiondagilarni ham, uyida ekranga termulib o‘tirganlarni ham. Shunga qaramay, bitta narsa haqida lom-mim demaydi: o‘z kelajagi. Terma jamoa boshida qoladimi yoki yo‘qmi — bu savol uning maktubida javobsiz qoladi. Aynan shu jimlik endi mamlakat bo‘ylab eng ko‘p muhokama qilinayotgan mavzulardan biriga aylanmoqda.
“Argentinalik do‘st — xazina”
Post oxiri esa qisqa, lekin kuchli ohangda tugaydi. Scaloni qo‘shimcha satr bilan yakunlaydi: “Kimning argentinalik do‘sti bo‘lsa, uning xazinasi bor”. Shu jumla ijtimoiy tarmoqlarda chaqmoqdek tarqaldi. Bu ibora butun matnning ruhini jamlab turgandek: bu safar gap kubokda emas, odamlar orasidagi rishtalarda, o‘zaro ishonch va faxrda.
Natija o‘zgarmaydi, final qayta o‘ynalmaydi. Lekin Pujatodan chiqqan murabbiy o‘z jangchilarini qanday himoya qilayotganini, ularning ortida turgan xalq bilan qanday aloqani qadrlashini aniq ko‘rsatdi. Endi savol bitta: shu ruhni yetaklab kelgan odam Argentina uchun yana qancha vaqt oldingi chiziqda qoladi?
