Thomas Frankning Tottenhamdagi tajribasi va kelajak rejalari
Thomas Frank Angliyaga 2018-yil oktyabrida kelganida, ko‘pchilik uni navbatdagi tajribali legioner murabbiy deb qabul qilgandi. Oradan yetti yilga yaqin vaqt o‘tdi, u esa Brentford’ni nafaqat Premyer-ligaga olib chiqdi, balki “asalari”ni yuqori divizionning to‘liq huquqli a’zosiga aylantirdi. 317 o‘yin, aqlli transferlar, maydondan tashqarida ham, ichkarisida ham mohir boshqaruv – Frankning obro‘si aynan shu yerda portladi.
Brentford - Premyer-liga a’zosi
Shu obro‘ uni London bo‘ylab katta sakrashga olib keldi. 2025-yil yozida Tottenham yordam so‘rab murojaat qildi. Europa League g‘olibi Ange Postecoglou ketganidan keyin klub yangi yo‘l, yangi ovoz izlayotgandi. Frank rozi bo‘ldi. Brentforddan shahar bo‘ylab ko‘chib o‘tib, “Spurs” bosh murabbiyiga aylandi.
Tottenhamdagi sakkiz oy: tuzatib bo‘lmas rut
Ammo u qo‘l olgan jamoa allaqachon chuqur botqoqda edi. Tottenham ichida ham, tashqarisida ham bosim, beqarorlik, ishonchsizlik. Frank sakkiz oy kurashdi. Ritm topishga, zalni o‘zgartirishga, kiyinish xonasini uyg‘otishga urindi. Lekin klubdagi tizimli muammolar bir murabbiyning niyatidan kuchliroq bo‘lib chiqdi.
2026-yil fevralida bu tajriba tugadi. Frank bilan xayrlashildi, tebranishlar davom etdi: Igor Tudor keldi-ketdi, so‘ng Roberto De Zerbi kelib, yana bir notekis kampaniyani boshdan kechirdi. Natija? Yana 17-o‘rin, yana xavfli tushish chizig‘iga yaqin mavsum, omon qolish – xolos.
Bu qulashni Frank zimmasiga yuklash adolatdan yiroq. Ayrim murabbiylar haqida “Pep Guardiola ham bu jamoani harakatga keltira olmasdi” deyish odat bo‘lib qolgan. Tottenhamning so‘nggi yillardagi holati aynan shunday misollardan biri.
“U yana qaytadi” – Morrisonning ishonchi
Sobiq Brentford hujumchisi, hozir esa GOAL bilan suhbatda fikr bildirgan va Freebets.com bilan hamkorlik qilayotgan futbol sharhlovchisi Clinton Morrison ham aynan shuni ta’kidladi. U shunday deydi: Thomas Frank to‘g‘ri loyiha paydo bo‘lishini kutyapti, vaqti kelganda esa albatta qaytadi.
Morrisonning fikricha, Brentforddagi ish – o‘lchov. U yerda Frank klubni nafaqat maydonda, balki bozor stolida ham ko‘tarib qo‘ydi. Transfer siyosati, moslashuvchan taktika, futbolchilarga ishonch – bularning barchasi Brentford’ni o‘z yo‘liga ega klubga aylantirdi. Tottenham esa mutlaqo boshqa sahna bo‘ldi: “U Tottenhamga bordi. Juda qiyin edi. Vaziyatning o‘zi og‘ir edi. U o‘sha futbolchilar guruhidan ohang chiqara olmadi. Bu juda qiyin bo‘ldi”, – degan mazmunda fikr bildiradi Morrison.
Shunga qaramay, u Frankning qaytishiga shubha qilmaydi: murabbiy bozorini kuzatadi, mavsumni yomon boshlagan klublarni, bosim ostidagi rahbarlarni ko‘radi va o‘z paytini kutadi. Kimgadir sabr yetmaydi, kimdir startda yiqiladi – ana shunda Frank yana ish stoliga qaytishi mumkin.
Crystal Palace o‘rniga Pierre Sage – yo‘l burilishi
Morrison hatto yozgi bozor paytida Thomas Frank uchun tabiiy ko‘chish nuqtasini ham ko‘rgan: Crystal Palace. Uning nazarida, Palace va Brentford o‘rtasida ma’lum o‘xshashlik bor – ambitsiya, lekin realizm bilan. Shuning uchun ham u Selhurst Park yangi murabbiy izlayotganda Frank nomini o‘sha ro‘yxatda tasavvur qilgan.
Biroq klub yakunda Pierre Sage’ni tanladi. Bu esa Frank uchun eshik yopildi, lekin bozor hali tugamagan. Mavsum uzun, stollar tebranadi.
Endi navbat Fulhamgami?
Savol endi boshqa tomonga qaraydi: keyingi imkoniyat G‘arbiy Londonda, Fulham’da paydo bo‘lishi mumkinmi?
Alvaro Arbeloa boshchiligidagi jamoa 2026-27-yilgi Premyer-liga mavsumini ochkolarisiz boshladi. Uchta o‘yin, nol ochko, savollar ko‘payib boryapti. Marco Silva bu klubda shunchalik kuchli ish qildiki, uning o‘rnini bosish har qanday murabbiy uchun og‘ir bo‘lishi aniq edi. Aynan shuning uchun Arbeloaga sabr bilan qarash kerak, lekin natijalar ham stolga kelishi shart.
Morrison Fulham haqida gapirar ekan, bir vaqtning o‘zida ogohlantiradi ham, tasalli ham beradi. Uningcha, klub tarkibida sifat yetarli, jamoa oldinga hujumda yaxshi ko‘rinadi, lekin Arbeloa tanlagan ochiq, ekspansiv futbol hozircha bir muammo tug‘diryapti – juda ko‘p gol o‘tkazib yuborish. Uch o‘yin – bu hukm emas, lekin signaldir. G‘alabalar kelishi kerak.
Agar bu burilish bo‘lmasa-chi? Shunda savol yanada keskinlashadi: Fulham rahbariyati tajribali, Premyer-ligani ichidan biladigan, Londonni o‘rgangan murabbiyga qaraydimi? Ism esa bitta – Thomas Frank.
Oldinda Anfield, orqada bosim
Fulham uchun jadval ham rahm qilmayapti. Ular endi Anfield’ga, Liverpool mehmonligiga borishadi. Yangi ochko izlash uchun eng qulay joy emas. Ayniqsa, mavsumni yomon boshlagan paytda.
Brentford esa boshqa kayfiyatda. Klub hali mag‘lubiyat ko‘rmagan, navbatdagi to‘xtash joy – Bournemouth. Frankning sobiq jamoasi yana o‘sha pragmatik, lekin jasur futboli bilan ochkolar yig‘ib boryapti. Bu ham uning Brentforddagi merosi qay darajada chuqur ildiz otganini ko‘rsatadi.
Frank – tomoshabin, lekin uzoq vaqtgacha emas
Bugun Thomas Frank tribunadan tomosha qiluvchi, mikrofon ortida fikr bildiruvchi rolida. 2026-yilgi Jahon chempionatida pundit sifatida ishladi, futbolni boshqa rakursdan ko‘rdi, o‘rgandi, tin oldi. Lekin bunday murabbiylar uzoq vaqt chetda turolmaydi.
52 yosh – murabbiylik uchun aynan pishiq davr. Tottenhamdagi og‘ir tajriba uni charchatgan bo‘lishi mumkin, lekin ayni paytda qayta yo‘lga tushishga ham majbur qiladi. U hozir bozorni kuzatib turibdi: kim yiqiladi, kim bosim ostida qoladi, qaysi klub yangi yo‘l izlaydi?
Savol bitta: qaysi eshik birinchi bo‘lib ochiladi – va Thomas Frank o‘sha eshikdan kirganda, Premyer-ligadagi navbatdagi bob qanday yoziladi?
