Tottenhamning Sidneyda o'tkazgan sayohati: jetlag va erkinlik
Tottenham futbolchilari va ularning bosh murabbiyi Roberto De Zerbi yaqinda soat emas, qit’alar bilan kurashdi. Enfielddan Oklendga – taxminan 11 400 mil. 30 soatdan ortiq parvoz, bir necha marta qo‘nish, so‘ngra yana uch soatlik yo‘l bilan Avstraliyaga, Sidneyga. Xaritada qaralsa, Enfielddan atigi 24 mil narida, lekin bu safar gap Buyuk London emas, New South Walesdagi Enfield haqida.
De Zerbi o‘zi tan oladi: tana hali ham yo‘lda.
“Faqat ish va uyqu, uxlab olishga urinyapman, chunki jetlagdan juda qiynalyapman. Restoran yo‘q, hech narsa yo‘q. Faqat yigitlarni imkon qadar eng yaxshi tarzda o‘yinga tayyorlash va uch-to‘rt soatdan ko‘proq uxlashga harakat qilish”, – deydi u.
Bu safarlarning ortida uchta aniq sabab yotadi. Birinchisi – pul. Bunday turnelar promouterlar va homiylardan millionlab daromad keltiradi. Ikkinchisi – brendni kengaytirish, yangi bozorlar, yangi avlod muxlislari.
Uchinchi sabab esa raqamlar bilan o‘lchanmaydi: klubni jon deb biladigan, lekin Londonga uchib kelishga qurbi yetmaydigan muxlislarga futbolni o‘zlari yashaydigan shaharga olib borish.
Murabbiylar uchun bosh og‘riq, futbolchilar uchun bog‘lovchi ko‘prik
Har qanday murabbiy tan oladi: ideal variant – butun tayyorgarlik davrini bazada, bir joyda, uzluksiz o‘tkazish. Safarlar, reyslar, mehmonxonalar, vaqt farqi – hammasi rejani buzadi.
Lekin yo‘l azobi bosilgach, turnelar jamoa uchun boshqacha imkoniyat ochadi. Yangi transferlar jamoaga singadi, futbolchilar bir-biriga yaqinlashadi, maishiy chalg‘ituvchilardan uzoqda, faqat futbolga jamlanadi.
Yana bir nozik jihat bor: ayniqsa yosh futbolchilar uchun bu safarlar dunyoni ko‘rish, boshqa madaniyatlarni his qilish imkoniyati. Ta’tilga o‘zi borolmaydigan nuqtalarga ham klub bilan birga yetib boradi.
Shu yerda yana bir foyda paydo bo‘ladi – lekin bu safar maydonda emas, ko‘chada.
Sidney – futbol emas, rugby shahri
Premier League butun dunyoda tomosha qilinadi, lekin hamma joyda ham futbol birinchi raqamli sport emas. Sidney – buning yaqqol misoli.
Tottenham bu yerda oz emas, lekin futbol bo‘yicha hukmron ham emas. Rasmiy muxlislar guruhi OzSpurs ko‘p sonli a’zolarga ega, klub nomi tanish. Lekin 5,6 million aholiga ega shaharda futbol sportlar reytingida pastroqda.
Rugby League va Australian Rules Football bu yerda hukmron. Ange Postecoglou tayinlangach, Tottenham Hotspur nomi Avstraliya matbuotida tez-tez ko‘rina boshladi, lekin ko‘pchilik hanuz klub futbolchisining yuzini tanimasligi mumkin.
Mana shu joyda futbolchilarning o‘zi uchun kutilmagan qulaylik paydo bo‘ladi.
Yulduzlar – oddiy sayyohlar qiyofasida
Londonda ular ko‘chaga chiqqan zahoti selfi so‘raydiganlar qurshovida qoladi. Sidneyda esa – boshqa manzara.
Dushanba oqshomi, soat taxminan 21:30 atrofida Sydney Harbour bo‘ylab sayr qilayotgan Archie Gray va Lucas Bergvall shunchaki olomonga qo‘shilib ketdi. Sydney Opera House atrofi gavjum, suratga tushayotganlar, sayyohlar, mahalliylar.
Ular oppoq, Spurs logotipi tushirilgan sport kostyumida, shortikda. Avstraliya qishi bu hafta Sidneyni ayamasdan, yumshoq iliqlik bilan kutib olgan.
Barcha belgilar bor: klub brendi, sportchi qiyofasi. Lekin hech kim yoniga kelmaydi. Hech kim imzo so‘ramaydi. Hech kim telefonini uzatmaydi.
Ertasi kuni ular shaharda velosipedda sayrga chiqadi. Yana deyarli hech qanday shov-shuvsiz.
Boshqa futbolchilar ham shahar bo‘ylab ko‘rinib qoladi – ba’zilarini muxlislar payqab qoladi, xolos. Klub rahbariyati, hattoki egalari – Lewis oilasi ham shaharda bemalol yuribdi.
Murabbiylar shtabi Sidney botanika bog‘larida sayr qilgani ko‘ringan, De Zerbi esa shahar ko‘chalarida telefon orqali gaplashib yurgancha uchrab qoladi. Uning yuzida hamon yo‘l charchog‘i seziladi, ammo u ham shu qisqa erkin daqiqalardan bahra olayotgani ayon.
Avstraliya havosidagi erkin nafas
Professional futbolchi bo‘lish – katta maosh, mashhurlik, stadionlarda minglab odamlarning hayqirig‘i. Lekin bu hayotning soyali tomoni ham bor: doimiy e’tibor, shaxsiy hududning deyarli yo‘qligi.
Sidneyda esa hammasi boshqacha. Bu yerda Tottenham futbolchilari o‘zlarini bir zumga bo‘lsa-da, oddiy sayyohdek his qila oladi. Navbatlar, ko‘priklar, manzaralar, tungi shahar chiroqlari – hammasini hech qanday qo‘riqchi va kameralar qurshovisiz tomosha qiladi.
Ular uchun bu, ehtimol, turnening eng katta bonuslaridan biri. Jetlag, uzoq parvozlar, mashg‘ulotlar orasida qisqa, lekin muhim nafas olish fursati.
Avvaliga pul, marketing va global brend haqida gapiriladi. Lekin Sidney kechalari shuni ko‘rsatmoqda: ba’zan eng katta yutuq – shunchaki hech kim tanimaydigan shaharda, hech kim to‘xtatmaydigan ko‘chada erkin yurishdir.
