Anfield atrofida irqchilik hujumiga uchragan oila
Anfield atrofida tug‘ilgan kunni nishonlashga chiqqan bir oila irqchilik hujumiga uchragani haqida gap ketar ekan, bu safar stadiondagi gollar emas, ko‘cha chetidagi nafrat sarlavhalarga chiqdi.
Bristolda yashovchi, uzoq yillik Liverpool FC muxlisi Salim Ahmed oilasini 7-avgust kuni Anfield atrofida sayrga olib chiqqan edi. Reja oddiy va yoqimli: shaharni ko‘rish, stadion devorlaridagi murallarni tomosha qilish, ikki kundan keyin bo‘lib o‘tadigan AS Monaco bilan o‘rtoqlik uchrashuvi oldidan muhitni his qilish. Ayniqsa, bu sayohat uning 13 yoshga to‘layotgan o‘g‘li uchun tug‘ilgan kun sovg‘asi edi.
Ammo orzudagi futbol sayohati bir zumda dahshatli xotiraga aylandi.
Murallar ostida boshlangan dahshat
Ahmedning aytishicha, u, rafiqasi va uch farzandi – 13 yoshli tug‘ilgan kun egasi, 9 yoshli o‘g‘li va 7 yoshli qizi – Anfield tashqarisidagi murallardan birini tomosha qilib turgan paytda, hammasi bir lahzada o‘zgargan.
“Beshovimiz rasmlarga qarab turgandik, birdaniga shovqin eshitildi va shu zahoti ustimizga tupuk sachraganini sezdik”, – deya eslaydi u.
Ular ortiga o‘girilib qaraganida, velosipedda yonlaridan o‘tayotgan bir guruh o‘smirlarni ko‘rishgan. Hech qanday bahs, hech qanday tortishuv bo‘lmagan, deydi Ahmed. Oila murallarga termulib turgan, bolalar esa ortlarida, shunchaki yo‘ldan o‘tib ketayotgan.
“Tupukni sochimizda, kiyimlarimizda his qildik”, – deydi u. “Hech qanday qo‘zg‘atuvchi holat bo‘lmagan, biz ularga orqa o‘girib turgan edik”.
Shu ondayoq u avval oilasini xavfsiz joyga olib chiqib ketishga harakat qilgan. Farzandlari hayrat va qo‘rquv ichida qolgan, tug‘ilgan kun kayfiyati esa butunlay buzilgan.
Ota qaytdi – va irqchi haqorat eshitdi
Oilani chetga olib chiqqach, Ahmed baribir jim qolmadi. U o‘sha o‘smirlardan birini qayta topib, qilgan ishini yuziga aytish uchun orqaga qaytgan. Ota sifatida, inson sifatida, bunga befarq qaray olmasdi.
Shu payt, uning so‘zlariga ko‘ra, o‘smirlardan biri unga irqiy haqoratli so‘z ishlatgan. Endi bu shunchaki ko‘cha bezoriligi emas, aniq nafrat jinoyatiga aylangan edi.
Politsiya ma’lumotiga ko‘ra, izlanayotgan o‘smir oq tanli, yoshi taxminan 13–15 lar atrofida, qora-ko‘k shortik va qo‘l yenglari to‘q rangli, och kulrang futbolka kiygan bo‘lgan.
Merseyside Police bu voqeani “jirkanch” deb atadi va bunday nafrat jinoyatlariga nisbatan mutlaqo murosasiz ekanini ma’lum qildi. Ch Insp Andrew Fielding shunday deydi: “Biz jamoalarimizda nafrat jinoyati yoki zo‘ravonlikka yo‘l qo‘ymaymiz. Har qanday ma’lumotni sinchiklab o‘rganamiz va zarur choralarni ko‘ramiz”.
Bolalar kayfiyati va shahar obrazi
Ahmed bu voqea oilasini qanchalik larzaga solganini yashirmaydi. Ayniqsa, bolalar uchun bu birinchi katta futbol safari, birinchi marta Anfieldni yaqinidan ko‘rish imkoniyati edi.
“Biz hech qachon oldin tupuklangan emasmiz…”, – deydi u. “Farzandlarim boshidan o‘tkazmasligi kerak bo‘lgan narsani boshdan kechirishdi. Avvaliga ancha xavotirli bo‘lib qolishdi”.
Shunga qaramay, u bitta manzarani ham unutmaydi: yo‘lda uchragan ko‘plab odamlardan ko‘rgan iliqlikni. “Yomon odamlar ham bor, lekin ko‘pchilik bunaqa emas”, – deydi u. Bir tomonda – stadion, orzular, murallar. Ikkinchi tomonda – velosipedda kelib, bir oilaning bayramini buzgan bir nechta o‘smir.
Anfield atrofidagi bu voqea faqat bitta oilaning og‘riqli xotirasi emas. Bu futbol shaharlari, katta klublar va ularning muxlislar bazasi uchun ham ogohlantiruvchi signal: maydonda nafratga qarshi bannerlar ko‘tarishning o‘zi yetarmikan? Yoki haqiqiy sinov stadion darvozasidan tashqarida, ko‘cha burchagida, murallar ostida boshlanadimi?
