Argentina 15-iyulni Milliy terma jamoalar kuni sifatida nishonlaydi
Argentina Futbol Assotsiatsiyasi 15-iyulni rasmiy ravishda “Milliy terma jamoalar kuni” deb e’lon qildi. Sana bejiz tanlangani yo‘q: 2026-yilgi jahon chempionati yarim finalida Angliyaga qarshi o‘sha dramatik g‘alaba aynan shu kunda keldi.
Atlanta. Yarim final. Bir tomonda 1966-yildan beri final ko‘rmagan, nihoyat sahnaga qaytish orzusida yonayotgan Angliya. Ikkinchi tomonda esa tarixiy raqib ustidan navbatdagi sahifani yozishga bel bog‘lagan Argentina.
Uchrashuv uzoq vaqt keskin, ehtiyotkor kurash ko‘rinishida kechdi. Tanaffusga qadar asablar sinovi, maydonda esa ko‘proq xavfsiz futbol. Hisobni ikkinchi bo‘lim o‘rtalarida aynan Angliya ochdi: 55-daqiqada Anthony Gordon jarima maydoniga kirib kelib, imkoniyatni boy bermadi. Shu zarba bilan Angliya orzusi jonlandi, tribunalar ham o‘ziga keldi.
Shundan keyin Thomas Tuchel jamoasi chuqurroq o‘ynashni tanladi, himoya chizig‘i tobora pastga tushdi. Ular hisobni ushlab qolishni xohladi. Aynan o‘sha qaror o‘yinning butun manzarasini o‘zgartirdi.
Bosim asta-sekin kuchaya boshladi. Argentina hujumga hujum bilan javob qaytardi, qanotlardan to‘p uzatmalar ko‘paydi, Angliya esa orqaga tiqilib qoldi. Nihoyat 85-daqiqada bu bosim natija berdi: argentinaliklar hisobni tenglashtirdi va o‘yin butunlay boshqa ruhda davom etdi. Endi tashabbus bir tomonlama edi.
Qo‘shimcha daqiqalar Angliya uchun sinov, Argentina uchun esa imkoniyatga aylandi. 92-daqiqada ikkinchi zarba kelib tushdi. Argentina g‘alaba to‘pini urdi, inglizlarning final haqidagi orzusi ko‘z o‘ngida chilparchin bo‘ldi. 2:1. Argentina finalda, Angliya esa yana bir bor yarim final bosqichida to‘xtab qoldi.
Bu natija oddiy g‘alabadan ko‘proq ma’noga ega edi. Oradan 40 yil o‘tib, 1986-yilgi mundial chorak finalidagi mashhur va hanuz bahsli o‘yin yodga tushdi. O‘sha paytda ham Argentina Angliyani yirik turnirda chetlatgan, o‘yin esa futbol tarixidagi eng ko‘p eslanadigan to‘qnashuvlardan biriga aylangandi.
Atlanta kechasi siyosiy fonni ham chetlab o‘tmadi. So‘nggi hushtakdan keyin ayrim argentinalik futbolchilar qo‘lida “Las Malvinas son Argentinas” degan yozuv tushirilgan banner paydo bo‘ldi. Tarjimasi oddiy: “Malvin orollari Argentinanikidir”. Bu tasvirlar darhol xalqaro rezonans uyg‘otdi, allaqachon tarang bo‘lgan munosabatlarga yana o‘t qo‘shdi.
Gap borayotgan orollar — Britaniya dengizorti hududi hisoblangan, janubi-g‘arbiy Atlantika okeanidagi Falkland orollari. Ularning maqomi yuzasidan Buyuk Britaniya va Argentina o‘rtasidagi suverenitet bahsi hanuz yakuniga yetgani yo‘q.
Tarix bu mojaroning naqadar og‘ir bo‘lganini eslatib turadi. 1982-yilda, general Leopoldo Galtieri boshchiligidagi harbiy xunta davrida Argentina qirg‘oqdan 300 mil narida joylashgan orollarga bostirib kirgan edi. Apreldan iyungacha 74 kun davom etgan qurolli to‘qnashuv 655 nafar argentinalik, 255 nafar britaniyalik harbiy xizmatchi va orollik uch nafar tinch aholi hayotiga zomin bo‘ldi.
Oradan o‘tgan yillar ham bahsni muzlatib qo‘ya olmadi. 2013-yilda o‘tkazilgan referendumda Falkland orollari aholisi deyarli yakdil qarorga keldi: 99,8 foiz ovoz bilan hududning Buyuk Britaniya tarkibida qolishini ma’qullashdi.
Shu fon ortida Argentina futboli endi yangi ramzga ega bo‘ldi. 15-iyul — endi nafaqat Angliyaga qarshi dramatik burilishlar, balki futbol maydonida yutqazib bo‘lmaydigan ramziy kurash kuni. Savol esa ochiq qoladi: bu sana kelgusi yillarda faqat sport bilan eslanadimi yoki siyosiy ohang baribir soyadan chiqmaydimi?
