Kataloniyani tark etish: Parijda yangi yulduzning shiddatli boshlanishi
Kataloniyani tark etish – yozgi transfer oynasining eng og‘ir zarbasi aynan shu bo‘ldi. Maydonda esa hammasi aksincha kechdi: yangi jamoa, yangi taktikalar, yangi rol – hammasiga u deyarli darhol moslashdi. Lekin kundalik hayot? Yangi til, boshqa mamlakat, notanish shahar ritmi – aynan shu yerda haqiqiy sinov boshlandi.
Parijda unga yordam qo‘lini cho‘zganlar bor edi. Parc des Princes ichkarisida u yolg‘iz emas. Uning uchun deyarli ota timsolidagi murabbiy – Luis Enrique – yana yonida. Ichki kiyimlar xonasida esa tanish yuzlar: ispaniyalik hamyurti Fabian Ruiz va sobiq Barcelona akademiyasi tarbiyalanuvchisi Dro Fernandez. Ketma-ket ikki marta Yevropa chempioni bo‘lgan klubning yulduzlar to‘la kiyinish xonasida bu yaqinlik unga tayanch bo‘lib turibdi.
Transferning o‘zi esa chaqmoq tezligida sodir bo‘ldi. U bunday burilishni kutmagan ham edi. Bir kun u Kataloniyada, ertasi kuni esa chamadon yig‘ayotgan futbolchi. O‘zi buni shunday ta’riflaydi: bugun shu yerdasan, ertaga esa sumkangni yig‘yapsan. Zamonaviy futbol biznesining shafqatsiz va betartib sur’ati aynan shunday ko‘rinadi.
Shunga qaramay, u hazil tuyg‘usini yo‘qotmadi. La Liga ortda qoldi, lekin u yerda qoldirganlar haqida kulib gapiradi: yoniga hammani olib kelish mumkin, faqat bitta futbolchini emas – Pedri ni. U bilan bog‘liq rishtalar qanchalik kuchli ekani shu bir og‘iz gapning o‘zidayoq sezilib turadi.
Maydonda esa hech qanday moslashuv davri ko‘rinmaydi. Olti o‘yin – yetti gol. Shiddatli start. Luis Enrique ning hujum tizimida u allaqachon asosiy qurollardan biriga aylangan. Harakatida ishonch, zarbalarida aniqlik, qarorlarida esa sovuqqonlik. Tomoshabinlar uchun yangi transfer emas, balki allaqachon jamoaning yuragi kabi ko‘rinadi.
Bu portlovchi forma yozgi tarixiy lahzadan keyin keldi. U Ispaniya terma jamoasi uchun Jahon chempionati finalida Argentina ga qarshi o‘yinda yagona, hal qiluvchi golni urdi. 1:0, oltin gol va butun mamlakatni titratgan daqiqa. Global sahnadagi shu jasorat, klubdagi barqaror o‘yin bilan qo‘shilib, unga Ballon d'Or uchun 30 kishilik ro‘yxatdan joy olib berdi.
U bilan birga bu ro‘yxatda yana bir nechta ispaniyaliklar bor: Lamine Yamal, Pau Cubarsi, Marc Cucurella, Rodri va albatta, Parijdagi jamoadoshi Ruiz. Ispan futboli yana bir avlod bilan sahnaga chiqayotganini ko‘rsatuvchi ro‘yxat.
Mukofot haqidagi savollarga u o‘zini targ‘ib qilmay javob beradi. Ovoz beruvchilar qaror qiladi, xolos, deydi u. Kimga yozilgan bo‘lsa, o‘sha oladi. Faqat bitta istagi bor: agar bu sovrin Ispaniyaga kelsa, yanada yaxshi bo‘ladi. Oddiy, ammo aniq pozitsiya.
Hozir esa uning oldida bitta asosiy maqsad turibdi: shu tempni ushlab qolish. Parijda hujumchi uchun kechirim yo‘q – gollar to‘xtasa, start tarkib ham savol ostiga qo‘yiladi. Luis Enrique ning asosiy rejasida qolish uchun ham, o‘z shaxsiy nufuzini oshirish uchun ham, PSG ning ichki chempionat va Yevropa maydonidagi orzularini yonib turishi uchun ham u shu klinikani davom ettirishi kerak.
Savol shuki, bu shiddat qancha davom etadi – bu faqat bir mavsumlik portlashmi yoki Parijda yangi ispaniyalik yulduzning uzoq hukmronligi boshlanayotganmikan?
