Paes: Garuda uchun kurash va jamoa manfaatlari
Eredivisie va MLSdagi yillar Paesni faqat tajribali darvozabon emas, balki boshqacha fikrlaydigan futbolchiga aylantirdi. U endi o‘zini emas, libosidagi ramzni birinchi o‘ringa qo‘yadigan bosqichga yetdi. Shaxsiy sahna chiroqlari? Orqa fonda qoldi. Endi u uchun asosiy mezon – klub va terma jamoa bilan kubok ko‘tarish.
U FIFA bilan suhbatda o‘z yo‘lini ortga qarab baholar ekan, gapni uzoq cho‘zmaydi: hammasi sababli bo‘lganini aytadi. Uning so‘zlariga ko‘ra, har bir burilish, har bir klub almashinuvi, har bir bosim ostidagi o‘yin uni hozirgi darajasiga olib kelgan, futbolchi va inson sifatida pishitgan.
Bugun esa Paesning kundalik ustuvorligi juda aniq: jamoa manfaatlari. U darvozani asrayotgan paytda ham, mashg‘ulot maydonida ham o‘sha fikr boshida turadi – “qanday yordam bera olaman?”. U o‘zini markazdan chetga tortib, natijani oldinga suradi: ego endi uning uchun hal qiluvchi omil emas, u imkon qadar ko‘proq hissa qo‘shishni xohlaydi. Maqsad esa bitta: g‘alaba. Milliy terma jamoadami, klub safidami – farqi yo‘q.
Paes ko‘z o‘ngida bo‘layotgan turnirni ham shunchaki navbatdagi musobaqa sifatida ko‘rmaydi. U FIFA homiyligidagi bu sahnani mintaqa uchun burilish nuqtasi deb biladi. Unga ko‘ra, bu faqat Indoneziya emas, ishtirok etayotgan har bir mamlakat uchun daraja oshirish imkoniyati. Turnir Janubi-Sharqiy Osiyo futbolining umumiy ritmini tezlashtirishi, o‘yin sur’ati va talablarini yangi bosqichga olib chiqishi kerak.
Klub darajasida u har kuni elita muhitida ishlamoqda. Johan Cruyff Arena devorlari orasida shakllangan raqobat ruhiyati, Germaniya terma jamoasi darvozaboni Marc-Andre ter Stegen bilan yonma-yon mashg‘ulotlar – bularning bari Paesning g‘alabaga chanqoqligini yanada charxlagan. Har bir zarba, har bir kichik mashq – bu yerda tasodif yo‘q, faqat talab va intilish bor.
Terma jamoada esa boshqa sinov kutib turibdi. U yerda u Emil Audero bilan birinchi raqamli qo‘lqop uchun kurashmoqda. Lekin bu oddiy raqobat emas – talabchan, lekin uyg‘un duel. Har bir o‘yin, har bir yig‘in murabbiy John Herdman qarshisida o‘zini isbotlash imkoniyati. Paes bu bosimdan qochmaydi, aksincha, o‘sha bosimdan kuch oladi. Uning fikricha, darvoza oldidagi shiddatli raqobat futbolchini o‘zining eng yaxshi ko‘rinishiga majbur qiladi.
Shu bois u bu bellashuvni shaxsiy adovat darajasiga tushirmaydi. U uchun muhim narsa – Garuda ramzi ostidagi jamoaning g‘alabasi. Yillar o‘tgan sayin u bitta haqiqatni yanada teranroq his qilmoqda: yakunda tablodagi natija ism-sharifdan ustun turadi. Unga ko‘ra, eng muhimi – Garuda yutishi. Na u, na Emil – natija birinchi o‘rinda.
Paesning ko‘z oldida esa aniq manzara bor: kubok. U uni o‘z maydonida, o‘z muxlislari qarshisida ko‘tarishni orzu qiladi. So‘nggi yillarda tribunalarni to‘ldirib, qo‘llab-quvvatlab kelayotgan muxlislarga qarshi emas, ular bilan birga bayram qilishni xohlaydi. Bu – qarzni uzish, minnatdorlikni amalda ko‘rsatish yo‘li.
Bu turnir uning uchun faqat yakuniy manzil emas, balki tramplin. U mintaqaviy musobaqani yutishni birinchi bosqich sifatida ko‘radi. Maqsad – shu yerda ijobiy kayfiyat, g‘alaba ruhi va ishonchni yig‘ib, keyingi katta sahna – Asian Cupga kuchli ruh bilan kirib borish. Savol esa endi bitta: Paes va Garuda shu bosimni kubokka aylantira oladimi?
