Argentina Prezidentining futbolchilar uchun bayram taklifi
Nyu-Yorkdagi sovuq kecha Argentina uchun og‘ir yakunlandi. Ferran Torresning qo‘shimcha daqiqalardagi zarbasi hammasini hal qildi, Albiceleste esa darvozaga bitta ham aniq zarba yo‘llay olmagan holda, o‘z tojini himoya qilish imkoniyatidan ayrildi. Biroq maydondagi mag‘lubiyatdan keyin mamlakatni chalg‘itgan narsa bu emasdi.
Shov-shuvni Buenos Airesdan kelgan siyosiy qaror boshladi.
Prezidentdan kutilmagan taklif
Argentina prezidenti Javier Milei terma jamoaning turnirdagi yurishini sharaflash uchun mislsiz qadam tashladi: u milliy bayram sanasini tanlash huquqini futbolchilarning o‘ziga topshirdi. Finalda mag‘lub bo‘lgan, sovrinni qo‘ldan boy bergan jamoa uchun.
U X ijtimoiy tarmog‘ida shunday yozdi: futbolchilar va murabbiylar shtabi qaysi kunni nishonlash kuni sifatida tanlasa, o‘sha sana milliy bayram deb e’lon qilinadi. Rasmiy bayonot bir zumda mamlakat bo‘ylab bahs-munozaraga o‘t qo‘ydi.
Qizig‘i shundaki, Milei o‘zi finalga bormadi. Sabab – uning o‘ta xurofotga moyil tabiatida. Prezident o‘zini chetga olib, stadiondan uzoqda qoldi, ammo siyosiy maydonda eng keskin qarorni aynan o‘zi qabul qildi.
“Ikkinchi o‘rin” bayramga arzimaydimi?
Argentinada ko‘pchilik bu tashabbusni og‘ir qabul qildi. Turnirda faqat ikkinchi o‘rinni olgan jamoa uchun umumxalq bayrami – ko‘plar uchun bu me’yorni buzish, yutuq va mag‘lubiyat o‘rtasidagi chiziqni xira qilishdek tuyuldi.
Ba’zi fuqarolar hatto hukumat saytlarida xatolik bo‘ldi, deb o‘yladi. “Texnik nosozlik bo‘lsa kerak”, degan fikrlar ijtimoiy tarmoqlarda ko‘paydi. Boshqalar esa futbolchilar allaqachon o‘z klublariga qaytishga, yangi mavsumga tayyorgarlik ko‘rishga oshiqayotgan bir paytda, parad va marosimlar bilan ularni ortiqcha chalg‘itish noo‘rinligini ta’kidladilar.
Ularning fikricha, ikkinchi o‘rin uchun minnatdor bo‘lish mumkin, ammo bayram qilish – boshqa masala.
Milei – Messi avlodini himoya qilmoqda
Shunga qaramay, prezident Lionel Messi va uning jamoadoshlarini qat’iy himoya qildi. U alohida postida futbolchilarga minnatdorchilik bildirdi, oxirgi daqiqagacha kurashganini, “butlari oyoqda” maydonni tark etganini urg‘uladi va Argentinani “har doim cho‘qqida” deb atadi.
Bu so‘zlar, ayniqsa, Messi avlodining ramziy xotimasi bo‘lib ko‘rinayotgan bir paytda, alohida ma’no kasb etadi. Kapitan uchun bu oltinchi va, kutilishicha, so‘nggi jahon chempionati bo‘ldi. Inter Miami yetakchisi hali rasman terma jamoadan ketishini e’lon qilgani yo‘q, lekin 39 yoshda keyingi mundialni kutish real sahnaga o‘xshamaydi.
Mileining minnatdor ohangi – bu natijadan ko‘ra yo‘lni qadrlashga urinish. Futbolda esa bu har doim ham ommaviy kayfiyat bilan mos kelavermaydi.
Shubha va faxr o‘rtasidagi mamlakat
Ko‘chalarda, ofislarda, kafelarda bitta savol: “Mag‘lubiyatdan keyin bayram qilish mumkinmi?” Kimdir finalga chiqishning o‘zi – ulkan muvaffaqiyat, deydi. Kimdir esa dunyo chempioni unvoni bilan kelgan jamoa uchun bu yetarli emas, deya javob qaytaradi.
Bahsning markazida bitta parad turibdi. Bir tomon uchun bu – Messi va uning avlodiga minnatdorlik ramzi. Boshqalar uchun – muvaffaqiyatsizlikni oqlash, mag‘lubiyatni yumshatish yo‘li. Aynan shuning uchun ham bayram sanasini futbolchilarning o‘ziga tanlash huquqini berish qarori ko‘pchilikni hayron qoldirdi: jamoa parad istaydimi o‘zi?
Ko‘plab muxlislar bu savolga “yo‘q” deb javob beradi. Ularning tasavvurida Messi va jamoadoshlari endi dam olish, oilalari bag‘riga qaytish, so‘ng esa klublaridagi ish rejimiga sho‘ng‘ish tarafdori. Ular uchun medal – xotira, ammo shov-shuvli kortej – ortiqcha yuk.
Scaloni oldidagi yangi davr
Lionel Scaloni va uning shtabi esa allaqachon boshqa sahifani ochishga majbur. Turnir yakunlari, finaldagi bo‘sh o‘yin, Nyu-Yorkda darvozaga aniq zarba yo‘qligi – bularning bari sport nuqtai nazaridan og‘ir signallar.
Veteranlar avlodi ketishga yaqin. Messi, uzoq yillar tayanch bo‘lib kelgan boshqa yetakchilar – ularning o‘rni endi bo‘shab bormoqda. Endi murabbiylar shtabi yangi qon izlashga, yangi yulduzlarni shakllantirishga majbur bo‘ladi. Bu esa natijadan qat’i nazar, og‘riqli jarayon.
Argentina uchun savol endi shunday: bu final – oltin davr yakunimi yoki yangi bosqichga sakrash uchun zarur zarbami?
Mileining milliy bayram haqidagi qarori atrofidagi bahslar esa shu savolni yanada keskinlashtiradi. Mamlakat mag‘lubiyatdan keyin o‘zini qanday tutishni tanlayotgan bir paytda, Scaloni va uning kelasi avlodi qachon va qanday javob qaytaradi?
