Atlanta tunlari: Angliya va Argentina o‘rtasidagi keskin to‘qnashuv
Angliya uchun bu kecha Atlantada tugadi. Og‘riqli, keskin va janjalli tarzda.
Thomas Tuchel jamoasi 1:0 hisobida oldinda borar, finalga bir qadam qolgan paytda hammasi bir necha daqiqada chilparchin bo‘ldi. 55-daqiqada Anthony Gordonning golidan keyin Angliya nazoratni qo‘ldan bermayotgandek ko‘rindi, o‘yin tarang, ammo hisob ularning foydasiga edi. Lekin Enzo Fernandez va Lautaro Martinezning kechgi zarbalari hammasini o‘zgartirdi. Argentina aql bovar qilmascha qaytib keldi, Angliya esa yarim finalda 2:1 hisobidagi mag‘lubiyatni qabul qilishga majbur bo‘ldi.
Asablar chizig‘i uzilgan o‘yin
Uchrashuv boshidan keskin edi. Birinchi bo‘limda 19 ta qoida buzilishi, birorta ham aniq zarba yo‘q — bu raqamlarning o‘ziyoq qanday nervlar jangini ko‘rsatar edi. To‘pdan ko‘ra to‘qnashuvlar, pressing va maydondagi mayda provokatsiyalar ko‘proq esda qolarli bo‘ldi.
Argentina futbolchilari raqibni asabiylashtirishga urindi, Angliya esa zarbalar emas, zarbalardan keyingi to‘qnashuvlarni qabul qilib olishga majbur bo‘ldi. Leandro Paredes bir necha bor Jude Bellinghamni chalg‘itishga harakat qildi, ingliz yarim himoyachisi esa kulib qo‘ya qoldi, o‘zini yo‘qotmadi. Lekin final hushtakidan keyin sahna butunlay o‘zgardi.
Bellingham va Barco: so‘nggi hushtakdan keyingi lahzalar
Televizion kadrlarda yakuniy hushtakdan so‘ng Bellingham maydon markazida yolg‘iz turgani ko‘rinadi. U asta-sekin argentinalik futbolchilarga yaqinlashib, qo‘l berib ko‘rishishni boshlaydi. Shu payt Valentin Barco — o‘yinda maydonga tushmagan, ammo o‘rindiqdan turib hamma bilan birga quvonayotgan argentinalik — jamoadoshlari bilan nishonlab, yonidan chopib o‘tadi.
Keyingi kadrlar o‘yin yakunini emas, janjalning boshlanishini yozib oladi. Bellingham Barco tomonga yurib boradi va uning ensasi tomondan yengil shapaloq beradi. Barco bunga darhol javob qaytaradi — ingliz futbolchisini itarib yuboradi. Avvaliga Nico Paz vaziyatni yumshatishga, ularni ajratishga urinishadi, ammo soniyalar ichida voqea kengayib, ikki jamoa futbolchilari ishtirokidagi xunuk to‘qnashuvga aylanadi.
Bu oddiy asabiy lahza emas edi. Bellinghamning g‘azabini tushuntiradigan yana bir detal bor.
Dugout yonidagi nishonlash va qaynoq xotira
Boshqa rakursdagi tasvirlarda Barco Enzo Fernandezning hisobni tenglashtirgan golidan so‘ng to‘g‘ri Angliya texnik zonasi tomon yugurib borayotgani ko‘rinadi. U Thomas Tuchel, shtab a’zolari va zaxira futbolchilar ro‘parasida keskin tarzda nishonlaydi. Bu harakat inglizlar o‘rindiq tomoniga qaratilgan ochiqcha ishora sifatida qabul qilinishi tabiiy.
Shu fon, shu hissiyotlar, shu alam — yakunda Bellinghamning maydon markazidagi reaksiyasini yanada keskinroq ko‘rsatib qo‘ydi. U o‘yin davomida provokatsiyalarga javob bermaslikka harakat qildi, ammo yarim final yo‘qotilgan, oxirgi umid so‘ngan lahzada u ham hissiyotlarga berildi.
Futbol ortidagi siyosiy fon
Bu to‘qnashuvni faqat sport asabiyati deb ko‘rish ham to‘liq bo‘lmaydi. Angliya va Argentina o‘rtasidagi har qanday yirik uchrashuv tarix, siyosat va eski yaralarni o‘zi bilan birga olib keladi.
Final hushtagi yangragach, Argentina futbolchilari “Las Malvinas are Argentine” yozuvi tushirilgan bannerni ochishdi. Bu — Malvina orollari (Britaniya uchun Falkland Islands) borasidagi da’voni yana bir bor ochiqcha namoyish etish edi. 1982-yildagi urush, 907 kishining halok bo‘lgani, Britaniya g‘alabasi, ammo baribir tugamagan bahslar — bularning barchasi argentinalik muxlislar qo‘shig‘ida ham, stadiondagi shiorlarda ham yana yuzaga chiqdi.
Atlanta atrofida uchrashuv oldidan qo‘shimcha xavfsizlik kuchlari safarbar etilgani ham bejiz emasdi. Maydondagi har bir to‘qnashuv, har bir qizilcha epizod, har bir keskin imo-ishora o‘sha siyosiy fon bilan birga qabul qilindi.
Yarim final alamidan keyin savol bitta
Angliya uchun bu mag‘lubiyat nafaqat finaldan mahrum bo‘lish, balki ruhiy zarba ham bo‘ldi. 55-daqiqada hisobda oldinda, nazorat qo‘lda, raqib asabiylashgan, ammo yakunda tabassum qilgan tomon — Argentina.
Bellingham va Barco o‘rtasidagi kichik janjal ertaga ijtimoiy tarmoqlarda uzoq muhokama qilinadi. Ammo Angliya uchun asosiy savol boshqa: bu yo‘qotilgan imkoniyat navbatdagi avlod uchun saboqlarga aylanishi mumkinmi yoki yana bir “agar o‘sha daqiqalarda…” degan alamli xotira bo‘lib qoladimi?
