Carragher: Moyesga bo‘lgan tanqid adolatsiz
Jamie Carragherning “The Overlap Fan Debate” dasturidagi so‘zlari Everton atrofidagi kayfiyatni aniq chizib berdi: umid, hafsalasi pir bo‘lish va shunga qaramay, David Moyesga nisbatan minnatdorchilik hissasi.
O‘tgan mavsum mart oyida Chelsea ustidan yirik g‘alaba. Goodison Parkda Yevropa orzusi jonlangandek bo‘ldi, hatto Champions League poygasiga tashqaridan bo‘lsa-da qo‘shilish ehtimoli paydo bo‘ldi. Ammo so‘nggi yetti uchrashuvda birorta g‘alaba yo‘q – va yakunda Yevropasiz qolgan Everton.
Shu fon’da Moyesga bo‘lgan munosabat ham ikkiga bo‘linib ketdi.
Everton endi doimiy ravishda tushish uchun kurashmayapti
Carragher buni tushunadi, lekin vaziyatni boshqacha ko‘radi. Uningcha, tanqid bor, ammo me’yoridan oshgan.
U shunday deydi: Everton yillar davomida tushib ketmaslik uchun jon talashib kelgan, har mavsum o‘rtasida murabbiy almashishi odatga aylangan edi. Sam Allardyce, Marco Silva, Frank Lampard, Sean Dyche – ro‘yxat uzoq. Har safar bir xil ssenariy: yomon start, xavf zonasi, shoshilinch o‘zgarish va oxir-oqibat omon qolish.
Moyesning to‘liq birinchi mavsumida esa boshqa manzara paydo bo‘ldi. Relegation xavfi deyarli tilga olinmadi, aksincha, yetti-sakkizta o‘yin qolganida Champions League zonasi haqida gapira boshlashdi. Carragherning fikricha, mana shu o‘zgarishning o‘ziyoq murabbiyga hurmatni talab qiladi.
U o‘zini ham yashirmaydi: u har doim David Moyes ishining muxlisi bo‘lganini aytadi – ham birinchi Everton davrida, ham qaytganidan keyin.
Umidning narxi: so‘nggi sprint va og‘riqli qulash
Evertonning mavsum oxiri esa klub uchun og‘ir bo‘ldi. Yomon o‘yinlar, xatolar, yo‘qotilgan ochkolar – va bu faqat o‘yinchilar yoki murabbiy haqida emas.
Key Match Incidents Panel qarorlariga ko‘ra, West Ham United va Manchester Cityga qarshi uchrashuvlarda Everton penalti olishi kerak edi. Bu epizodlar hisobni, demak, mavsum yakunini ham o‘zgartirishi mumkin edi.
Shu bilan birga, Beto, Jarrad Branthwaite va Idrissa Gueye singari muhim futbolchilarning jarohatlari ham jamoani bo‘shashtirdi. Tarkib siqildi, rotatsiya imkoniyati kamaydi, bosim esa faqat oshdi.
Natijada – yetti o‘yinsiz g‘alaba va Yevropadan chetda qolish.
Carragherningcha, aynan shu og‘riqli yakun hissiyotlarni keskinlashtirdi. Ammo u eslatadi: bu o‘ziyoq Everton uchun yangi bosqich – endi ular tushib ketishdan emas, Yevropaga chiqishdan umidvor bo‘lib hafsalasi pir bo‘layotgan klub.
Muxlislar kutish rejimida
Carragher Everton ishqibozlarining ichki holatini ham aniq ifodalaydi: ular hozir Moyes borasida “orasida” turibdi, ya’ni qat’iy qaror qilmagan, kuzatib turibdi.
Bir tomonda – birinchi marta besh yil ichida mavsumni omon qolish vahimasiz o‘tkazgan jamoa. Ikkinchi tomonda – qo‘ldan chiqib ketgan Yevropa imkoniyati va so‘nggi turdagi achchiq taassurot.
Carragher tan oladi: yakun yomon bo‘ldi, hafsalasi pir bo‘lish tabiiy. Lekin u Moyesga qarshi “stick”, ya’ni keskin tanqidlar biroz adolatsizdek tuyilayotganini aytadi. Chunki mavsum boshida Everton atrofida gap bitta edi: “Faqat tushish uchun kurashmasak bo‘ldi.” Mavsum oxiriga kelib esa gap butunlay boshqa narsa haqida ketdi – Champions League uchun tashqi imkoniyat haqida.
Bu esa, Carragher nazarida, o‘zgarishning o‘zi. Standartlar ko‘tarildi, talab oshdi, umid uyg‘ondi.
Endi navbat Yevropaga
Carragherning fikri aniq: u Moyesga avtomatik yangi shartnoma berish kerak, demoqchi emas. Lekin Everton qayerdan qayerga kelganini unutmaslik zarur, deydi.
Uningcha, klub uchun keyingi tabiiy qadam ham allaqachon chizilgan: bu mavsum Yevropa yo‘llanmasi uchun haqiqiy kurashish. Endi “faqat omon qolish” maqsad emas. Endi savol boshqacha: bu Everton, bu murabbiy va bu tarkib – Yevropaga chiqish bosimini ko‘tara oladimi?
Javobni Goodison Parkdagi navbatdagi bahor beradi.
