Enzo Fernándezning qizil kartochkasi: Argentina tarixidagi eng achchiq final
Dohada yakungi daqiqalar allaqon asabni yemirib bo‘lgandi. Hisob 0:0, vaqt esa Ispaniya foydasiga ishlayotgandek. Shunda Argentina uchun kecha yanada qorong‘ilashdi: Enzo Fernández maydondan haydaldi va bu bilan jahon chempionati finalida uchinchi marta argentinalik futbolchi qizil kartochka olgan o‘yinchi sifatida tarixga kirdi.
Bu holat hech bir mamlakat boshidan kechirmagan rekord. Endi bu “sharaf” faqat Argentina nomiga yozildi.
Asablar chiday olmadi
Chelsea yarim himoyachisi avvaliga o‘zini tuta olmadi. Hakam Slavko Vinčićga norozi bo‘lgan ishoralari va gaplari unga ilk sariq kartochkani keltirdi. O‘yin tarang, har bir qaror tortishuvli, lekin finalda bunday xatolikning bahosi odatda juda qimmat bo‘ladi.
Argentina baribir o‘yinni penaltilargacha olib borishga urinardi. 90 daqiqa tugadi, hisob ochilmadi, umid hanuz tirikdek ko‘rindi. Lekin qo‘shimcha daqiqalarning uchinchi daqiqasida Fernández o‘z jamoasini yanada og‘ir ahvolga solib qo‘ydi: Pau Cubarsiga kechikkan, keraksiz, qo‘pol zarba – ikkinchi sariq, demak avtomatik qizil.
Maydonda endi raqamlar teng emas, vaqt esa Ispaniya foydasiga siqilayotgan edi.
Ferran Torres zarbasi va bo‘sh qolgan darvoza
Bosim oxiri natija berdi. 106-daqiqada Argentina mudofaasi bir lahzaga bo‘shashdi. Nico Williams havodagi kurashni yutdi, to‘pni orqaga tashlab berdi, Ferran Torres esa bir lahzalik bo‘shliqdan to‘liq foydalandi. Uning zarbasi final taqdirini hal qildi.
Argentina esa butun o‘yin davomida darvozaga bitta ham aniq zarba yo‘llay olmadi. Jahon chempionati finali uchun kamdan-kam uchraydigan, deyarli ishonib bo‘lmaydigan ko‘rsatkich. Ayniqsa, bu darajadagi hujumchilar safida bo‘lgan jamoa uchun.
Intizomiy do‘zax: tarixdagi eng qora ro‘yxat
Enzo Fernándezning qizil kartochkasi Argentina uchun alohida bob ochdi. U Pedro Monzón va Gustavo Dezotti izidan bordi – 1990-yil finalida G‘arbiy Germaniyaga qarshi o‘yinda (1:0) ikkalasi ham maydondan haydalgan edi. O‘sha paytga qadar bu – jahon chempionati finalida bir jamoa safidan ikki futbolchi qizil olgan yagona holat edi.
Shu vaqtgacha Argentina bu borada Fransiya bilan “rekord”ni bo‘lishib kelardi. Fransuzlar safidan Marcel Desailly 1998-yil finalida, Zinedine Zidane esa 2006-yilda Marco Materazzi bilan mash’um to‘qnashuvdan so‘ng qizil kartochka olgan.
Endi esa raqamlar aniq: jahon chempionati finallarida eng ko‘p haydalgan futbolchilar – Argentina futbolchilari. Bu hech bir murabbiy, hech bir federatsiya faxrlanadigan ko‘rsatkich emas.
Final la’nati: to‘rtinchi mag‘lubiyat
Bu mag‘lubiyat Argentina uchun faqat bir o‘yin emas, butun tarixiy naqshning davomiga aylandi. Mamlakat allaqon 1930, 1990 va 2014-yillarda finalda yutqazgan edi. Endi esa ro‘yxatga yana bitta sana qo‘shildi.
To‘rtinchi mag‘lubiyat bilan Argentina Germaniya bilan tenglashdi – jahon chempionati finallarida eng ko‘p yutqazgan ikki mamlakat endi yonma-yon turibdi. Uchta chempionlik – 1978, 1986 va yaqindagi 2022 – albatta, ulkan yutuq. Lekin ularning yonida tobora og‘irlashib borayotgan ikkinchi o‘rinlar ro‘yxati ham turibdi.
Bir tomonda – kubok bilan ko‘tarilgan qo‘llar, boshqa tomonda – bo‘sh qo‘llar, yerga tikilgan nigohlar.
Achchiq yakun va ochiq qolgan savollar
Bu turnir Argentinalar uchun yana bir bor keskin hissiyotlar, yuqori umidlar va oxirida achchiq yakun aralashmasiga aylandi. Yakuniy hushtakdan so‘ng maydonda ko‘z yoshlari, o‘yinchilarning charchagan qiyofasi, murabbiy shtabining sukuti – hammasi bir savolni o‘rtaga tashlaydi.
Bu final – ogohlantiruvchi signalmi yoki navbatdagi og‘ir darsmi?
Javobni esa endi kelasi avlod, navbatdagi jahon chempionati va Argentina futbolining o‘zini tutishi beradi. Intizom, sovuqqonlik va final bosimiga chidash – endi ular uchun nafaqat taktika, balki omon qolish masalasiga aylanib bormayaptimi?
