Lampard va Terry: Mourinho ketishi va futbolchilik hayoti
Frank Lampard va John Terry uchun u kun faqat murabbiyning ishdan ketishi emas edi. Bu ularning futbolchilik hayotidagi eng og‘ir, eng shaxsiy zarbalardan biri bo‘lib qoldi.
Mourinho xabar bergan kun – kiyinish xonasidagi ko‘z yoshlar
Lampard o‘sha lahzani eslar ekan, kiyinish xonasiga kirib kelgan Jose Mourinho manzarasi hanuz ko‘z o‘ngidan ketmasligini aytadi. Murabbiy to‘g‘ridan-to‘g‘ri futbolchilarga qarab, qisqa, lekin hammani larzaga solgan xabarni yetkazadi: u ishdan bo‘shatilganini aytadi.
Lampard o‘sha damda o‘ylagan yagona narsa – bu odam uning karerasini qanchalik o‘zgartirgani, u bilan ishlashdan qanchalik zavq olgani bo‘lgan. Odatda murabbiy ketganda kiyinish xonasida sovuqqina qo‘l siqishlar, rasmiy xayrlashuvlar bo‘ladi. Bu safar unday emasdi. Lampardning ta’kidlashicha, kiyinish xonasida ko‘z yoshlar bo‘lgan. Bu esa futbolchilar olamida, ayniqsa eng yuqori darajadagi jamoada, deyarli uchramaydigan holat.
Mourinho bilan o‘zini nafaqat murabbiy-futbolchi, balki inson sifatida ham bog‘langan deb bilgan Lampard uchun bu xabar, ayniqsa, og‘ir urinish bo‘ldi. U murabbiy unga bergan ishonch, erkinlik va mas’uliyat tufayli dunyoning eng to‘liq yarim himoyachilaridan biriga aylanganini yaxshi biladi.
Terry: “Men u uchun maydondan tobutda chiqishga tayyor edim”
John Terry ham o‘sha kunni eslab, Mourinho uchun bo‘lgan hurmatini yashirmaydi. U o‘zini hamon o‘sha jarayonning bir bo‘lagi, hatto sabablaridan biri deb hisoblashi bilan ajralib turadi.
Terry o‘sha paytdagi 1:1 hisobidagi Champions League uchrashuvi – Rosenborgga qarshi o‘yinni eslaydi. Aynan o‘sha natija Mourinho iste’fosini tezlashtirgan turning nuqtasi sifatida tilga olinadi. Terry o‘sha uchrashuvda o‘ziga biriktirilgan futbolchi gol urganini, vaqti-vaqti bilan o‘ziga savol berishini yashirmaydi: agar o‘sha vaziyatda raqibini to‘xtatganida, Mourinho klubda bir necha yilga ko‘proq qolarmidi?
U o‘zini qandaydir ma’noda hanuz mas’uldek his qilishini aytadi. Gap shunchaki natijada emas – gap murabbiy bilan bo‘lgan aloqada. Terry Mourinho uchun “maydondan tobutda chiqishga ham tayyor” bo‘lganini ta’kidlab, o‘sha kun kiyinish xonasida kattakon, tajribali futbolchilarning yuzidan yosh oqib tushganini eslaydi. Ular bo‘layotgan narsani tushunmas, qabul qila olmas edi.
Terry uchun bu faqat professional qaror emas, shaxsiy yo‘qotish bo‘lgan. U haligacha “hammasi qanday tugagani”dan hafsalasi pir bo‘lishini yashirmaydi.
“Uchburchak”ni buzgan begona qo‘llar
Mourinho esa o‘sha davr kulislarini ochib berar ekan, asosiy muammo qayerdan boshlanganini aniq tasvirlaydi. Uning so‘zlariga ko‘ra, klubdagi ish tizimi uch kishilik aniq “uchburchak” atrofida qurilgan edi: Jose Mourinho, Peter Kenyon va Roman Abramovich.
Avvaliga Stamford Bridge tribunalarida Abramovich, uning rafiqasi va ishonchli bir-ikki odami ko‘rinardi, xolos. Vaqt o‘tishi bilan manzara o‘zgardi. Sobiq futbolchilar, agentlar, turli “maslahatchilar” paydo bo‘la boshladi. Mourinho ularni “pul qayerda ekanini biladigan odamlar” deb ta’riflaydi. Ularning aralashuvi asta-sekin murabbiyning ish doirasini, qarorlar mustaqilligini yemira bordi.
Bu oddiy futbol qarorlaridan chiqib, klub ichki tuzilmasiga, hokimiyat taqsimotiga borib taqaladigan jarayon edi. Mourinho o‘sha “uchburchak”ka begona kuchlar kirib kelganini, va shu bilan birga munosabatlar ham o‘zgarganini ochiq aytadi.
Sardiniyadagi o‘yin va rad etilgan iltimos
Mourinho va Abramovich orasidagi munosabatni yanada taranglashtirgan epizodlardan biri murabbiy eslab bergan g‘ayrioddiy iltimos bo‘ldi. Abramovich Sardiniyada, yaxtalarida hordiq chiqarar, u yerda ishlaydiganlar mehmonxona jamoasiga qarshi futbol o‘ynar, lekin yutqazayotgan bo‘ladi.
Shunda Peter Kenyon Mourinho oldiga noqulay ahvolda kirib keladi va Abramovichning iltimosini yetkazadi: Sardiniyaga uchib borib, o‘sha norasmiy o‘yinda uning jamoasiga g‘alaba qozonib berish kerak edi. Murabbiy javobi qisqa bo‘lgan: yo‘q. Chunki u ertangi rasmiy uchrashuvga tayyorgarlik ko‘rayotgan, mashg‘ulotni tashlab ketishni o‘ylab ham ko‘rmagan.
Mourinho aynan shu rad javobidan keyin Abramovichning kayfiyati o‘zgarganini, bu kichikdek tuyulgan voqea aslida munosabatlar sovishining ramziga aylanganini eslaydi. Bir tomonda o‘z prinsiplariga sodiq murabbiy, ikkinchi tomonda esa klub egasining shaxsiy xohish-istaklari.
O‘sha qarama-qarshilik oxir-oqibat butun bir davrni yakunladi. Lampard va Terry ko‘z yosh to‘kkan kiyinish xonasi esa, Mourinho davridagi Chelsea ruhining qanchalik chuqur bo‘lganini hanuz eslatib turadi. Savol esa o‘sha-o‘sha: agar o‘sha uchburchak buzilmaganida, bu hikoya qanchalik uzoqqa cho‘zilgan bo‘lardi?
