Lewis Koumasning Anfielddagi yulduzga aylanishi
Anfield ichida telefon qong‘irog‘i uzoq cho‘zilmadi. Bir qo‘lida “matchdagi eng yaxshi futbolchi” sovrini, ikkinchisida esa telefonini ushlab turgan Lewis Koumas avval eng muhim ishni qildi – oilasiga qo‘ng‘iroq.
Onasi, buvisi, bobosi, singlisi – barchasi stadiondagi VIP-boksda o‘tirgan. U esa pastda, maydonda, bolaligidagi orzusi bo‘lgan klubi uchun yugurib, shu kecha yulduzga aylandi.
“Onamga qo‘ng‘iroq qildim, darhol kubokni ko‘rsatdim, hammasi xursand bo‘lib ketishdi”, – dedi Liverpool hujumchisi, 3:1 hisobidagi Carabao Cup uchinchi bosqichida Tottenham ustidan qozonilgan g‘alabadan so‘ng hamon jilmaygancha.
Bu faqatgina chiroyli kecha emasdi. Bu – Liverpool old chizig‘ida Andoni Iraola nimani talab qilishini aniq ko‘rsatib bergan namuna bo‘ldi.
Iraola talab qilgan pressing – Koumas ko‘rsatgan pressing
Tottenhamga qarshi uchrashuvdan oldin Iraola hujumchilardan norozi bo‘lganini yashirmadi. U Fulham bilan sust o‘tgan durangdan so‘ng old chiziqdan ko‘proq bosim, ko‘proq tajovuzkorlik, ko‘proq yugurish talab qildi. So‘zlari qimmatbaho, katta nomli futbolchilarga ishora bo‘lib tuyuldi, lekin maydonda bu chaqiriqqa eng to‘liq javobni aynan 20 yoshli Koumas berdi.
U Spurs himoyasini tinimsiz ta’qib qildi, Roberto De Zerbi jamoasining orqa chizig‘iga nafas oldirmadi, sheriklari uchun bo‘sh zonalar ochdi, himoyachilarni xatoga majbur qildi. U to‘p bilan ham, to‘psiz ham ishladi. To‘xtamadi. Oxirigacha yugurdi.
“Ishlaydigan energiyasi yuqumli”, – dedi Iraola o‘yindan so‘ng. “U buni har kuni mashg‘ulotlarda ham qiladi. Nima qilishi kerakligini, jamoaga nima kerakligini juda aniq tushunadi”.
Bu so‘zlar yosh futbolchi uchun oddiy maqtov emasdi, bu – ishonch deklaratsiyasi edi.
“Bu mening o‘yinim emas, bu – Liverpool yo‘li”
Shanba kuni u 21 yoshga to‘ladi. Ertasi kuni esa jamoa Iraola sobiq klubi Bournemouth safariga yo‘l oladi. Bunday fon, bunday ritm fonida ham Koumas o‘zini sokin, o‘ylangan, ammo ishonchli tutdi.
“Menimcha, o‘yinim aslida Liverpool yo‘li”, – deydi u. “Bu klubda futbolchi maydonda mutlaqo hammasini berishi kerak. Hozir biz shuni qaytaryapmiz va muxlislar buni yoqtirishyapti. Ko‘p narsa to‘psiz qiladigan ishimga bog‘liq. Murabbiy menga taktik rejalarini bajarishimga ishondi. Men buning uchun maydonga jon deb chiqaman. Bunday o‘yinlarda menga imkon berayotgani meni juda motivatsiya qiladi. Endi bundan keyin faqat oldinga yurmoqchiman”.
Bu so‘zlar shunchaki chiroyli ibora emas. Ularning ortida uzoq yo‘l, ijaralar, kutish, qaytib kelishlar turibdi.
Ijaralar, sabr va qaytish
Iraola yozda klubga kelganidan ko‘p o‘tmay, Chesterda tug‘ilgan hujumchi taqdirini o‘zgartiruvchi qaror qabul qildi: u Koumasni birinchi jamoada qoldirishni, uni yana ijaraga berishni istamasligini aniq aytdi. O‘sha paytda sport direktori bo‘lgan Richard Hughes bilan suhbatda u Koumasni A-jamoa rejasiga kiritib qo‘ydi.
Amerika safaridagi mavsumoldi turne chog‘ida yosh hujumchi murabbiy talab qilgan intensivlikni, pressingni, intizomni namoyish etdi. Natija o‘zini ko‘p kutdirmadi: u Premier League va Champions League bahslarida zaxiradan maydonga tushdi, endi esa ilk katta sovrini – katta sahnadagi ilk “matchdagi eng yaxshi futbolchi” unvonini qo‘lga kiritdi.
Presezon boshida bunday ssenariyni tasavvur qilganmi?
“Yo‘q, uyg‘onib ketardim”, – deydi u kulib. “O‘zimni tush ko‘rayotgandek his qilardim. Bu juda g‘alati, lekin men juda xursandman va berilgan imkoniyatlar uchun minnatdorman. Liverpool uchun maydonga chiqayotgan oxirgi o‘yinim qachon bo‘lishini hech qachon bilmaysan. Shuning uchun har safar maydonga chiqqanimda borimni beraman”.
Klopp davridan keyingi imkon
Koumas Wales terma jamoasi safida 12 ta o‘yin o‘tkazgan, ammo klub darajasida o‘z so‘zini aytishi uchun vaqt kerak bo‘ldi. U qanotda ham, markazda ham o‘ynay oladi, lekin Liverpool safida ilk startini bundan ikki yildan ortiq avval Jürgen Klopp davrida olgan.
O‘sha paytda u FA Cup beshinchi bosqichida Southamptonga qarshi o‘yinda maydonga tushib, debyutini gol bilan bezagan, jamoasiga 3:0 hisobidagi g‘alabani ta’minlagan edi. Shundan so‘ng esa uzoq tanaffus: Klopp qo‘l ostida u boshqa imkon olmadi.
Keyin esa ijaralar keldi. 2024–25 mavsumi Stoke, 2025–26 yilning birinchi yarmi Birmingham, qolgan qismi Hull bilan o‘tdi. Har xil shaharlar, har xil uslublar, har xil bosim. Lekin maqsad bitta edi – Anfieldga qaytish.
“Kelib-ketishlarim davomida kelajak Liverpoolda men uchun qanday bo‘lishi haqida hech qachon zaif fikrga bormadim”, – deydi u. “Doim bu yerga qaytish ishtiyoqi bor edi. Ijaraga ketishimning sababi ham shu – bu lahzaga tayyorlanish. Futbolda ko‘p futbolchilar ishtiyoqni yo‘qotib qo‘yadi. Lekin men pre-akademiyadan boshlab akademiya bo‘ylab kelayotganimda ham hech qachon ishtiyoqimni yo‘qotmadim. Mening ochko‘zligim Liverpool Football Club uchun o‘ynashdan keladi. Men dunyodagi eng yaxshi klub uchun hammasini berishni xohlayman”.
Ota izidan, lekin o‘z yo‘lida
Uning familiyasi Merseyside atrofida begona emas. Otasi Jason – sobiq Tranmere va West Bromwich Albion pleymeykeri, o‘z davrida texnikasi bilan ko‘pni hayratga solgan futbolchi. Endi esa shu familiya yana Anfield chiroqlari ostida yangramoqda, lekin boshqa avlod, boshqa rol, boshqa ritmda.
Koumas bolaligida Michael Owen va Gareth Bale o‘yinlariga qarab ulg‘aydi. Endi esa o‘sha yulduzlarga havas qilgan bola o‘zi katta sahnada yuguryapti, o‘z klubini oldinga sudrab, murabbiy talab qilgan pressingni maydonda jonlantiryapti.
Uning qo‘lida turgan kubok – faqat bitta kechaning mukofoti. Ammo Anfield tribunalarida paydo bo‘lgan yangi ishonch, murabbiyning ochiq e’tirofi va o‘zining so‘zsiz mehnati shuni ko‘rsatadiki, bu hikoya endigina boshlanayapti.
Savol bitta: bu ochko‘z, to‘xtamas yuguradigan hujumchi Liverpoolning yangi davrini belgilaydigan futbolchilardan biriga aylanishga qanchalik tayyor?
