Manchester United Ipswich Townni 5:2 hisobida yanchdi
Old Trafford bu safar jim qolmadi. Hull Cityga qarshi 0:2 hisobidagi sharmandali mag‘lubiyatdan so‘ng bosim ostida chiqqan Manchester United Ipswich Townni 5:2 hisobida yanchib tashladi va o‘tgan haftadagi og‘riqqa keskin javob qaytardi.
Biroq hammasi ham silliq boshlanmadi. Yangi ko‘tarilgan Ipswich Town ilk zarbani o‘zi berdi. Leif Davis erta gol urib, stadionni bir zumga muzlatib qo‘ydi, tribunalar orasida “yana boshlanyaptimi?” degan xavotirli savol uchib yurdi.
Shu payt sahnaga Bruno Fernandes chiqdi.
Fernandesning uch zarbasi va to‘liq nazorat
Manchester United kapitani o‘yinni o‘zgartirib yubordi. Fernandesning xet-triki nafaqat hisobni ag‘darib tashladi, balki jamoaning kayfiyatini ham butunlay o‘zgartirdi. Har bir zarbada g‘azab, mas’uliyat va o‘tgan haftadagi alam aks etib turardi.
Bosim ostidagi mezbonlar raqibni asta-sekin orqaga sura boshladi. Ipswich mudofaasi titrab, chiziqlar orasidagi bo‘shliqlar kengaya borgani sari Fernandesning har bir to‘pi xavfga aylandi. U uch marta nishonga aniq yo‘llaganida, Old Trafford nihoyat nafas rostladi.
Hisobni yiriklashtirgan epizodlardan biri Jacob Greavesning avtogoli bo‘ldi. Bu gol Ipswich Town uchun ruhiy zarba, United uchun esa to‘liq nazorat ramzi edi. Oxirgi zarbani esa Bryan Mbeumo berdi – uning kechagi goli hisobni 5:1ga olib chiqib, kechani haqiqiy tantanaga aylantirdi.
Chuba Akpomning kompensatsiya vaqtida urgan goli esa faqat statistikaga yozildi, xolos. O‘yin taqdiri allaqachon hal bo‘lgandi.
Carrickning tanlovi va Rooneyning hafsalasi pir bo‘lishi
Ikkinchi bo‘lim o‘rtalariga kelib o‘yin taqdiri deyarli aniq bo‘lgach, Michael Carrick kutilgan qarorni qabul qildi: u zaxirani ishga soldi. Ammo bu yerda bir burilish bor edi.
Mutaxassis maydonga yoshlar emas, tajribali futbolchilarni tashlashni ma’qul ko‘rdi. Benjamin Sesko, Andrey Santos va Noussair Mazraoui o‘yinga qo‘shildi – bu qaror murabbiyning ustuvor yo‘nalishini ochiq ko‘rsatdi: bu kecha avvalo asosiy tarkibdagi futbolchilarning o‘yini amaliyotini oshirish uchun xizmat qilishi kerak edi.
Aynan shu nuqtada Wayne Rooney norozilik bildirdi. U The United Stand bilan suhbatda, ayniqsa, o‘smir vinger Shea Lacey zaxirada qolganidan hafsalasi pir bo‘lganini yashirmadi. Rooneyga ko‘ra, hisob va o‘yin sharoiti yosh futbolchini sinab ko‘rish uchun ideal vaziyat edi.
U shunday dedi, o‘zining avlodini eslatgan ohangda: o‘yin allaqachon “tugagan” paytda maydonga tushish – yoshlar uchun noyob imkoniyat, bosim kam, ammo tajriba ulkan. Rooney Marcus Rashfordning ilk portlashini eslatib, shunchaki bir necha daqiqa ham futbolchining butun karerasini burib yuborishi mumkinligini urg‘uladi. Uningcha, Laceyga shunday “ko‘zgu lahzasi”ni berish – bu safar boy berilgan imkoniyat bo‘ldi.
Carrick esa boshqa yo‘lni tanladi. U xavfni emas, barqarorlikni afzal bildi.
Mainoo – ko‘zga ko‘rinmas tayanch
Gollar, albatta, sarlavhalarni Bruno Fernandesga bag‘ishlaydi. Ammo bu kechada Manchester Unitedning yuragi boshqa joyda urib turdi – markazda, Kobbie Mainoo oyoqlari ostida.
Bu uning mavsumdagi ilk asosiy tarkibdagi o‘yini edi, lekin maydondagi ko‘rinishi “ilk” so‘ziga mutlaqo to‘g‘ri kelmasdi. U o‘yin ritmini boshqardi, pressingdan qo‘rqmadi, to‘pni bosim ostida saqlab qoldi va jamoadoshlariga erkinlik berdi. Aynan uning ishonchli o‘yini Fernandesga ham, boshqa hujumkor futbolchilarga ham oldinga ko‘proq borish imkonini berdi.
Carrick matbuot anjumanida buni yashirmadi. U Fernandes sarlavhalarni olishini tan olgan holda, Mainooni “ulkan” deb atadi va butun o‘yin strukturasi aynan uning ustiga qurilganini ta’kidladi. Bu so‘zlar murabbiyning ichki rejasini ham ochib berdi: bu jamoa endi faqat yulduzlarning alohida porlashi emas, balki markazdagi tayanch orqali shakllanayotgan tizimga tayanmoqchi.
Hulldan keyingi ruhiy sinov
Hull Cityga qarshi mag‘lubiyat nafaqat ochkolar, balki g‘urur yo‘qotilgan kecha bo‘lgandi. Shunday fon ortidan Ipswich Townga qarshi erta gol o‘tkazib yuborish – bu ruhiy sinovning ikkinchi bosqichi edi.
Carrick o‘yindan keyin aynan shu nuqtaga urg‘u berdi: jamoa o‘tgan haftani unutish, uni ortda qoldirish haqida gaplashgan, ammo baribir 0:1 hisobidagi “mini zarba”ni qabul qilishga majbur bo‘lgan. Shunga qaramay, futbolchilar qat’iyat, ishonch va birlashgan holda javob qaytardi. O‘yin davomida aynan shu ruhiy burilish sezilib turdi: dastlabki xavotir o‘rnini g‘azab, keyin esa to‘liq nazorat egalladi.
Old Trafford uchun bu faqat yirik hisobdagi g‘alaba emas edi. Bu – o‘tgan haftadagi zarbadan keyin o‘zini tiklay oladigan jamoa borligini ko‘rsatgan signal bo‘ldi.
Endi savol bitta: bu kecha – qisqa muddatli portlashmi yoki Carrick qo‘l ostidagi Manchester United nihoyat barqaror, talabchan va rahmsiz jamoaga aylanayotganining ilk jiddiy ishorasimi?
