Martin Odegaard qaytdi: Arsenalning yangi umidlari
Martin Odegaard qaytdi. Naqadar sokin, naqadar shafqatsiz tarzda.
Cardiffdagi Community Shield bahsida u bir lahzaga ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi, keyin birdan bo‘sh hududda paydo bo‘lib qoldi, Gianluigi Donnarumma qarshisida to‘xtadi, darvozabonni o‘tirg‘izib qo‘ydi va Arsenal g‘alabasiga nuqta qo‘ydi. Ikkinchi bo‘lim endigina boshlangandi, lekin ish amalda bitgan edi.
Hisob 3:0 bo‘ldi, o‘sha holatda ham yakuniy natija shu bo‘lib qoldi. Odegaard yana bir bor Arsenal sardori sifatida kubok ko‘tardi.
Ha, bu faqat Community Shield. Statistikaga yopishib oladiganlar yaxshi biladi: 2018/19 mavsumidan beri bu sovrinni qo‘lga kiritib, keyin Premier League chempioniga aylangan jamoa bo‘lgani yo‘q. Lekin yozning ilk signallari boshqa narsani aytyapti — Odegaard bu safar mavsum oxirida yanada yirik sovrinlar uchun kurashda bosh qahramonlardan biri bo‘lishga tayyor.
Qaytish hikoyasi: og‘riqdan motivatsiyaga
27 yoshli norvegiyalik allaqachon klub tarixiga yozib bo‘lingan: may oyida 22 yillik tanaffusdan keyin Premier League kubogini ko‘targan sardor sifatida uning nomi abadiy qoladi.
Shunga qaramay, o‘tgan mavsum Odegaard uchun shaxsiy jihatdan og‘ir o‘tdi. Tizzasi, yelkasi bilan bog‘liq muammolar, ritmni yo‘qotish, atigi 16 ta liga o‘yinini asosiy tarkibda boshlash. Barcha musobaqalarda 36 uchrashuv, atigi bitta gol.
Shunda savollar ko‘paydi. Tribunada va tarmoqlarda Eberechi Eze uning o‘rnini egallashi kerakligi, sardorlik kamari esa Declan Rice qo‘liga o‘tishi haqida gap-so‘zlar ko‘paydi.
Mikel Arteta esa Cardiffda bo‘lib o‘tgan o‘yindan so‘ng buni ochiq aytdi: Odegaard besh-olti oy maydondan yiroq qoldi, har xil jarohatlar uni bo‘lib tashladi, momentum yo‘qoldi. Murabbiy ishonch bilan shuni qo‘shib qo‘ydi: agar bu yil uni sog‘lom ushlab turishsa, butunlay boshqa Martinni ko‘rishadi.
O‘zi ham shunday deydi: o‘yinlarni o‘tkazib yuborish, tomoshabin sifatida chetda turish uni ichidan yeb bitirgan. Lekin u shu alamni motivatsiyaga aylantirdi. Yilni liga chempionligi va yaxshi o‘tkazilgan Jahon chempionati bilan yakunladi, so‘ng uch haftalik tanaffus — xotini va kichik o‘g‘li bilan tinch dam oldi. Endi esa tanasi yengil, boshi ravshan.
Transferlar kutayotgan paytda topilgan yechim
Arsenal yoz bo‘yi hujumni kuchaytirish ustida bosh qotirdi. Morgan Rogers qo‘ldan chiqdi, Vinicius Jr orzusi ham hozircha qog‘ozda qoldi. Klub bir necha mavsumdan beri haqiqiy elit chap vinger izlaydi, lekin bozor torayib boryapti, variantlar kamaydi, “marquee signing” kim bo‘lishi mumkinligi ham aniq emas.
Shu fon’da eng katta o‘zgarish aslida allaqachon klub ichida ekanini Community Shield ko‘rsatdi: bu — to‘liq sog‘lom, ritm topgan, o‘ziga ishongan Martin Odegaard.
Arsenal hujumi hozir eng avvalo shunga muhtoj. Odegaardning o‘zi ham. Shartnomasining so‘nggi ikki yili boshlandi, oldinda ehtimoliy oxirgi katta, uzoq muddatli bitim turibdi. Bunday pallada u o‘zining eng yaxshi versiyasini ko‘rsatishni istaydi.
Cardiffdagi o‘yin aynan shuni va’da qildi. Gol — alohida asar. Lekin faqat shu emas. Ikkinchi gol ham uning mayin, hisob-kitob qilingan uzatmasidan boshlandi. U butun o‘yin davomida Arsenalning hujumdagi ritmini belgilab turdi.
O‘tgan mavsum u ko‘p holatlarda bir qadam sekinroq ko‘rinardi, to‘qnashuvlardan biroz cho‘chirdi, bu esa ketma-ket jarohatlardan keyin tabiiy hol. Endi esa boshqa manzara: Cityga qarshi beshta duel yutdi, yettitadan beshtasi — bu o‘yindagi eng yuqori ko‘rsatkichlardan biri. Maydonda hech kim undan ko‘p to‘p qaytarmadi.
Yangi sheriklar, eski o‘tkirlik
Norvegiyalik Jahon chempionatida ham o‘zini ko‘rsatgan edi — turnirda undan ko‘proq golli uzatma bergan yagona futbolchi Michael Olise bo‘ldi. Demak, uning ijodiy tetiqligi allaqachon qaytgan, yozgi tayyorgarlik esa bu holatni yanada mustahkamladi.
Presezonga kech qo‘shildi: bir haftadan biroz avvalgina Borussia Dortmundga qarshi ilk daqiqalarini oldi, lekin o‘sha 30 daqiqaning o‘zida ikkita yorib o‘tuvchi pas bilan raqib mudofaasini ochdi.
Endi esa uning atrofidagi texnik sifat ham oshmoqda. Bruno Guimaraes kelishi bilan Arsenal o‘yin qurishda yanada noziklashadi. Chiziqlar orasidan beriladigan keskin uzatmalar, pressingni yorib o‘tadigan paslar — aynan shunday vaziyatlarda Odegaard o‘yinlarni “chizib” bera oladi.
Arsenalning o‘tgan mavsumdagi chempionligi asosan mudofaa barqarorligiga tayanib qurildi. Elit darajadagi markaziy hujumchi yo‘q edi, qanotdagilar ham mavsum davomida barqaror bo‘la olmadi. Shunga qaramay, kubok kelib bo‘ldi.
Endi esa vazifa sodda: katta nomli transfer bo‘lmasa ham, mavjud hujumchilar hisobidan bir pog‘ona yuqoriga chiqish. Bu esa real. Bukayo Saka jarohat muammolarini ortda qoldirayotgani haqida Arteta allaqachon aytgan, chap qanotda esa Christos Tzolis allaqachon yangilanish ramziga aylanayotgandek.
Bularning barchasi ichida eng katta ko‘paytiruvchi koeffitsient baribir bitta: eng yaxshi formasidagi Odegaard.
2022/23 mavsumida u faqat liga doirasida 15 ta gol urdi, 7 ta golli uzatma berdi. Oradan bir yil o‘tib, 8 gol va 11 assist bilan mavsumni yakunladi. Keyingi yilda to‘piqqa tushgan muammo hammasini sekinlashtirdi, jarohatlar mavzusi esa ortidan quvib yurdi. Ritm — futbolchining eng katta quroli — undan uzoqlashdi.
Cardiffdagi Community Shield esa shuni ko‘rsatdi: u yana o‘sha tepaliklarga qaytishga tayyor. Faqat chiroyli so‘nggi paslar emas, balki tana holati, pressingdagi ishtiroki, raqibga qarshi kurashishdagi qat’iyati bilan.
Arsenal allaqachon uning boshchiligida liga chempioniga aylangan. Endi savol bitta: Odegaard yana bir bor shu jamoani cho‘qqiga olib chiqishga tayyormi — bu safar nafaqat sardor, balki hujumning haqiqiy yuragi sifatida?
