Nyu-Jersida ingliz muxlislari bayram kayfiyatida

Inglaterra terma jamoasi guruh bosqichidan chiqdi, Panama ustidan 2:0 hisobidagi g‘alaba esa nafaqat maydonda, balki tribunada ham kayfiyatni osmonga ko‘tardi. Nyu-Jersidagi stadion atrofida minglab muxlislar ichida butun Yorkshire bo‘ylab kelgan inglizlar ham bor – ularning barchasi bir og‘izdan: bu safar yo‘lga, chiptaga, ichimlik va ovqatga ketgan har bir funt o‘zini oqladi, deyapti.

Ingliz orkestri va 30 yillik an’ana

Sheffield Wednesday ishqibozi, mashhur England Band yetakchisi Jon Hemmingham uchun bu navbatdagi odatiy turnir emas. Uch sher ramzli jamoaning so‘nggi 30 yildagi birorta ham rasmiy o‘yinini o‘tkazib yubormagan karnaychi yana safda.

“Bu yer ajoyib, hamma bazm uchun kelgan va aynan shunday bo‘lyapti,” deydi u. “Qayerga bormang, odamlarning yuzida tabassum. Butun dunyodan kelgan muxlislar bilan aralashib ketganmiz – Jahon chempionati aslida shuning uchun kerak.”

63 yoshli, Hillsboroughdan kelgan Hemmingham stadion atrofidagi kayfiyatni qisqa qilib shunday ifodalaydi: “Hamma juda mehmondo‘st, atmosfera zo‘r.” Bir lahza marokashlik muxlis bilan suhbat, keyin yoningizda Gana, undan keyin Ekvador tarafdori paydo bo‘ladi. “Hamma bitta sahifada,” deydi u. U o‘ziga xos hazil bilan yakunlaydi: “Inglaterra kubokni olguncha bu yerdan ketmayman.”

Scarborough bayrog‘i va Amerika safari

Scarboroughlik Danny Williams va Joe Gallagher esa bu turnirda o‘z shahrining ramziga aylangan. Ularning mashhur dengizbo‘yi kurortini aks ettirgan bayrog‘i Dallas va Boston tribunalarida darrov ko‘zga tashlandi, bu shaharlarda Inglaterra dastlabki ikki uchrashuvini o‘tkazdi.

“Bayroq yaxshi kutib olindi,” deydi 34 yoshli Williams. Ular uylarini eslatib turadigan shu mato ortidan Tuchel boshchiligidagi “sayyor armiya”ning eng ko‘zga ko‘ringan a’zolaridan biriga aylandi.

Gallagher esa bu safarni shunchaki dam olish emas, milliy jamoani qo‘llab-quvvatlashning alohida zavqi deb ta’riflaydi. “Yagona afsusimiz – uzoqroq qolmaganimiz,” deydi 35 yoshli, North Yorkshire politsiyasida ishlovchi muxlis. “Bizni juda yaxshi qabul qilishdi.”

Shimoliy Amerikada turnirga qiziqish darajasi, ayrim mamlakatlarga nisbatan salbiy munosabat bo‘lishi mumkinligi haqida savollar bo‘lgan, lekin North Yorkshire Council uchun yo‘llarda ishlaydigan Williams bunday xavotirlarni tezda chetga suradi. Uning aytishicha, mahalliylar “do‘stona va hazil-mutoyibaga tayyor”.

“Amerika chiroyli, natijalar yomon emas, hammasi ajoyib bo‘lyapti,” deydi u.

Final haqida orzu bor, ammo haqiqat ham bor: har biri uchun 3 000 funt atrofida chipta narxi ularni o‘ylantirib qo‘ygan. “Bu pulga butun oilani Barbadosga olib borish mumkin,” deydi Gallagher yarim hazil, yarim jiddiy ohangda.

Bank hisobi va bir umrga yetadigan xotira

Barnsley muxlisi Ben Wade uchun bu birinchi Jahon chempionati safari bo‘ldi – va u hamyonida buni aniq his qildi. 21 yoshli, Wakefielddan kelgan yigit uyga qaytgach, bank hisobini tekshirishga bir necha kun jur’at eta olmaganini tan oladi.

“Kutganimdan ko‘ra ko‘proq chiqdi, lekin yengib bo‘lmaydigan darajada emas, bunga arzidi,” deydi u.

Wade Inglaterra – Croatia ochilish uchrashuvi uchun 265 dollar (201 funt) to‘lagan. Bu ayrim yuqori sodiqlik balliga ega muxlislarnikidan qimmatroq, lekin boshqa tarafdorlar aytgan 1 500 dollarlik narxdan ancha arzon.

Texasning jazirama issig‘ida bir pint pivo uchun 20 dollargacha to‘lashga to‘g‘ri kelgan, Texas BBQ restoraniga tashrifi esa 129 dollarga tushgan. Ammo tiler bo‘lib ishlaydigan, tug‘ilgan kunini ham shu safarda nishonlagan yigit bir lahza ham afsuslanmaydi. U bu sayohatni “umrda bir marta bo‘ladigan” tajriba deb ataydi.

“Bu ehtimol so‘rashim mumkin bo‘lgan eng yaxshi tug‘ilgan kun bo‘ldi,” deydi u. Endi esa televizor qarshisida o‘tirib o‘yin tomosha qilish unga alam qilmoqda: “Yana o‘sha yerda bo‘lishni xohlayman. O‘ylaymanki, bu safar uddalaymiz.”

‘Bu katta oila’: to‘rt bosqichga biryo‘la chipta

Huddersfieldning Lindley hududidan bo‘lgan, yarim nafaqadagi pab egasi Terry Rose turnir jadvalini puxta o‘rgangan. U sherigi Sarah bilan seshanba kuni uchib kelishni rejalashtirgan – bu sana, agar Inglaterra 32 bosqichidan o‘tsa, 1/8 final uchrashuviga to‘g‘ri kelishi mumkin.

Rose ishonchni yanada balandroq qo‘ygan: u chorak final, yarim final va hatto final uchun ham chiptalarni allaqachon band qilib qo‘ygan. “Umid qilayotganim – mana shu ‘ish bitadigan’ bosqichlar,” deydi 68 yoshli muxlis. U 40 yildan beri Inglaterra ortidan dunyo kezib yuradi. “Ularga biroz omad kerak – to‘pning qay tarzda sakrashi ham hal qilishi mumkin – lekin yigitlar tayyor deb o‘ylayman.”

Leeds United tarafdori bo‘lgan Rose uchun bunday safarlar allaqachon oddiy odatga aylangan. “Inglaterani dunyo bo‘ylab ergashib yurish – go‘yo do‘stlaring bilan ta’tilga chiqqandek,” deydi u. “Qancha pul sarflaganimni o‘ylagim ham kelmaydi, juda ko‘p, lekin har bir tiyinga arzidi.”

U uchun eng katta zavq – uchrashuvlar oralig‘ida yuzlar tanish bo‘lib qolishi. “Avvalgi o‘yindan beri ko‘rmagan odamlarni ko‘rasiz, yangidan do‘stlar orttirasiz, hammasi katta oilaga o‘xshab qolgan,” deydi u. Ayniqsa, bugun tribunada ayollar soni ko‘paygani uni quvontiradi: “Biz boshlaganimizda bularning hammasi jang qilishni istaydigan yirik, tentak yigitlar edi. Endi bunday holat yo‘q.”

Inglaterra 60 yillik katta sovrinsiz davrga yakun yoysachi? Rose bunga javobni aniq bilmaydi, ammo bitta narsaga ishonch bildiradi: agar kubok ko‘tarilsa, u o‘zini “sayyoradagi eng baxtli odam” deb his qiladi.

Endi esa minglab ingliz muxlislari singari u ham bitta savol bilan yashayapti: bu safar “football coming home” shunchaki qo‘shiq bo‘lib qoladimi yoki nihoyat haqiqatga aylanadimi?