Pep Guardiola: G‘alabalardan Keyingi Bo‘shliq
55 yoshli Pep Guardiola o‘n yil davomida Etihad Stadiumni va butun ingliz futbolini o‘zgartirdi. Premyer-ligani ketma-ket egallash, rekordlar, yangi taktik me’yorlar – bularning bari uning nomi bilan bog‘liq bo‘lib qoldi. Endi esa u o‘zi yaratgan shu olamdan chetga chiqib, jimlikka qarab ketmoqda. Va u qaytib kelishiga o‘zi ham ishonmayapti.
Yangi “A Beautiful Obsession” hujjatli filmida Guardiola hech qachon bo‘lmagandek ochilib gapiradi. Manchesterdagi yillar ruhiy jihatdan qanday zarba bergani haqida to‘xtalar ekan, u shunday deydi: o‘zi ham keyin nima qilishini bilmaydi, hozirgi tuyg‘usi – qaytish qiyin bo‘ladi.
U o‘zini yo‘qotib qo‘ymaslik uchun maydondan uzoqlashishi kerakligini tan oladi. Shaxsiy hayotida yig‘ilib qolgan, lekin chetga surib qo‘yilgan holatlar, o‘ylashga vaqt topilmagan savollar, doimiy poyga va faqat natija haqida o‘ylash – bularning bari endi to‘xtashi kerak.
“Men biroz o‘zimni boshqa narsalarda topishim kerak. O‘tirib, hech narsani o‘ylamaslikka ham vaqt kerak,” degan mazmundagi fikrlari uning bugungi holatini juda aniq chizib beradi. Maqsad – qayta nafas olish.
G‘alaba narkotigi va charchagan murabbiy
Guardiola Etihadni tark etayotganida ortda qolgan davr – ingliz futboli tarixidagi eng hukmron sikllardan biri. Chempionliklar, kuboklar, rekord ochkolar. Biroq bu hukmronlikning narxi ham bor edi: tana va ong doimiy zo‘riqish ostida yashadi.
Premyer-ligada yillar davomida cho‘qqida qolish uchun har kuni o‘zingni qayta ixtiro qilishing, raqibdan oldin o‘ylashing, ichki raqobatni ham boshqarishing kerak. Guardiola bu intensivlikni yashirmaydi. U uchun g‘alaba – odatiy maqsad emas, deyarli narkotik.
Uning so‘zlari keskin: ertalab uyg‘onganida asosiy shior – jamoasining chiroyli o‘yinini ko‘rish. Shu zavq, shu lazzat uni ushlab turadi. Lekin aynan shu tuyg‘u murabbiylarni maydondan ketgach ham qaytib kelishga majbur qiladi. Ular buni tark eta olmaydi. Futbolsiz yashashni bilmay qolishadi.
Guardiola ham shu doirada. G‘alabaning lazzati – ne’mat. Lekin shu bilan birga la’natga ham aylanadi: tinch qo‘ymaydi, dam berishga ruxsat bermaydi.
Txiki Begiristainning ogohlantirishi
Pepning eng yaqin hamkorlaridan biri bo‘lgan Txiki Begiristain – Manchester Cityning sobiq sport direktori – do‘stini bu aylanishdan chiqarishga urinyapti. U 2025 yil yozida klubni tark etganidan so‘ng Guardiola bilan boshqacha ohangda gaplasha boshladi.
Begiristainning fikri keskin: Pep futbol muhitida qolsa, yana o‘sha eski attraksion – yuqori bosim, g‘alaba va mag‘lubiyatlar tebranishi ichida qoladi. 3:0 hisobida yutqazish mumkin, lekin hayot davom etadi, deydi u. Do‘stlar, oddiy lahzalar, stadiondan tashqaridagi hayot – bular ham bor.
Uning ogohlantirishi aniq: agar Guardiola faqat futbol odamlari bilan yashashda davom etsa, u hech qachon haqiqiy tanaffus qilolmaydi. “U chiqishi kerak va chinakamiga tashqarida bo‘lishi kerak,” degan mazmundagi so‘zlarida og‘riq ham, g‘amxo‘rlik ham seziladi.
Italyaga rad javobi va yo‘ldagi chorrah
Pepning tanaffusi rasman e’lon qilinishidan oldin ham futbol dunyosi uni bo‘sh qo‘yishga tayyor emas edi. FIGC – Italiya Futbol Federatsiyasi – murabbiyni xalqaro sahnaga olib chiqish uchun jiddiy harakat qildi.
Afsonaviy himoyachi Paolo Maldini o‘sha paytda texnik direktor sifatida tashabbusni qo‘lga oldi. U Barselonaga uchib bordi, Guardiola bilan uchrashdi. Suhbat oddiy qiziqish bilan cheklanib qolmadi: Pep xayolan bu lavozimga kirib borganini ko‘rsatib qo‘ydi – taktika chizmalari, sxemalar, variatsiyalar. Italyani boshqarish g‘oyasi uni chindan ham vasvasaga solgan edi.
Shunga qaramay, u “yo‘q” dedi. Azzurri kabi nufuzli taklifni rad etish – bu faqat sport qarori emas, ichki qarshilik ham. U darhol yangi cho‘qqilar, Yevropa chempionatlari, jahon birinchiliklari sari yugurish o‘rniga o‘z ruhiy holatini birinchi o‘ringa qo‘ydi.
Guardiola shu bilan o‘zining eng muhim qarorlaridan birini qabul qildi: shu paytda shon-shuhrat emas, tinchlik muhimroq.
Futbol dunyosi – Pepdan keyingi davrga tayyormi?
Bugun savol bitta: bu tanaffus – buyuk murabbiylik faoliyatining yakunimi yoki faqat navbatdagi pauzami? Barcelona va Bayern Munichda, so‘ngra Manchester Cityda o‘yin falsafasini o‘zgartirgan murabbiy chetga chiqdi. Chiziq bo‘yida uning figurasi yo‘q. O‘sha doimiy ishora qiluvchi qo‘llar, yon chiziqda portlaydigan emotsiyalar, taktik detallarni daqiqama-daqiqa tuzatadigan miyasiz murabbiy emas – tirik, charchagan, o‘ylayotgan inson ko‘rinib turibdi.
Futbol esa davom etadi. Premyer-liga yangi chempionlarni ko‘radi, Chempionlar Ligasi yangi hikoyalarni yozadi. Lekin eng katta savol hanuz ochiq: Guardiola o‘zini topib qaytadimi yoki bu safar futbol uni abadiy qo‘yib yuboradimi?
