Pirlo va Italiya terma jamoasi: Siyosiy bosim va shartnoma to‘siqlari
Pirlo va Italiya terma jamoasi: homiylik shartnomasi orqasida qolgan orzu
Andrea Pirlo endi Italiya terma jamoasi bosh murabbiyi lavozimi uchun nomzod emas. Buni u o‘zi tasdiqladi. Sabab – Rossiyalik bukmeker kompaniyasi bilan tuzilgan shartnoma atrofidagi bosim va siyosiy bahslar.
Fonbet bilan shartnoma – murabbiylikka to‘siq
Pirlo bir muddatdan beri Rossiyaning Fonbet kompaniyasi elchisi sifatida faoliyat yuritadi. Aynan shu hamkorlik Italiya ichki siyosatida keskin munozaraga sabab bo‘ldi. Bir qator siyosatchilar fikricha, urush davom etayotgan bir paytda milliy terma jamoa murabbiyi Ukraina borasida hukumatning rasmiy pozitsiyasiga zid yoki ikki ma’noli ko‘rinadigan aloqalarga ega bo‘lmasligi kerak.
Pirlo dushanba kuni Instagram’da yozib qoldirgan xabarida kechasi eshitganini aytdi: u endi Italiya terma jamoasiga bosh murabbiy sifatida ko‘rilmayapti. U avvalroq Fonbet bilan bitimni Birlashgan Arab Amirliklaridagi ish faoliyati bilan bog‘lab, bu hamkorlik “faqat tijoriy va sportiy maqsadlarga xizmat qilishini” ta’kidlagan edi. Uningcha, bu shartnomaga siyosiy ma’no yuklash – u hech qachon aytmagan va o‘ziga xos deb hisoblamaydigan qarashlarni unga yopishtirish bilan barobar.
Shu bilan birga, yangi tayinlangan Italiya futbol federatsiyasi (FIGC) texnik direktori Paolo Maldini Pirlo nomzodini qo‘llab-quvvatlab kelayotgan edi. Biroq siyosiy maydondagi bosim bu himoyani ham sustlashtirdi, federatsiya ichida keskin taranglik paydo bo‘ldi.
Siyosatchilar bosimi: “Inqilob kerak edi, Pirlo emas”
Italiyaning yuqori darajadagi siyosiy figuralari bu masalada birin-ketin so‘zga chiqa boshladi. Yevropa Parlamenti vitse-prezidenti Pina Picierno ijtimoiy tarmoqlarda fikr bildirar ekan, Italiya futboli ketma-ket mag‘lubiyatlar va yana bir bor Jahon chempionatiga chiqa olmagach, “madaniy, axloqiy va boshqaruviy inqilobga” muhtoj bo‘lganini eslatdi. Uningcha, Pirlo nomzodi bu yo‘nalishga mutlaqo zid.
Senat rahbari Ignazio La Russa esa Ansa axborot agentligiga bergan intervyusida shubhasini yashirmadi. U o‘zini muxbirlar chaqirgani uchun fikr bildirayotganini aytib, “Xudo o‘zi asrasin”, deya keskin ibora ishlatdi. La Russa Pirlo’ni futbolchi sifatida “buyuk chempion” deb tan oldi, lekin murabbiy sifatida uning tayinlanishini “noma’lumlikka sakrash” deb atadi.
Azione partiyasi yetakchisi Carlo Calenda esa yanada keskinroq pozitsiyani tanladi. Unga ko‘ra, 2022 yildan keyin Rossiyani targ‘ib qilgan yoki qilayotgan har qanday shaxs milliy darajadagi lavozimni egallamasligi kerak. Pirlo atrofidagi bahs shunday siyosiy fon ustida yanada qizidi.
FIGCning murabbiy qidiruvi va yo‘qolgan imkoniyat
Federatsiya aslida Pirlo bilan boshlamagandi. Gennaro Gattuso joriy yil aprel oyida Italiya terma jamoasini ketma-ket uchinchi bor Jahon chempionatiga olib chiqa olmagach, o‘zaro kelishuv asosida iste’foga ketdi. Shundan so‘ng FIGC katta sakrash qilishga urindi.
Ular avval Pep Guardiola va Carlo Ancelotti bilan ishlash imkoniyatini ko‘rib chiqdi. Ikkalasi ham – o‘z davrining eng nufuzli murabbiylari. Lekin bu orzular amalga oshmadi. Shundan keyin federatsiya ko‘zini boshqa yoqqa qaratdi va Dubai United jamoasini boshqarayotgan Pirlo bilan jiddiy muzokara boshladi. Pirlo hozirgi ishini tark etishga tayyor edi.
Ammo Fonbet bilan shartnoma hammasini o‘zgartirdi. Siyosiy bosim, axloqiy mezonlar haqidagi bahslar, urush fonidagi keskinlik – bularning bari sport qaroriga aralashdi va Pirlo uchun eshik yopildi.
Endi kim? Mancini va Conte yana sahnada
Pirlo nomzodi chetga surilgach, FIGC eski tanishlarga qayta yuzlandi. Avval terma jamoani boshqargan Roberto Mancini va Antonio Conte yana asosiy nomzodlar qatoriga qaytdi. Ikkalasi ham Italiya futbolida iz qoldirgan, o‘z uslubi, o‘z xarakteri bor murabbiylar.
Terma jamoa esa tarixidagi eng og‘ir davrlardan birini boshdan kechirmoqda: ketma-ket uchinchi Jahon chempionatisiz, ichki bosim kuchli, futbolchi avlodi yangilanayotgan bir paytda murabbiy tanlovi oddiy texnik qaror emas, butun futbol tizimining yo‘nalishini belgilab beradigan siyosiy va madaniy signalga aylanib bormoqda.
Pirlo esa hozircha tomoshabin qatoriga o‘tib qoldi. Uning murabbiy sifatida eng yirik sahnaga qaytish orzusi siyosiy bo‘ron ichida qolib ketdi. Endi savol bitta: FIGC bu bosimlar ichida haqiqatan ham “inqilob” qila oladigan murabbiyni topadimi yoki yana bir marta xavfsiz, tanish yo‘lni tanlaydimi?
