Romero va Martinez: Eng yaxshi, eng yomon himoyachilar juftligi
Argentina mudofaasi yana bir bor bosim ostida sinovdan o‘tdi, yana bardosh berdi va yana finalga chiqdi. Ammo bu safar gap faqat maydondagi pressing va to‘qnashuvlarda emas, mikrofon ortidagi zarbalarda ham bo‘ldi.
World Cup yarim finali arafasida, Angliya bilan Atlantadagi keskin to‘qnashuvdan oldin sobiq himoyachi Gary Neville o‘z bahosini berdi: u Cristian Romero va Lisandro Martinez juftligini “dunyodagi eng yaxshi, eng yomon markaziy himoyachilar juftligi” deb atadi. Maqtovmi bu, tanqidmi, istehzo aralash gapmi – baribir futbolchilar qulog‘idan chetda qolmadi.
Yarim final yakunida esa javobni maydon berdi. Argentina 2:1 hisobida dramatik tarzda Angliyani ortda qoldirdi, hisobda ortda borayotgan holda kechgi gollar bilan o‘yinni ag‘darib tashladi. Angliya atigi ikkita zarbani darvozaga yo‘llay oldi, xolos. Himoyaning yuragi bo‘lgan Romero va Martinez ikkalasi ham ogohlantirish oldi, lekin aynan ularning agressiv, keskin o‘yini Gareth Southgate jamoasini bo‘g‘ib qo‘ydi.
O‘yindan keyin Tottenham himoyachisi Cristian Romero Neville so‘zlariga bevosita munosabat bildirdi. U DSports bilan suhbatda ortiqcha diplomatiyaga berilmadi:
“Men faqat shuni umid qilamanki, nafaqaga chiqqanimda bunchalik ahmoq bo‘lmayman. Umid qilamanki, hech bir futbolchini yoki boshqa birovni bunaqa tanqid qilmayman”, – dedi u.
Bu gaplar tasodifiy og‘riq emas, balki ichida yig‘ilib qolgan hissiyotning qisqa, lekin aniq ifodasi edi. Romero davom etar ekan, mavzuni maydonga qaytardi:
“Oxir-oqibat biz milliy jamoamiz uchun qo‘limizdan kelganini qilayapmiz. Ba’zan hammasi biz istagandek chiqadi, ba’zan yomon bo‘ladi, lekin biz yana World Cup finalida bo‘lganimizdan baxtlimiz”.
Bu so‘zlar ortida fakt turibdi: 28 yoshli Romero va xuddi shu yoshdagi Lisandro Martinez yozgi turnirda Argentina o‘tkazgan deyarli barcha o‘yinlarda birga startda tushdi, faqat bittasida tarkibdan tashqarida qolishdi. Ular Lionel Scaloni jamoasini ketma-ket ikkinchi World Cup finaliga olib chiqqan mudofaa ustunlari bo‘lib turibdi.
Yarim Final
Yarim finalning o‘zi ham ularning xarakterini ochib berdi. O‘yin keskinlashdi, kartochkalar uchdi, ruhiy bosim oshdi. Shunday pallada ko‘pchilik himoyachilar xavfsiz variantni tanlaydi, ortga chekinadi. Romero va Martinez esa aksincha – chiziqqa yaqinlashdi, raqib hujumchilarni bo‘g‘ib, ularga burilish, nafas olish imkonini bermadi. Ularning keskin kirishlari, tana bilan kurashlari, vaqtida qo‘yilgan pressinglari Angliya hujumini mayda bo‘laklarga bo‘lib tashladi.
Neville esa turnir davomida bu juftlikka nisbatan shubha bilan qarab kelganlardan biri edi. “Eng yaxshi, eng yomon” degan ibora aslida bir vaqtning o‘zida ham maqtov, ham istehzo. Xatolarga moyil, lekin o‘yin taqdirini hal qiladigan darajada jasur juftlik, degan ma’no yashirinib yotgandi. Ammo Atlantadagi yarim final shuni ko‘rsatdiki, ular nafaqat dramatik, balki barqaror ham bo‘lishi mumkin.
Manchester United himoyachisi Lisandro Martinez ham sukut saqlamadi. U Neville nomini tilga olmagan bo‘lsa-da, ohangi yetarlicha aniq edi:
“Biz haqimizda doim gapirishlariga o‘rganib qolganmiz. Ko‘rinib turibdiki, ularga shunaqa qilish yoqadi, biz esa maydonda javob beramiz, bo‘ldi, hammasi hurmat bilan”, – dedi u.
Bu gaplar hozirgi Argentina ruhiyatini aniq ifodalaydi. Ular tanqidni inkor etmaydi, lekin unga javobni ijtimoiy tarmoqlarda emas, yakuniy hisobda beradi. Har bir bloklangan zarba, har bir to‘g‘ri tanlangan pozitsiya, har bir o‘z vaqtida qo‘yilgan pressing – bu ularning bahsli efir so‘zlariga yozgan javob xati.
Romero yana bir fikrni alohida urg‘uladi: “Tarix yozayapmiz, deb o‘ylayman. Biz uchun bu juda ulkan narsa va bu futbolkaga bo‘lgan mas’uliyatni boshqalardek emas, o‘zimizcha, o‘zgacha his qilamiz”.
Ikki yil ichida ketma-ket ikkinchi World Cup finali. Har bir o‘yinida bosim, har bir qarorida lupa ostida qoladigan markaziy himoyachilar juftligi. Ularning har bir xatosi ertasi kuni studiyalarda tahlil qilinadi, har bir to‘g‘ri qarori esa ko‘pincha oddiydek qabul qilinadi. Shunga qaramay, ular yana finalga chiqdi.
Endi esa savol shunday: bu “eng yaxshi, eng yomon juftlik” yana bir bor eng katta sahnada hamma og‘izlarni yopib qo‘yadimi yoki navbatdagi bahsli kecha oldinda turibdimi? Argentina uchun javob birgina joyda bo‘ladi – final chizig‘ida, o‘sha ikki himoyachi oyoqlari ostida.
