Trondheim tuni: Manchester United 5:0 g‘alaba bilan qaytdi

Norvegiyaning Trondheim shahri yoz oqshomida sovuq emasdi. Ammo muzlab qolgan jamoa bitta edi – Rosenborg. Michael Carrick boshqarayotgan Manchester United mavsumoldi yig‘inidagi ilk g‘alabasini baland ovoz bilan e’lon qildi: 5:0.

Olti kun avvalgi Wrexhamga qarshi mag‘lubiyatdan keyin bu javob zarbasi edi. Faqat hisob emas, o‘yin uslubi, tana tili, maydondagi jasorat ham o‘zgarganini ko‘rsatgan kecha bo‘ldi.

‘Carrick-ball’ning yangi yuziga birinchi ishora

Carrick kelganidan beri United o‘z kuchini asosan o‘tish fazalarida topgan, tezkor qanotlar va ijodkor o‘yinchilarga tayanib raqibni sindirgan jamoa edi. Bryan Mbeumo, Patrick Dorgu, Bruno Fernandes, Matheus Cunha – o‘tgan mavsumdagi zarbali hujumlarning markazida aynan shu nomlar turardi.

Statistika ham buni tasdiqlagan: Carrickning ilk o‘yinidan mavsum yakunigacha United tezkor qarshi hujumlar soni bo‘yicha ligada uchinchi o‘rinda bo‘ldi – har o‘yinga o‘rtacha 1,53 marta. Har 90 daqiqada tezkor hujumlardan kiritilgan gollar bo‘yicha esa yetakchi guruhda – 0,24 gol. Kutilayotgan gollar bo‘yicha ham yuqori ko‘rsatkich – 0,23 xG.

Ammo to‘pni nazorat qilish – bu boshqa hikoya. Egalik bo‘yicha 13-o‘rin, o‘rtacha egalik davomiyligi bo‘yicha 11-o‘rin. Sir Alex Fergusondan keyingi yillarda doimiy muammo bo‘lib kelayotgan zaif nuqta yana yuzaga chiqqan: past blokda o‘ynaydigan raqibni ochish qiyin, sabr bilan, sifat bilan hujum uyushtirish yetishmaydi.

Shunday vaziyatda Rosenborgga qarshi o‘yin sinov bo‘lishi kerak edi. Norvegiyaliklar allaqachon ligadagi 13-turdan o‘tib bo‘lgan, jismonan tayyor, ritmda. Nazariy jihatdan ular to‘pni ko‘proq ushlab, tempni o‘zlari belgilashga qodir bo‘lishi kerak edi. United yana o‘sha eski qurol – tranzitsiyaga suyanishga majbur bo‘ladigandek ko‘rindi.

Ammo maydonda boshqacha manzara paydo bo‘ldi.

Fernandes ham, Cunha ham yo‘q bo‘lgan United kutilmaganda to‘p bilan o‘zini juda xotirjam his qildi. Ular hali to‘liq tayyor bo‘lmagan bo‘lsa ham, ayrim epizodlarda Rosenborgni bo‘laklab tashlashdi. Bunda hujum chizig‘ida to‘pni ushlab turish, hujumni “yopishtirib” berish vazifasini bajargan Joshua Zirkzee alohida ahamiyat kasb etdi.

Bu o‘zgarish tranzitsiyadan butunlay voz kechildi degani emas. Ikkinchi va to‘rtinchi gollar aynan tezkor o‘tishlar samarasi bo‘ldi, bu qurol hanuz jamoa arsenali bir qismi. Lekin endi Carrick doimiy bosh murabbiy sifatida o‘z futbolini chuqurlashtirishga kirishgani ko‘rinib turibdi. Aynan shuning uchun ham Youri Tielemans transferi bu yoz nechog‘lik mantiqli qaror bo‘lgani yanada ravshanlashadi: to‘p bilan o‘ynash, ritmni boshqarish, o‘yin uslubini boyitish.

Joshua Zirkzee: Norvegiya kechasi, savollar esa hanuz o‘sha

Trondheim tuni bitta nom atrofida aylangandek bo‘ldi. Rasmiy bo‘lmasa-da, “o‘yin odami” maqomi deyarli hech kimda shubha uyg‘otmadi – Joshua Zirkzee.

Uniteddagi 11-raqam so‘nggi yillarda Old Trafford tomoshabinlari uchun ko‘proq muhokama va tanqid mavzusi bo‘lib kelayotgan edi. To‘liq markaziy hujumchi sifatida mos kelmaydi, “o‘nlik” pozitsiyasida esa Fernandesni siqib chiqarishga hali yaqin emas. Baribir, texnikasi, to‘p bilan muomalasi ba’zan Dimitar Berbatovni eslatib yuboradigan lahzalar bo‘ladi.

Norvegiyada esa u aynan kerak bo‘lgan futbolchini eslatdi. To‘pni o‘ziga singdiradigan, yarim burilishda sheriklarini o‘yinga qo‘shadigan, hujumni ushlab turadigan tayanch. 60 daqiqalik ishtirokida ikkita g‘alvirdek statistika: bir gol, bir golli uzatma.

Goli esa – sof san’at. Zirkzee zaxiradan chiqqan Harry Amass bilan “devorcha” o‘ynab, jarima maydoniga yorib kirdi. Keyin esa raqib himoyachilarini raqsga tushirgandek aldab o‘tdi – avval ikki himoyachini, so‘ng darvozabonni. Oxiri esa bo‘sh darvozaga sokin zarba. Nafasni ichga torttiradigan epizod. Maydondagi ustun o‘yiniga munosib yakun.

Tabiiy savol tug‘iladi: bu kecha unga kelayotgan mavsumda jiddiy rol olib keladimi?

Javob esa unchalik romantik emas. O‘yin tempi unga mos tushdi, bo‘sh zonalar, raqibning charchashi, bosimning nisbatan pastligi – bularning bari Zirkzeega qulay bo‘ldi. Bu esa Angliya chempionatidagi shafqatsiz tezlik va intensivlik haqidagi shubhalarni yo‘qotmaydi. Old chiziqni boshqarish bo‘yicha hozircha Benjamin Sesko ko‘proq mos futbolchi sifatida ko‘rinadi.

Trondheimdagi Zirkzee esa ehtimol boshqacha ma’noni anglatadi: Carrick Sesko qaytgach, uni ham shunday rolda – to‘pni ushlab turadigan, sheriklarini o‘yinga tortadigan hujumchi sifatida ko‘rishni xohlayaptimi?

Carrington bolalari: sahnaga chiqish

Manchester United akademiyasi yillar davomida butun dunyoga iste’dod yetkazib berdi. Trondheim tuni esa navbatdagi avlod uchun esda qoladigan sahna bo‘ldi. Hammasi ham birinchi jamoada mustahkam o‘rnashib qolmasligi mumkin, lekin bu kechani hech biri unutmaydi.

Shea Lacey “o‘nlik” pozitsiyasida boshladi va o‘yinga asta-sekin kirib bordi. 19 yoshli iste’dod avval ham asosiy jamoada ko‘rinish bergan, xususan Burnleyga qarshi 2:2 o‘yinda uzoq masofadan kuchli zarbasi bilan yodda qolgan edi. Bu safar esa mas’uliyati kattaroq rolda maydonga tushdi va pishiq, sovuqqon ko‘rinish berdi. Birinchi golga bo‘lgan zarbasi – aynan shunday: shoshilmasdan, aniq, ishonch bilan. Klub muxlislari uni o‘yinchi sifatida “o‘yinning eng yaxshisi” deb ovoz berishdi.

So‘nggi 12 oy ichida Lacey atrofidagi shov-shuv biroz pasaygandek edi. Bir paytlar u akademiyaning bosh yulduzi sifatida ko‘rilardi. Ammo Trondheimdagi o‘yin shuni ko‘rsatdiki, u hali ham asosiy jamoada jiddiy rol o‘ynashi mumkin bo‘lgan futbolchi.

Harry Amass ham shunday ta’rifga loyiq. U ikkinchi bo‘limda maydonga tushdi. O‘tgan mavsum boshida Sheffield Wednesday safida yaxshi start olgandi, lekin keyin jarohatlar uning rivojiga to‘siq bo‘ldi. Rosenborgga qarshi o‘yinda esa chap qanot himoyachisi sifatida to‘g‘ri joy tanlash, xavfli zonaga yugurib kirish qobiliyatini ko‘rsatdi va gol ham urdi. Himoyada ham ishonchli ko‘rindi, to‘p bilan ham o‘ylab o‘ynadi. Klub yana bir chap qanot himoyachisi izlayapti, ammo savol paydo bo‘ladi: Amass Luke Shawning doimiy o‘rinbosari bo‘lish imkoniyatini olmayaptimi?

Jacob Devaney va Ethan Williams uchun esa bu kecha futbolchilik hayotining ilk sahifalaridan biri bo‘ldi. Ularning gollari, ehtimol, kelajakda qayta-qayta eslanadi. Statistikada kichik, o‘zlari uchun esa ulkan voqea.

Ammo yana bir ism bor – ko‘pchilik ko‘zdan qochirgan, lekin murabbiylar shtabi alohida qayd etgan bo‘lishi mumkin bo‘lgan futbolchi: Jaydan Kamason.

19 yoshli o‘ng qanot himoyachisi ba’zan pozitsion jihatdan adashdi, orqada bo‘shliq qoldirdi. Lekin to‘p bilan bo‘lganida – elektr tokidek. Uning ikki golli uzatmasi pastdan, aniq, keskin uzatmalarni ko‘ra olish qobiliyatini namoyish etdi. Qanot himoyachisidan ko‘ra ko‘proq vingerga o‘xshash dribling, oyoq ishlatish, temp. Eng qizig‘i, Carrick uni boshqa ko‘plab yoshlar bilan solishtirganda ko‘proq daqiqalar maydonda qoldirdi. Bu ishonch tasodif emas.

JJ Gabriel: kutishdagi mo‘’jiza

15 yosh. Bu yoshda siz nima qilayotgan edingiz? Mahalladagi maydonda beshga-besh o‘ynab, jarohat olib, keyin kulib eslab yurish? JJ Gabriel uchun bu yosh – allaqachon Manchester United birinchi jamoasi bilan safarga chiqish demak.

U klubdagi navbatdagi superiste’dod sifatida tilga olinmoqda. Rosenborg safariga qo‘shilgani ham muxlislar orasida hayajon uyg‘otdi – hamma maydonda hech bo‘lmaganda bir necha daqiqa ko‘rishga umid qildi.

Ammo u butun o‘yinni zaxira o‘rindig‘ida, yaltirab turgan raqamli yo‘lakchada o‘tirib o‘tkazdi. Maydonga qadam qo‘ymadi. Bir tomondan, hafsalasi pir bo‘lgan muxlislar, ikkinchi tomondan, juda ehtiyotkorona yondashayotgan murabbiylar shtabi.

Bu, demak, yozgi tayyorgarlik davrida kutishlarni pasaytirish kerakmi? Shart emas. O‘yindan avval Carrick uning yaqin haftalarda o‘z daqiqalarini olishini imolagan edi. Balki Trondheim – faqat sahnaga chiqishdan oldingi sinov, katta sahna ortidagi birinchi qadamdir.

Savol esa shunday: bu yoshlar, bu yangi “Carrick-ball” va bu tajribali yadro birlashib, kelayotgan mavsumda Manchester Unitedni qaysi cho‘qqiga olib chiqadi?